Επαναπροσδιορισμός

Η γεωπολιτική νέα εντροπία απλώνεται στα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Η ορμητική επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η διαρκής ταραχή στη Μέση Ανατολή, η συνεχιζόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι επιμέρους πολλές περιφερειακές αναφλέξεις είναι μόνον ορισμένα σημεία που επιβεβαιώνουν τη νέου είδους ρευστότητα. Σε αυτό το φόντο η Ελλάδα ως ένας πόλος σταθερότητας με προσήλωση στις δικές της συμμαχίες δεν οφείλει απλώς να αναδομήσει το σύνολο της στάσης της αλλά και να επαναπροσδιορίσει πειστικά τις σχέσεις της με σύμμαχες χώρες. Και το σημειώνουμε αυτό αφού για παράδειγμα είναι κρίσιμο αλλά και ταυτόχρονα μονόδρομος να βρεθούν εκείνοι οι χρήσιμοι δίαυλοι με τη νέα ηγεσία των ΗΠΑ που να επιβεβαιώνουν τη μακραίωνη σχέση εμπιστοσύνης της χώρας μας με την υπερδύναμη.

Την ίδια ώρα βλέπουμε στο φόντο που περιγράφουμε πως και άλλες σχέσεις ιστορικού τύπου, όπως για παράδειγμα με τη Γαλλία δοκιμάζονται, αφού απ’ ό,τι φαίνεται η νέα γεωπολιτική κανονικότητα θέλει την κάθε δύναμη να παλεύει αυτοτελώς για τον εαυτό της. Το είδαμε με το αγκάθι των πυραύλων Meteor που προορίζονται για πώληση στην Αγκυρα. Ακόμα και με τη νέα συνθήκη σχέσης που έχουμε με την Ιταλία λόγω της Hellenic Train και της τραγωδίας των Τεμπών. Πολλές εξ αυτών των δυνάμεων, στον βαθμό που επαναπροσδιορίζουν τη θέση τους σε έναν νέο πολυπολικό κόσμο, βλέπουμε να μεταβάλλουν τη στάση τους απέναντι και σε δυνάμεις περιφερειακές όπως η Τουρκία.

Ο δίαυλος Ρώμης – Αγκυρας είναι υπαρκτός. Ολα αυτά συνθέτουν ένα παζλ που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αφήνει αδρανή τη δική μας διπλωματία ενώ μια ενεργητική εξωτερική πολιτική από τη μεριά της Αθήνας είναι κάτι παραπάνω από επείγουσα. Η χώρα έχει ένα κεκτημένο εμπιστοσύνης με παλιές δυνάμεις και ιστορικούς συμμάχους και αυτό είναι μια αφετηρία πάνω στην οποία οφείλουμε ήδη να δουλεύουμε.