Νίκος Ανδρουλάκης

Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα. Τα κάνουν όλα διαφορετικά εκεί. Στο απώτερο πασοκικό χθες, ας πούμε, ο αρχηγός της αξιωματικής  αντιπολίτευσης δεν θα είχε ανάγκη τις ψήφους τριών άλλων κομμάτων για να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας κατά της γαλάζιας κυβέρνησης. Ούτε θα χρειαζόταν να υποδεχθεί στην ΚΟ του ρούκι συριζαίους βουλευτές προκειμένου να εκπέμψει το μήνυμα πως το ΠΑΣΟΚ είναι η μεγαλύτερη δύναμη του χώρου του. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανδρώθηκε μέσα στον κομματικό σωλήνα αλλά διανύει τη φάση της πολιτικής του ωριμότητας σε ένα κόμμα που θυμίζει ελάχιστα την ένδοξη εκδοχή του. Ισως γι’ αυτό, ηθελημένα ή αθέλητα, αποπειράται να αναβιώσει πότε τη μια εποχή της παντοκρατορίας του, τη δεκαετία του 1980, και πότε την άλλη, τα σημιτικά χρόνια.

Φίλοι του επιμένουν πως είναι παιδί του εκσυγχρονισμού – παρότι όταν πήρε για πρώτη φορά τα ηνία του κόμματος, το 2021, πριν μπει στο προεδρικό γραφείο του 6ου ορόφου στη Χαριλάου Τρικούπη, πέρασε από το Α’ Νεκροταφείο για να αφήσει ένα λευκό λουλούδι στους τάφους της Γεννηματά και του Ανδρέα.

Δημοσκόποι οι οποίοι έχουν μελετήσει τα ποιοτικά στοιχεία των ερευνών που έτρεχαν σε μέλη και φίλους του Κινήματος προτού εκείνοι ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα τον περασμένο Οκτώβριο, πάλι, επισημαίνουν ότι ήταν πρώτος στην Κρήτη (τι πρωτότυπο) στους άνω των 65 (που αποτελούν και την πολυπληθέστερη ομάδα εκλογέων του κόμματος), στις νοικοκυρές και τους αποφοίτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όχι στα δυναμικά και μορφωμένα μεσοστρώματα ή τους κεντρώους. Γράφει δηλαδή καλύτερα σε όποιους αναπολούν το παλιό ΠΑΣΟΚ, το ορθόδοξο, επειδή ασυνείδητα τον ταυτίζουν με τον προ 40ετίας ορισμό της λαϊκότητας.

Ακόμη και δεδηλωμένοι εσωκομματικοί του εχθροί, πάντως, του αναγνωρίζουν πως «έχει ταλέντο στο networking», όπως το θέτει ένας. Η μπρούτα διατύπωση του επαίνου τον θέλει να ελέγχει αποτελεσματικά τον κομματικό μηχανισμό «γιατί γνωρίζει πώς να χρησιμοποιεί τα γρανάζια του».

Χάρη στο πολιτικό ύφος της εϊτίλας και την τεχνογνωσία που απέκτησε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής, λοιπόν, έγινε ο ένας από τους δύο μόνο προέδρους που έχουν επανεκλεγεί σε διαδικασία ανάδειξης αρχηγού από τη βάση. Τι κι αν η επίδοση των ευρωεκλογών άνοιξε τα στόματα των αμφισβητιών του από κάθε πράσινη φυλή; Οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι, οι προσηλυτισμένοι στο πασοκικό δόγμα, δεν αμφιβάλλουν καθόλου για εκείνον. Σύμφωνα δε με έμπειρο στέλεχος που βρίσκεται απέναντί του, «πρέπει να του δώσουμε και το γεγονός πως η στρατηγική του τσιμπολογήματος από τη διάλυση των άλλων έχει δουλέψει».