«Διαίρει και βασίλευε»
Διάβασα προ ημερών ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τα βιβλία που διαβάζει ή θα διαβάσει αυτές τις γιορτινές ημέρες ο Κυριάκος ο Α’. Πλην όμως δεν είδα πουθενά, μεταξύ των τίτλων που παρέθεσε το έγκυρο ρεπορτάζ, βιβλία του Νικολό Μακιαβέλι. Ούτε τον «Ηγεμόνα», ούτε την «Τέχνη του Πολέμου». Τα έχει διαβάσει; Αγνωστο. Αλλά σίγουρα κάτι έχει ακούσει για τον θεωρητικό του κυνισμού ως «εργαλείο» κατά την άσκηση της πολιτικής. Και ειδικότερα για τη διαχρονική αξία που έχει σε αυτόν τον στίβο το κλασικό δόγμα του Μακιαβέλι, «διαίρει και βασίλευε». Γιατί το λέω αυτό; Διότι ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α‘, δεν το εφαρμόζει απλώς, το έχει ενσωματώσει απολύτως στην πολιτική πρακτική διαχείρισης των προβλημάτων διακυβέρνησης. Εντός και εκτός κυβέρνησης. Δείτε τώρα με τους αγρότες. Αντί να εμφανίσει η κυβέρνηση ένα πλήρες πακέτο λύσεων το οποίο να απαντάει πειστικά στα αιτήματα που προβάλλουν οι αγρότες, βρήκε τρόπο να διασπάσει το ενιαίο μέτωπο των μπλόκων, και να εμφανίσει από το πουθενά «18 μπλόκα» τα οποία έχουν πέσει στα γόνατα επιζητώντας διάλογο με την κυβέρνηση.
Οχι πως είναι κακό να υπάρχουν μεταξύ των κινητοποιούμενων και αγροτοσυνεταιριστές οι οποίοι να σκέφτονται ότι από το πλήρες αδιέξοδο, είναι καλύτερα να κουβεντιάζεις, ακόμη και αν ο διάλογος δεν οδηγεί πουθενά. Ομως, αυτό το… ξεκούδουνο «18 μπλόκα υπέρ του διαλόγου», όταν αναστενάζει η Ελλάδα αποκομμένη στα δύο, φωνάζει από μακριά ότι αυτό είναι κατ’ εφαρμογή του «διαίρει και βασίλευε»…
«Το λεν οι κούκοι στα βουνά…»
Δεν αρκεί το αγροτικό; Προτείνω προς άγραν περαιτέρω αποδείξεων, να στρέψετε το βλέμμα στο πολύβουο εσωτερικό της ΝουΔου. Τι έχουμε εδώ; Κατά τους ψιθυριστές του Μεγάρου Μαξίμου, μία διαρκή πίεση από (τρισκατάρατα) «συμφέροντα» για μια «αλλαγή εν κινήσει», ώστε να λάβει τα σκήπτρα της εξουσίας του Κυριάκου του Α’, ο Νίκος Δένδιας. «Το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια», κατά το λαϊκό δημώδες, ότι ο εκ Κέρκυρας ορμώμενος πολιτικός είναι καθ’ όλα έτοιμος να διαδεχθεί τον Κυριάκο τον Α’, όποτε τον καλέσει η μητέρα πατρίδα – άλλωστε έχει εξοικειωθεί με τον σχετικό όρο, τόσα χρόνια ως επικεφαλής του ευαγούς ιδρύματος που ακούει στο όνομα υπουργείο Εθνικής Αμυνας.
Πιέζουν τα «συμφέροντα», χλευάζει (τα) ο Κυριάκος ο Α‘, και κάνει κινήσεις υψηλής πολιτικής ώστε να τους δώσει να καταλάβουν ότι εκτός από κάτι ποσοστούλια, στα όρια μιας αξιοπρεπούς, αν και όχι αυτοδύναμης, επίδοσης στις προσεχείς εκλογές, κατέχει καλά το μακιαβελικό πρόσταγμα. Το «διαίρει και βασίλευε». Εξού και απέναντι στον φιλόδοξο Δένδια, έστησε μεθοδικά, και με αξιοσημείωτη επιδεξιότητα, τον Κυριάκο τον Β’ (Πιερρακάκη). Ως πρόεδρο πλέον του Eurogroup και επικεφαλής του ESM – για να τους αποδείξει ότι ο Κυριάκος ο Α’, ακόμη κι αν εξαναγκαστεί να αποχωρήσει «εν κινήσει» (πράγμα που, μεταξύ μας, όσο περνάει ο καιρός το βλέπω όλο και πιο δύσκολο), ο κύριος Δένδιας δεν θα κάνει περίπατο. Θα έχει να αντιμετωπίσει τον Κυριάκο τον Β’…
Οι διεκδικητές
Και όχι μόνο, έχω να σημειώσω – μετά λόγου γνώσεως, και με βάση μια ανάλυση, στην οποία κατέτεινα έπειτα από ενδελεχή μελέτη διαφόρων ανομοιογενών στοιχείων. Θέλει (ή θέλουν) ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’ να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, κατά το πρότυπο του Κ. Σημίτη το 2004, και να μη διεκδικήσει μία τρίτη θητεία; Μάλιστα. Ποιος διασφαλίζει όμως ότι θα έχει τη δυνατότητα, να «ταπώσει» το καζάνι, το οποίο βρίσκεται ήδη πάνω στη φωτιά, ώστε να μην υπάρξουν άλλοι διεκδικητές της ηγεσίας της ΝουΔου, πλην Δένδια και Κυριάκου Β’; Ας πούμε, ποιος θα βρεθεί – και θα ‘χει και τη δύναμη εννοείται – να αποτρέψει τον Αδωνη να διεκδικήσει την ηγεσία της παράταξης ως απόλυτος, και αυθεντικός, εκφραστής του σκληρού πυρήνα της Δεξιάς; Ή λέω εγώ τώρα, τον Βασίλη Κικίλια από το να επιχειρήσει να εκφράσει τη «λαϊκή Δεξιά» η οποία παραμένει «ορφανή» πολιτικά, στην παρούσα φάση;
Πάντως όχι ο Κυριάκος ο Α’, ο οποίος δεν θα έχει – και λογικά – καμία διάθεση να κάνει τα χατίρια, μιας χούφτας «προωθητών» του κυρίου Δένδια, οι οποίοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι στην Ελλάδα που έχει μόλις καβαντζάρει το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, υπάρχει πεδίο και περιθώριο για την υλοποίηση ασκήσεων επί χάρτου…
Αυτά μπορεί να είχαν μια βάση στα μέσα του 20ού αιώνα, αλλά πλέον οι καιροί έχουν αλλάξει. Δραματικά.
