Αδέσποτη (αντρο)σφαιρα

Pick-up artists που μηχανεύονται τεχνάσματα για να «ρίξουν» γυναίκες, red pillers που καταφεύγουν στην εξελικτική βιολογία για να κανονικοποιήσουν έμφυλες ιεραρχίες, MGTOWs (Men Going Their Own Way) που απορρίπτουν ολοκληρωτικά τις ερωτικές και σεξουαλικές σχέσεις με γυναίκες στοχεύοντας σε μια κυνική «ανεξαρτησία», trad-lads που ολοκληρώνονται μέσα από τους παραδοσιακούς έμφυλους ρόλους μιας αγίας οικογένειας, alt-finance bros που προσπαθούν να χτίσουν αυτοκρατορίες πλούτου, όπου οι γυναίκες μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως τρόπαια ή ως αντιπερισπασμοί: η ιδεολογική ανθρωπογεωγραφία της αντρόσφαιρας δείχνει να χωράει ένα σωρό αντιφάσεις με έναν μόνο κοινό παρονομαστή, τη μάχη για την εξάλειψη της οποιαδήποτε ευαλωτότητας.

Από τα παράθυρα της αντρόσφαιρας έχουν φύγει, βέβαια, μαζί με την ευαλωτότητα, και η φροντίδα, η αίσθηση κοινότητας, η ενσυναίσθηση – οτιδήποτε μέχρι σχετικά πρόσφατα θεωρούνταν θεμιτό να ταυτίζουμε με τη θηλυκότητα. Ο στόχος είναι η επικράτηση και ο στόχος αυτός δεν αφήνει, όπως δείχνει το Adolescence και έχει δείξει επανειλημμένως και η ιστορία, μεγάλο περιθώριο για εναλλακτικές διαδρομές, δεύτερες σκέψεις και – προς Θεού – συναισθήματα.

Δεν έχουμε στη διάθεσή μας πολλές σοβαρές έρευνες που να σκαλίζουν το γιατί αυτή η απάνθρωπη αντρόσφαιρα αποδεικνύεται, τα τελευταία χρόνια, τόσο ισχυρός μαγνήτης για άνδρες που, εκ πρώτης όψεως, είναι πολύ πιο ετερογενείς μεταξύ τους απ’ ό,τι θα φανταζόταν κανείς διαβάζοντας το feed του Αντριου Τέιτ στο Χ: άνεργους άνδρες από υποβαθμισμένες περιοχές, μετανάστες που παλεύουν να βρουν την ταυτότητά τους μέσα σε αδιανόητες πολιτισμικές συγκρούσεις, ανασφαλείς έφηβους με χαμηλή ανοχή στην καθυστέρηση της επιβράβευσης και πολύ ελεύθερο χρόνο για κατανάλωση αμφιβόλου προέλευσης ψηφιακού υλικού. Τα στοιχεία όμως που έχουμε στη διάθεσή μας δείχνουν ότι η μοναξιά, η αποσταθεροποίηση των έμφυλων ρόλων και η αβεβαιότητα που προκαλεί στους άνδρες, η έλλειψη προτύπων που να μπορούν να συγκεράσουν το παρελθόν με το μέλλον της αρρενωπότητας, έρχονται να κουμπώνουν με τη συνενοχή των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης που πάντα πολύ αργά έρχονται να θέσουν μηχανισμούς λογοδοσίας, και δημιουργούν μια πειστική εναλλακτική πρόταση για άνδρες (και γιους ανδρών) που αισθάνονται πως η ζωή δεν τους έχει δώσει όσα τους χρωστάει.

Με ποια μέσα θα μπορέσουμε να φέρουμε στο προσκήνιο μια άλλη, πιο υγιή, δημιουργική και ανοιχτή εναλλακτική προσέγγιση της αρρενωπότητας για τα αγόρια του σήμερα; Ποια θα είναι τα πρότυπα που θα της δώσουν σάρκα και οστά; Ποιοι είναι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί που θα επιβραβεύσουν τη φροντίδα, θα κανονικοποιήσουν την επικοινωνία, θα τοποθετήσουν τις σχέσεις – τις οδυνηρές, πολύπλοκες, τρομακτικές και πολύτιμες σχέσεις – στο κέντρο των ιδανικών και της εξέλιξης όλων μας; Σε ποιο σενάριο θα αφήσουμε για λίγο στην άκρη τον ακραίο Τζέιμι του Adolescence και θα στρέψουμε το βλέμμα μας στα δεκάδες άλλα συνομήλικά του αγόρια, που δεν έχουν διαπράξει φόνο αλλά θα συνεχίσουν να αναζητούν, κάθε λεπτό, τη διαδρομή εκείνη που θα τους χαρίσει αυτό που όλοι και όλες τελικά αποζητάμε: την αποδοχή; Και πώς θα τους τη δείξουμε, χωρίς κι εμείς να έχουμε μάθει καλά καλά πού να τη βρούμε και πώς να αντέξουμε όταν αργεί να μας φέρει στον προορισμό μας;

Η Στέλλα Κάσδαγλη είναι συγγραφέας, συνιδρύτρια WHEN & inc.lude