Αν πάρεις την ομιλία του Τσίπρα, την πειράξεις λίγο και αραιώσεις το μαύρο, θα μπορούσες να τη δώσεις μέχρι και στον Μητσοτάκη. Ο δε Ανδρουλάκης θα τη διάβαζε ολόκληρη, λειαίνοντας κάπως τις επικριτικές αναφορές προς την προοδευτική αντιπολίτευση. Ηταν μία καλογραμμένη, ξαναζεσταμένη σούπα. Σαν να ακούς πανηγυρικό για τις αρετές του έθνους ή επικήδειο με τη γειτονιά των αγγέλων. Αλλά, εντάξει, ήταν το μόνο που μπορούσε να σερβίρει στη συγκεκριμένη περίσταση. Και κάπως έτσι, το rebranding συνοψίζεται ως εξής: «Δεν μετανιώνω για τίποτα, ήμουν ο καλύτερος και παραμένω η μοναδική λύση, αρκεί να μην περιστοιχίζομαι από άσχετους και ιδεοληπτικούς. Για αυτό οργανωθείτε, πάρτε ανά χείρας τα βάγια και βγείτε στον δρόμο να με υποδεχθείτε». Ειλικρινές. Αλλά δεν ξέρω και κατά πόσο θα είναι αποδοτικό.
Από την άλλη, βέβαια, είναι δύσκολο ως αδύνατο για κάποιον να επανεφεύρει τον εαυτό του, ειδικά αν κατατρέχεται από σύνδρομο Μεσσία. Αυτό βοηθάει πολύ σε περίπτωση αποτυχίας. «Προσπάθησα, αλλά ήμουν μόνος, δεν βρήκα ισοϋψείς για να σταθούν δίπλα μου. Ηταν όλοι τους μικροί». Ναι. Και πρόθυμοι εξοβελίστηκαν στο θεωρείο. Σαν φτωχοί, ανεπιθύμητοι συγγενείς στον γάμο του πλούσιου ξάδερφου. Δεν έλαβε, απλώς, αποστάσεις. Τους ταπείνωσε. Και έμεινα να αναρωτιέμαι πού χάθηκε η πολυθρύλητη πολιτική λεβεντιά της Αριστεράς.
Ας είναι. Από όλα όσα είπε ο Τσίπρας αφήνω στην άκρη τα κλισέ που ήταν σαν να διάβαζε ευχετήριες κάρτες. Και στέκομαι στην πρότασή του για αυτοοργάνωση. Εδώ οφείλει να μας δώσει μερικές κατευθυντήριες εξηγήσεις. Πώς στην ευχή θα αυτοοργανωθούμε; Κάνει και κρύο τώρα, δεν μπορούμε να μαζευτούμε στο πάρκο της γειτονιάς. Μήπως στήσει τίποτα σημεία αυτοοργάνωσης στα σουπερμάρκετ; Εξω από καταστήματα των ΕΛΤΑ για να προβάρουμε και καμιά διαμαρτυρία; Δεν ξέρω πώς το είδατε εσείς, αλλά σε μένα η εκδήλωση δημιούργησε απορίες που είναι περισσότερες από τις απαντήσεις. Διότι πες ότι εμείς βγάζουμε άκρη και αυτοοργανωνόμαστε. Τον Τσίπρα πώς τον βρίσκουμε; Με ποιον μιλάμε αν εκείνος δεν σηκώνει το τηλέφωνο; Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα χρειαστεί να τον ψάξουμε εμείς. Θα έρθει να μας βρει ο ίδιος.
Πήρε χαρά η Ζαχάροβα
«Να σταθούμε απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και στην αντιρωσική υστερία». Καλό. Σαν να ακούς τολμηρή δήλωση Βελόπουλου. Αλλά είναι Τσίπρας. Και πάλι αδυνατώ να καταλάβω τι εννοεί ο παίκτης της γεωπολιτικής τσόχας. Πώς στέκεσαι ταυτοχρόνως απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά και στην αντιρωσική υστερία; Και, συγγνώμη, αλλά πριν από οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί όταν κάνει λόγο για υστερία; Εξ όσων γνωρίζουμε, η Ρωσία καταγγέλλεται για την εισβολή στην Ουκρανία και για ενέργειες παραστρατιωτικού χαρακτήρα που προκαλούν οχλήσεις και εκνευρισμό σε ευρωπαϊκές χώρες.
Τι προτείνει ο Τσίπρας; Υποθέτω μία στάση που να στοιχειοθετείται κάπως έτσι: «Εντάξει, δεν είναι καλό πράγμα η εισβολή, αλλά ας δούμε με κάποια κατανόηση και τις ανάγκες της φίλης Ρωσίας». Θα χάρηκαν στην πρεσβεία, μπορεί να το έστειλαν και στη Ζαχάροβα.
Santa Hardy
Οταν χιονίζει κλείνουν τα σχολεία μην τυχόν και κανένα παιδάκι γλιστρήσει, σπάσει πόδι ή χέρι και μετά οι γονείς του καταγγέλλουν θεούς και δαίμονες στα κανάλια – από τον δήμαρχο μέχρι το επιτελικό κράτος. Σήμερα έκλεισαν, σε όλη την Αττική, λόγω βροχής. «Διότι προέχει η ασφάλεια των παιδιών μας», εξήγησε ο περιφερειάρχης. Σωστά. Και το νερό προκαλεί γλίτσα, αφήστε που έτσι και βραχεί πολύ το παιδί μπορεί να κρυώσει και ύστερα η μητέρα του θα του κάνει εντριβές, ενώ ο μπαμπάς θα στέκεται στο κούφωμα της πόρτας και θα αναθεματίζει τον Χαρδαλιά – και το επιτελικό κράτος, εννοείται. Θα δείξω ρυτίδες και ηλικία, ενθυμούμενος τα δικά μου χρόνια, κατά τα οποία ποτέ δεν έκλεισε το σχολείο λόγω καιρού. Και ήταν το Πλειστόκαινο, η Εποχή των Παγετώνων. Αλλά τώρα, βλέπετε, το κράτος οφείλει να παραστήσει τον πατερούλη. Για αυτό και ο Χαρδαλιάς, όχι μόνο έκλεισε τα σχολεία, αλλά θα φορέσει κόκκινη φόρμα, άσπρα γένια και σκούφο, για να υποδεχθεί τους μικρούς του φίλους στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό της Περιφέρειας.
H star της ημέρας
Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ συμμετείχε στη λαμπαδηδρομία για το Μιλάνο και δεν βρέθηκε ούτε ένας υπουργός να τρέξει να της ανάψει τη δάδα με τον αναπτήρα του. Στα σοβαρά: δεν πρέπει να έχει περάσει πιο δημοφιλής, πιο διάσημος διπλωμάτης από τη χώρα. Και από όλους όσοι ξέρουν την Κίμπερλι, είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και μερικοί που δεν γνωρίζουν ούτε από πού είναι, ούτε τι δουλειά κάνει. Eίναι, απλώς, η Κίμπερλι. To icon.