Εβαλε χέρι και στο ΠΑΣΟΚ
Το καταπληκτικό με τον Κυριάκο τον Α’ και τις αδιαμφισβήτητες ικανότητές του στο «διαίρει και βασίλευε» είναι ότι έχει επεκταθεί και στην αντιπολίτευση. Δεν φτάνει που «έστησε» στα πόδια του, απέναντί του, ως «καλό πελάτη» τον εξ εφέδρων πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα, κάθε τόσο βάζει χέρι και στο ΠΑΣΟΚ. Ξεκαθάρισε ο Νίκος Ανδρουλάκης ότι δεν υπάρχει πιθανότητα συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, μετεκλογικά; Και πολύ περισσότερο με τη ΝουΔου που θα έχει επικεφαλής τον Κυριάκο τον Α’; Να σου, να ξεφυτρώνουν, σαν τα μανιτάρια τον χειμώνα, οι φωνές αμφισβήτησης του Ανδρουλάκη. Πότε ότι δεν μπορεί, πότε ότι είναι τεμπέλης, πότε ότι παίρνει αλλοπρόσαλλες αποφάσεις – έτσι που να συντηρείται η εικόνα ενός κόμματος το οποίο δεν έχει καμία ελπίδα με τον σημερινό αρχηγό του, ως επικεφαλής. Η δε μεγάλη επιτυχία του Κυριάκου του Α’ σε σχέση με το «διαίρει και βασίλευε» στο ΠΑΣΟΚ, δεν είναι ότι τον Ανδρουλάκη αμφισβητούν σε τακτά χρονικά διαστήματα κάτι ξεφωνημένοι «συνομιλητές» του Μεγάρου Μαξίμου. Οχι. Είναι ότι κατά καιρούς εμφανίζονται από το πουθενά διάφοροι ψηλά στην επετηρίδα που επίσης «ανησυχούν» για την πορεία του ΠΑΣΟΚ, υπό τον σημερινό αρχηγό του.
Μεγάλος, chapeau… (ο Κυριάκος ο Α’)…
Χτυπάνε καμπάνες
Μόνο που για να παραμείνει ως κυρίαρχος του παιχνιδιού για τον υποτιθέμενο 1½ χρόνο που απομένει ως τις εκλογές, θα πρέπει να «τρέξει» λιγάκι τις δικές του επιδόσεις ως πρόσωπο, και της κυβέρνησης την οποία διοικεί. Να τις βελτιώσει. Οι δημοσκόποι, αυτή η ωραία παρέα που κάθε τόσο μας διαβεβαιώνει ότι παραμένει ακλόνητος στον θρόνο του, διαθέτουν και κάτι άλλα στοιχεία, τα οποία δεν χτυπάνε απλώς καμπανάκια, χτυπάνε ευμεγέθεις καμπάνες. Οταν καταγράφονται ποσοστά της τάξεως του 65% και του 70% ή ακόμη και περισσότερο, που δεν επιθυμούν την παράταση της διακυβέρνησης της ΝουΔου, είναι προφανές ότι το υπόλοιπο, όχι αυτοδυναμία δεν εξασφαλίζει, αλλά ούτε και εκείνο το καθαρό 28% των ευρωεκλογών του 2024. Και αποφεύγω συνειδητά να βάλω στην εξίσωση και την περίφημη καταλληλότητα ως πρωθυπουργού του Κυριάκου του Α’. Ειδικά το «εύρημα» ότι ο «κανένας» είναι πιο κατάλληλος από εκείνον να κυβερνήσει αυτή την ταλαίπωρη χώρα.
Συμπέρασμα: το «διαίρει και βασίλευε» είναι ίσως επαρκές προκειμένου περί διευθετήσεων προσώπων, αλλά αδύνατον να υλοποιηθεί στο εκλογικό σώμα…
