Αλλάζοντας πάροχο

Μέχρι να φτιάξουν κατάσταση οι μομφές, να επικυρωθεί με ΦΕΚ η μονιμοποίηση των συλλαλητηρίων, να ξεμπλέξουν με τα πτητικά τους υγρά οι επιτροπές και να πάρουν τα πόδια τους οι κυβερνητικές εξαγγελίες, ο μόνος που βλέπω να κάνει δουλίτσα είναι προς το παρόν ο Νίκος Ανδρουλάκης. Μοστράροντας ως μεταγραφικά κελεπούρια τον Πέτρο Παππά και τη Ράνια Θρασκιά, δεν είναι να πεις ότι πήρε τον Μπάμπη Κωστούλα ή τον Χρήστο Μουζακίτη και να ξενοιάσεις. Αν έπαιρνε αυτούς, τότε μάλιστα. Θα στηνόμουν κι εγώ στην ουρά να αγοράσω διαρκείας. Δυστυχώς, από τη δυσάρεστη θέση στην οποία βρίσκομαι, αναγκάζομαι να αλλάζω διαρκώς πάροχο αξιότιμης διαβίωσης, τρελαίνοντας τα δημοσκοπικά στοιχεία, αλλά και πάλι μένω στα κρύα του λουτρού. Αν ήμουν π.χ. η Ρεάλ Μαδρίτης, θα με έπαιρνε άνετα να βγω έξω με τις σαπουνάδες. Τώρα όμως που είμαι ο Θησέας Αγριάς ή η Δόξα Πουλακίδας, κάπως πρέπει να ξεπλύνω τις πομπές μου, να σφουγγιστώ, να έλθω σε περιωπή, αν και είμαστε κάμποσοι στη γειτονιά που κυκλοφορούμε με την πετσέτα ανταλλάσσοντας την απελπισία μας με μορφασμούς, μουγκριτά και νεύματα, διότι πλέον, ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου.

Ο μόνος που βλέπω να διατηρεί την τσαντίλα του στο ακέραιο είναι ο Εμανουέλ Μακρόν, ένα κουρδιστό ακαταπόνητο ανθρωπάκι που αλωνίζει τον κόσμο με τον χαρτοφύλακά του, πασχίζοντας να κινητοποιήσει τις χώρες της Δύσης κι ας τον σιχτιρίζουν οι συμπατριώτες του οι χωριαταραίοι που τους έκοψε μια βδομάδα διακοπές και τους την πρόσθεσε στη σύνταξη. Αστείον ποσόν μπροστά στη σοβιετικού τύπου Laïcité που τους περιμένει.

Δεν χαίρομαι. Λυπάμαι. Λυπάμαι που η «μεγάλη χειρονομία» δεν βρίσκεται εδώ που την είχαμε τόσο ανάγκη. Μια χειρονομία που θα δήλωνε ασφάλεια, μεγαλείο ψυχής και πολιτική σοφία, όπως θα ήταν η επιλογή του Ευάγγελου Βενιζέλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, μια τέτοια στιγμή. «Μια τέτοια στιγμή» επαναλαμβάνω, και φεύγω ακροποδητί, ν’ ακούγονται καλύτερα οι λυγμοί και οι αυτοχαστουκισμοί από το Μέγαρο Μαξίμου, οδός Ηρώδου Αττικού 19, ΤΚ 106 74, Αθήνα.