Η αυγή της 10ης Ιανουαρίου 2016 έφερε μαζί της τον χαμό ενός αστεριού που για δεκαετίες φώτιζε την παγκόσμια μουσική βιομηχανία: του Ντέιβιντ Μπόουι. Δέκα χρόνια αργότερα, η εικόνα του μεγάλου βρετανού τραγουδοποιού μοιάζει περισσότερο με φαινόμενο παρά με ανάμνηση. Κάθε γενιά τον ανακαλύπτει ξανά, σαν να μην πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που έζησε και πέθανε αλλά για μια ιδέα που αλλάζει μορφές, όπως ακριβώς έκανε κι ο ίδιος πάνω και κάτω από τη σκηνή. Ενα νέο ντοκιμαντέρ επιχειρεί τώρα να ανοίξει την πόρτα σε μια περίοδο που συχνά το κοινό την προσπερνάει: τα χρόνια της αμφιβολίας, των πειραματισμών και των άβολων μεταμορφώσεων που προηγήθηκαν της τελικής του αναλαμπής με το άλμπουμ του «Blackstar», το οποίο κυκλοφόρησε δύο μόλις ημέρες πριν από τον χαμό του σε ηλικία 69 ετών.
Πρόκειται για το «Bowie: The final Act», το οποίο έκανε πρεμιέρα το περασμένο Σάββατο στο βρετανικό Channel 4 και περιλαμβάνει σχόλια από μερικούς από τους πιο στενούς του συνεργάτες, όπως ο παραγωγός Τόνι Βισκόντι, ο κιθαρίστας Ερλ Σλικ, ο ατζέντης Τζον Γκίμπλιγνκς αλλά και αρχειακό υλικό μαζί με συνεντεύξεις του ίδιου του Ντέιβιντ Μπόουι. Η συγκεκριμένη δουλειά δεν αποτελεί μια ακόμα αγιογραφία αλλά μια προσπάθεια να αφήσει πίσω του τα στολίδια με τα οποία συνήθιζε να περιβάλλει ο Μπόουι τον εαυτό του στις εμφανίσεις του για να δείξει τον μύθο που έχτισε βήμα-βήμα.
Βασικό όχημα σε αυτό αποτελεί το τελευταίο του άλμπουμ «Blackstar», το οποίο δεν είναι μόνο η αποχαιρετιστήρια δουλειά του αλλά ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έργο που θα διαιώνιζε το όνομά του. Δημιουργημένο ενώ ο ίδιος έδινε ιδιωτικά τη μάχη του με τον καρκίνο, έστησε ένα άλμπουμ το οποίο αποθεώθηκε από τους κριτικούς και δεν λειτούργησε ποτέ ως ένα ημερολόγιο του πόνου ή της πτώσης του αλλά ως το τελευταίο δείγμα της καλλιτεχνικής του ποιότητας που συνέχισε να ισχύει και μετά τον θάνατό του. «Κοιτάζοντας πίσω τώρα, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μπόουι παραμένει ένας καλλιτέχνης που μπορεί να μας δείξει πώς να αλλάζουμε, να ανακαλύπτουμε εκ νέου τον εαυτό μας και να προχωράμε μπροστά, ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουμε το απόλυτο τέλος» επισημαίνει ο Τζόναθαν Στιάσνι μιλώντας στην εφημερίδα «Independent» δίνοντας τον τόνο του ντοκιμαντέρ.
Και στο «Stranger Things»
Σε αυτή την επισήμανση δείχνει να φαίνεται και η σαγήνη που ασκεί η καλλιτεχνική του κληρονομιά σήμερα, επηρεάζοντας όλο το φάσμα της δημιουργίας. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι δημιουργοί της σειράς «Stranger things» επέλεξαν να ντύσουν μουσικά το φινάλε της με το τραγούδι «Heroes». Ενώ οι τίτλοι πέφτουν στο τελευταίο επεισόδιο του πέμπτου κύκλου, ακούγεται το κομμάτι που έδωσε το όνομά του στον δίσκο που κυκλοφόρησε ο Μπόουι το 1977 και πιστεύεται ότι το εμπνεύστηκε βλέποντας μια αγκαλιά που είδε ο ίδιος κάτω από το Τείχος του Βερολίνου. Μπήκε έτσι μια τελική πινελιά που απογείωσε το επεισόδιο της σειράς των αδελφών Ντάφερ, το οποίο έκανε ντεμπούτο στο Netflix με 59,6 εκατομμύρια προβολές, αριθμό-ρεκόρ για αγγλόφωνη σειρά της πλατφόρμας.
