Εγκλημα εξ αδιαιρέτου

Από τ΄άλλο μου τ’ αυτί γιατ’ είναι η μάνα μου κουφή. Αυτή η περιρρέουσα αναισθησία ίσως και να είναι φυσική αντίδραση του οργανισμού – δεν ξέρω. Να καίγεται το πελεκούδι διεθνώς και η ελληνική κοινωνία να διχάζεται για την Κλαυδία ή να κοιτάει να πάρει λίγες τζούρες αδρεναλίνης από μια τόσο vintage παραβατικότητα. Κι εγώ τον είχα ξεχάσει τον Μαυρίκη και είμαι έτοιμη να τον ξαναξεχάσω και να γυρίσω πλευρό αφού προηγουμένως ανταλλάξω μερικά χάχανα με τους δικούς μου για παλιοϊστορίες που ανάγονται στην δεκαετία του 1990, τότε που η συγκεκριμένη πονηρόφατσα επιδιδόταν σε τηλεφωνικές υποκλοπές ανδρών επιφανών χαρχαλεύοντας με τα κατσαβίδια του τα ΚΑΦΑΟ (καλωδιοκατανεμητές). Σήμερα βέβαια όλες αυτές οι παλιατζούρες έχουν αναβαθμιστεί και οι παρακολουθήσεις γνωρίζουν ιλιγγιώδη τεχνολογική εξέλιξη. Τα μεν ΚΑΦΑΟ έχουν βογκήξει από τους βάναυσους χρωστήρες συνοικιακών art workers (Βοήθεια, η Φρίντα Κάλο!) ο δε Νίκος Ανδρουλάκης έχασε το ενδιαφέρον του για τις υποκλοπές κι απλώνει πλέον άλλον τραχανά. Ξινόχοντρο.

Δεν χρειάζεται να μας δουλεύει ο Τραμπ. Δουλευόμαστε μια χαρά κι από μόνοι μας όταν απομονώνουμε την αγωνία της Γάζας ή την άμυνα του Ισραήλ από τις ιστορικές προθέσεις και των δυο εμπλεκομένων, οι οποίες δεν είναι τίποτα άλλο από την εκπεφρασμένη επιθυμία τους για πλήρη και χωρίς υπολείμματα αλληλοεξόντωση. Αυτό μόνον. Τίποτα παραπάνω.

Προσωπικά, δεν έχω λόγια κι ευτυχώς, γιατί δεν θέλει και πολύ να κατρακυλήσεις σε ανοησίες την ώρα που το αίμα τρέχει από παντού κραδαίνοντας το δίκιο του. Παλιότερα που ο κυνισμός δεν είχε βγει εκτός νόμου, θα είχαμε πολλά να πούμε, ίσως και να κάνουμε. Υπήρξαν ωστόσο άνθρωποι. Ανθρωποι σαν τον Γιτζάκ Ραμπίν και τον Γιάσερ Αραφάτ που είδαν το εξ αδιαιρέτου έγκλημα κι άνοιξαν το δρόμο για βάσιμη ειρήνη. Τα αποτελέσματα τα θυμόμαστε όλοι. Ο Ραμπίν δολοφονήθηκε μέσα στον κόσμο από δυο φανατικούς ομοεθνείς του ενώ ο Αραφάτ πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, και στη θέση του βρέθηκαν οι ακραίοι. Sic transit gloria κ.λπ.