Διάλογος

Eνας γιατρός, πρώην βουλευτής εναλλακτικού κόμματος, θεωρητικά προοδευτικός άνθρωπος, αναρωτιόταν χθες στον τοίχο του τι οικονομικά και γεωπολιτικά κέρδη αποκομίζει η Ευρώπη από τη διαιώνιση του πολέμου στην Ουκρανία. Ζητούσε να λείψουν «ανοησίες» και «παραμύθια» του τύπου «υπερασπίζεται τις δημοκρατικές αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα». Και κατέληγε ότι η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκει ο ίδιος είναι πως η Ευρώπη παίζει τον σκληρό, ενώ ο Τραμπ παριστάνει τον «καλό».

Εφημερίδα που θέλει να παριστάνει την αριστερή έγραφε χθες στην πρώτη της σελίδα ότι «η αλήθεια για το πολύνεκρο πυραυλικό χτύπημα στο Σούμι ίσως θα αργήσει πολύ να μαθευτεί». Αναζήτησα το σχετικό ρεπορτάζ για να διαπιστώσω μήπως είμαστε μπροστά σε μια ουκρανική προβοκάτσια, μήπως δηλαδή το φασιστικό καθεστώς του Κιέβου βομβάρδισε τους Ουκρανούς που πήγαιναν στην εκκλησία για να ενοχοποιήσει τη Ρωσία, όπως το φασιστικό καθεστώς της Βοσνίας βομβάρδιζε τότε τους Μουσουλμάνους που περίμεναν στον φούρνο για ψωμί για να ενοχοποιήσει τη Σερβία. Αλλά όχι, ο συνάδελφος αναγνώριζε ότι οι πύραυλοι ήταν ρωσικοί, μόνο που είχε πληροφορίες πως δεν στόχευαν αμάχους, αλλά μια τελετή βράβευσης ουκρανών στρατιωτικών, το ίδιο που υποστήριξε η Μόσχα δηλαδή, αντίθετα με τους ξένους ανταποκριτές που «αναπαράγουν τυφλά τις ουκρανικές ανακοινώσεις».

Η διαφορά ανάμεσα στους αριστερούς και τους δεξιούς συνωμοσιολόγους είναι ότι οι πρώτοι είναι πιο πονηροί. Δεν παρασύρονται από την προπαγάνδα των κυβερνήσεων ή των ΜΜΕ, ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις γραμμές, έχουν πάντα μια συνωμοσία να αποκαλύψουν, για τις συρράξεις στη Μέση Ανατολή φταίει πάντα το πετρέλαιο, οι εντάσεις στα Βαλκάνια είναι αποτέλεσμα της διαρκούς προσπάθειας της Τουρκίας να συγκροτήσει ένα μουσουλμανικό τόξο, ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία προκλήθηκε από την ανησυχία του Πούτιν ότι θα τον περικυκλώσει το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ. Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις φταίνε κατά κανόνα πολύ περισσότερο από τις αυταρχικές, οι παλιοί ευρωπαίοι αποικιοκράτες δεν δικαιούνται να μιλούν και ο Τραμπ είναι ένας τολμηρός πολιτικός που τα λέει έξω απ’ τα δόντια.

Eνας αμερικανός ψυχολόγος έγραφε τις προάλλες ότι ήταν λάθος των Δημοκρατικών να επικεντρώσουν την εκστρατεία τους στην αποδόμηση του Τραμπ κι ότι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν εξαντλητικά το όπλο του διαλόγου για να μεταπείσουν τους ψηφοφόρους που απομακρύνονταν από αυτούς. Σέβομαι την προσέγγιση αυτή, αλλά δεν είμαι πολύ αισιόδοξος ότι ο διάλογος μπορεί να αλλάξει ριζικά την εικόνα ενός πληθυσμού που στο παρελθόν λάτρευε τον Μιλόσεβιτς και σήμερα αξιολογεί ως πιο δημοφιλή ξένο ηγέτη τον Πούτιν, με δεύτερο τον Τραμπ.

Η ελπίδα εν τούτοις πεθαίνει τελευταία. Σε όσους λοιπόν δεν φορούν παρωπίδες, συνιστώ το κείμενο της πολύτιμης Ινώς Αφεντούλη που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββατοκύριακου με τίτλο «Ο εξαγνισμός της Ρωσίας». Γιατί εκείνη ξέρει.