Θέλει αγάπη, {LF}δεν θα την έχει

Σπάνια ξαναβλέπω ταινίες ή σειρές. Η «Εφηβεία», «Adolescence», με αιχμαλώτισε. Την ξαναβλέπω τώρα – αρχίζει το τέταρτο και τελευταίο επεισόδιο. Ακούω τη βροχή που χτυπά στις λαμαρίνες ήσυχα. Απειλητικά. Σταματάει, χάνεται για λίγο, επιστρέφει στα σύννεφα, κρύβεται μέσα τους και ξανάρχεται απρόβλεπτα.

Η κάμερα γυρίζει αργά αργά γύρω απ’ τα πρόσωπα, πλησιάζει, ψάχνει το ανεπαίσθητο σκίρτημα, εστιάζει στο δάκρυ, παίρνει μέσα της την κίνηση των προσώπων, απορροφά τις παύσεις και τα βλέμματα, τρομάζει κι απομακρύνεται σε απόσταση ασφαλείας. Κόκκινα φασόλια, likes, μια κρίση πανικού, δυο σκιές που περνούν στο βάθος, το βλέμμα του πατέρα στη σωματική έρευνα του γιου, ο επιθεωρητής με τα έξι μήλα που νικούν το κάπνισμα. Οι συμμαθητές, η δασκάλα του δημοτικού που εκτελεί χρέη ξεναγού στο σχολείο – εφηβικό άντρο φόβου κι επιθυμίας, ο γιος του επιθεωρητή, το μπούλινγκ, η ψυχολόγος στο δωμάτιο με τις οθόνες-μαγικούς καθρέφτες.

Δεν μπορώ να πετάξω τίποτα. Οι ηθοποιοί στα τέσσερα μονοπλάνα επεισόδια είναι εκπληκτικοί, η φωτογραφία, η μουσική, η σκηνοθεσία, το σενάριο…

Είναι ο χώρος γύρω μας. Οσα βλέπουμε κι όσα προσπερνάμε. Οσα καταλαβαίνουμε κι όσα δεν ξέρουμε καν πως υπάρχουν. Δεν είναι η αγγλική κοινωνία. Η δική μας είναι. Κι αυτό πονάει. Κάθαρση δεν υπάρχει σ’ αυτήν την τραγωδία. Τι απομένει; Να δούμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη – έτσι δεν λένε; Ναι. Και λοιπόν; Οφείλουμε. Χρωστάμε κάτι να κάνουμε. Αυτό πρέπει ν’ αλλάξει. Δεν μπορεί, θα υπάρχει τρόπος.

Υστερα σκέφτομαι: μια τηλεοπτική σειρά είναι. Δεν μπορεί να ‘ναι έτσι η πραγματικότητα. Η Τέχνη έχει αυτή την ιδιοτροπία: παραμορφώνει. Και, στο κάτω κάτω, δεν δίνει απαντήσεις. Ερωτήματα θέτει. Κι αν δεν είσαι σίγουρος, απαντάς: Ουδέν σχόλιον.

Ξαναγυρνώ στα δικά μου. Η κόρη μας μεγάλωσε. Εφτασε 28. Δεν είναι έφηβη πια.

Δεν υπάρχει πρόβλημα, θέλω να πω. Κανένα πρόβλημα. Ολα καλά.

Ο Γιάννης Αναστασάκης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης