Η χαρά του τρεξίματος δεν έρχεται πάντα στην αρχή

Το να ξεκινήσει κανείς το τρέξιμο δεν είναι ποτέ εύκολο. Η πρώτη εβδομάδα είναι σχεδόν πάντα γεμάτη δυσφορία, γκρίνια και την αίσθηση ότι το σώμα αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα αλλαγής. Το κίνητρο σπανίζει, η ντροπή ή η αμηχανία περισσεύει, κι όμως: κάτι μέσα μας επιμένει ότι αξίζει να προσπαθήσουμε. Και ίσως αυτό το «κάτι» να είναι πιο σημαντικό απ’ ό,τι νομίζουμε.

Η Κέλι ΜακΓκόνιγκαλ, ψυχολόγος υγείας στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και συγγραφέας του βιβλίου The Joy of Movement (Η Χαρά της Κίνησης, εκδ. Avery, 2021), παραδέχεται ότι η σχέση της με την άσκηση δεν ήταν ποτέ φυσική. «Δεν ήμουν αθλήτρια ως παιδί» εκμυστηρεύθηκε πρόσφατα σε εκδήλωση των «New York Times» στη Νέα Υόρκη. «Η κίνηση, για μένα, ήταν κυρίως πηγή ντροπής». Μαζί της συνομίλησαν η δημοσιογράφος Ντανιέλ Φρίντμαν και η Ρόμπιν Αρζόν, προπονήτρια της Peloton και μαραθωνοδρόμος, σε μια κουβέντα για το πώς η άσκηση μπορεί – σταδιακά – να μετατραπεί από αγγαρεία σε απόλαυση. Οι τρεις γυναίκες κατέληξαν σε μερικές ιδέες που μπορεί να κάνουν τη διαφορά, ιδίως για όσους προσπαθούν να εντάξουν το τρέξιμο στην καθημερινότητά τους.

1. Δεν χρειάζεται να αγαπήσεις κάθε στιγμή

Είναι μύθος ότι κάποια στιγμή το τρέξιμο θα γίνει ευχάριστο από την αρχή ως το τέλος. Ακόμα και οι πιο έμπειροι δρομείς περνούν φάσεις δυσφορίας, κόπωσης, βαρεμάρας ή σωματικού πόνου. Η ίδια η ΜακΓκόνιγκαλ αναφέρει ότι η αδελφή της – δρομέας επί χρόνια – έμαθε να αγαπά τα πιο δύσκολα σημεία της κάθε διαδρομής, γιατί ήταν εκείνες οι στιγμές που ένιωθε πιο δυνατή. Η Αρζόν το λέει αλλιώς: βρίσκει χαρά όχι τόσο στη διάρκεια του τρεξίματος αλλά στο ότι βγήκε και το πάλεψε. «Μερικές φορές το καλό συναίσθημα έρχεται μετά, όταν έχεις ιδρώσει και νιώθεις περήφανος που δεν τα παράτησες».

2. Αφησε τη συνήθεια να κάνει τη δουλειά

Το κίνητρο είναι ευμετάβλητο. Δεν μπορείς να βασίζεσαι σε αυτό κάθε πρωί. Η συνήθεια όμως μπορεί να γίνει το σταθερό σου έδαφος. «Η συνέπεια είναι πιο σημαντική από το πάθος» λέει η Αρζόν. «Το θέμα δεν είναι να σου αρέσει κάθε φορά, αλλά να το κάνεις επειδή είναι στο πρόγραμμά σου». Δεν χρειάζεται να είσαι καλός – αρκεί να είσαι εκεί. Οπως λέει η ίδια: «Προτιμώ να είμαι μέτρια στο τρέξιμο, παρά εξπέρ στην… ξάπλα».

3. Τρέξε παρέα με άλλους

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ξεκινούν να τρέχουν όταν βρουν παρέα. Είτε είναι μια οργανωμένη ομάδα τρεξίματος είτε απλώς ένας φίλος που θα σου δώσει το έναυσμα, η κοινή εμπειρία κάνει τεράστια διαφορά. «Οταν κινούμαστε συγχρονισμένα με άλλους, το σώμα και ο εγκέφαλός μας μπαίνουν σε μια κατάσταση ομαδικότητας» εξηγεί η ΜακΓκόνιγκαλ. Πρόκειται για μια βιολογικά ανιχνεύσιμη εμπειρία συντονισμού, που ενισχύει την αίσθηση του ανήκειν και τη συναισθηματική σύνδεση. Δεν είναι τυχαίο, όπως αναφέρουν οι «New York Times», ότι τα προγράμματα άσκησης που στηρίζονται στην ομαδικότητα παρουσιάζουν μεγαλύτερη συνέπεια και θετική διάθεση στους συμμετέχοντες.

4. Το τρέξιμο δεν είναι μαρτύριο – είναι διαδικασία

Το πιο σημαντικό είναι να σταματήσουμε να κυνηγάμε την τέλεια στιγμή ή το «σωστό» σώμα. Το τρέξιμο είναι ένας τρόπος να αισθανθείς παρών στο σώμα σου, να δυναμώσεις, να νιώσεις καλύτερα – όχι απαραίτητα στη διάρκεια, αλλά στο τέλος της διαδρομής. Και όπως επιμένουν όσοι το έχουν εντάξει στη ζωή τους: κάποια μέρα, σχεδόν ξαφνικά, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν το κάνεις πια από υποχρέωση. Το κάνεις γιατί σου λείπει όταν το αφήνεις.

ΤΡΕΧΩ Tips

Μικρές συμβουλές για πρωτάρηδες

* Βάλε ρεαλιστικούς στόχους. Μην ξεκινήσεις με 5 χλμ. αν δεν έχεις τρέξει ποτέ. Δοκίμασε περπατοτρέξιμο, ακόμα και για 20 λεπτά.

* Ετοιμάσου από το βράδυ. Ασε τα παπούτσια δίπλα στην πόρτα, διάλεξε τι θα φορέσεις και κάνε πιο εύκολο το πρωινό ξύπνημα. Οσο λιγότερα αποφασίζεις την τελευταία στιγμή τόσο πιο εύκολα θα βγεις από το σπίτι.

* Καθιέρωσε ένα μικρό τελετουργικό. Ενα τραγούδι που σε φτιάχνει, ένας καφές πριν φύγεις ή ένα σημειωματάριο όπου καταγράφεις κάθε προπόνηση, μπορούν να λειτουργήσουν ως νοητικά σημάδια ότι ξεκινάς κάτι δικό σου.