Το κλειδί

Τον τελευταίο καιρό κάνω ένα προσωπικό γκάλοπ. Ρωτώ γνωστούς και φίλους πώς θα τους φαινόταν η ίδρυση ενός νέου πολιτικού κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα. Τους λέω μάλιστα, για να τους τσιγκλίσω, πως εμένα θα μου φαινόταν ενδιαφέρουσα αυτή η εξέλιξη αφού, αντίθετα με πολιτικούς όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο πρώην πρωθυπουργός θα αποτελούσε έναν «συστημικό» αντίπαλο του Μητσοτάκη. «Συστημικός ο Τσίπρας;» μου απαντούν οργισμένοι. «Θέλεις λοιπόν να ξεχάσουμε όσα έγιναν; Θέλεις να διαγράψουμε τη συμμαχία του με τον Καμμένο; Θέλεις να τον συγχωρήσουμε για όσα κοντέψαμε να πάθουμε»;

Η προχθεσινή ομιλία του Τσίπρα στη διάσκεψη που οργάνωσε το ομώνυμο Ινστιτούτο περιλάμβανε κάποιες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, μπόλικο ξύλινο λόγο και μερικές ηχηρές προκλήσεις. Πράγματι, «η επανεκλογή του προέδρου Τραμπ ανατρέπει το πλαίσιο στο οποίο οικοδομήθηκαν οι διεθνείς σχέσεις μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Οχι, δεν φταίει μόνο ο «ακραίος αυταρχικός και νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός» για την άνοδο της διεθνούς Ακροδεξιάς, φταίει και η αλαζονική, πατερναλιστική και ενίοτε ανόητη σοσιαλδημοκρατία. Οσο για το «νέο όραμα», το «νέο κίνημα» και το «νέο εθνικό σχέδιο» που χρειάζονται, πρόκειται για κούφια λόγια παντός καιρού.

Ας περάσουμε όμως στις προκλήσεις. Οταν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι «η νέα διαχωριστική γραμμή είναι από τη μια η πατρίδα μας, από την άλλη τα πλούτη τους» εννοεί ότι οι αντίπαλοι δεν είναι αρκετά πατριώτες; Οταν επισημαίνει την «αδυναμία της αντιπολίτευσης να προβάλει εναλλακτική λύση» θέλει να μας πείσει ότι εκείνος είναι αμέτοχος ευθυνών; Κι όταν θέτει στόχο «την ενίσχυση των θεσμικών αντίβαρων της δημοκρατίας» θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε πως όταν κρατούσε το τιμόνι προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποδυναμώσει αυτά τα αντίβαρα ώστε, εκτός από την κυβέρνηση, να αλώσει και την εξουσία;

Ενα άλλο πράγμα που επισημαίνουν οι φίλοι μου είναι ότι ο Τσίπρας δεν έκανε ποτέ μια ουσιαστική, ειλικρινή και δημόσια αυτοκριτική. Ναι, είχε την ευφυΐα, το θάρρος, ή καλύτερα το θράσος, να κάνει στροφή 180 μοιρών όταν είδε ότι η χώρα πήγαινε στα βράχια. Ναι, μπορεί έκτοτε να έχει προσγειωθεί, να έχει διαβάσει, να έχει ωριμάσει. Ναι, ο διάδοχός του έχει απογοητεύσει ένα μεγάλο μέρος των φιλελεύθερων πολιτών. Για να δώσουν όμως αυτοί οι πολίτες άλλη μια ευκαιρία στον Τσίπρα, θα πρέπει, εκτός από το να κάνουν την καρδιά τους πέτρα, να πειστούν και ότι ο άνθρωπος έχει πράγματι αλλάξει.

Με άλλα λόγια, ο πρώην πρωθυπουργός έχει δίκιο όταν λέει πως «δεν υπάρχει μαγικό κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα μιας άλλης Ελλάδας» και ότι «πρέπει να το βρούμε ή να το δημιουργήσουμε όλοι μαζί». Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιος θα το κρατάει. Η απάντηση θα δοθεί κι εδώ, όπως και με τον Μητσοτάκη, διά της εις άτοπον απαγωγής;