Κι όμως, ήταν δουλειά μας

Ησουν ένας μπέμπης τριών ετών. Με το ζόρι έφτανες το ένα μέτρο στο ύψος. Ησουν ό,τι πιο αγνό υπάρχει γύρω μας μέσα σε όλη την ασχήμια που βλέπουμε και μεταβολίζουμε. Οταν σε μετέφεραν εσπευσμένα στο νοσοκομείο ήσουν σε κωματώδη κατάσταση. Το κορμάκι σου είχε μώλωπες, καψίματα, εκχυμώσεις. Σημαδεμένο. Κανείς δεν άκουγε το κλάμα σου στη γειτονιά. Κι αν το άκουγε κανείς δεν έκανε κάτι. Η βία που έζησες πέρασε απαρατήρητη. Είναι πιθανό οι γείτονες να άκουγαν το ξύλο και το κλάμα σου μετά, να έβλεπαν τα σημάδια. Ισως φοβήθηκαν. Ισως αδιαφόρησαν. Ισως πίστεψαν πως «δεν είναι δική τους δουλειά». Και εσύ υπέφερες. Οπως υποφέρουν τόσα παιδιά, ή τόσες γυναίκες, τόσα θύματα κακοποίησης. Γιατί για κανέναν δεν είναι «δουλειά του». Γιατί «πού να μπλέκεις τώρα». Γιατί ζούμε όλοι μαζί τότε; Γιατί ονομάζουμε τις συμβιώσεις μας «κοινωνίες»;

Ομως, μόλις η είδηση της κακοποίησής σου έγινε γνωστή, ξαφνικά όλοι είχαν κάτι να πουν. Εγινε δουλειά όλων. Ολοι ήθελαν να μπλέξουν. Κι ενώ πριν δεν βρέθηκε άνθρωπος να βοηθήσει όταν σε χτυπούσαν, τώρα βρέθηκαν πολλοί να φωνάξουν με οργή. Οχλος συγκεντρώθηκε για να λιντσάρει τους φταίχτες σε σημείο που η αστυνομία τους φυγάδευσε καμουφλαρισμένους. Ενα ξέσπασμα καθυστερημένης αγανάκτησης, που δεν ωφελεί πια σε τίποτα. Γιατί τώρα, εσύ δεν μπορείς να σωθείς.

Τι λέει αυτό για την κοινωνία μας; Οτι νοιαζόμαστε μόνο όταν είναι αργά; Οτι φοβόμαστε να επέμβουμε, αλλά διψάμε για εκδίκηση όταν η καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί; Οτι προτιμάμε τη δημόσια κατακραυγή από την ουσιαστική δράση; Οι ίδιοι που σήμερα φωνάζουν «τέρας» για τον θύτη, ήταν οι ίδιοι που χθες έκαναν πως δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν ξέρουν. Ο ρόλος της κοινωνίας δεν είναι να κρίνει όταν είναι αργά, αλλά να προστατεύει όταν υπάρχει ακόμα χρόνος. Και όμως, εσύ έμεινες μόνος. Ενα παιδί τριών ετών, θυσία στη σιωπή μιας κοινωνίας που βλέπει, ξέρει, αλλά δεν μιλά. Γιατί «δεν είναι δουλειά της». Και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι μόνο η δική σου ιστορία. Είναι πως, ακόμα και μετά από σένα, θα υπάρξουν κι άλλα παιδιά. Και πάλι, κανείς δεν θα κάνει τίποτα. Την επόμενη φορά που θα ακούσουμε ή θα δούμε να πέφτει ξύλο, να σκεφτούμε πιο σοβαρά αν είναι δουλειά μας να κάνουμε κάτι.

ΥΓ. Στα κοινωνικά δίκτυα, πολλοί σχολίασαν δηκτικά κάτω από τις ειδήσεις της κακοποίησης του Αγγελου ότι τόσα ετερόφυλα ζευγάρια κακοποιούν τα παιδιά τους και πολλοί ακόμα μιλούν για ακαταλληλότητα των ομόφυλων ζευγαριών να μεγαλώσουν σωστά παιδιά. Τα ίδια γράφονταν και πριν από δύο χρόνια για την υπόθεση Πισπιρίγκου. Ανοησίες και γάργαρος λαϊκισμός που μόνο κακό κάνουν στη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων. Τα ομόφυλα ζευγάρια πρέπει να έχουν δικαίωμα στην παιδοθεσία επειδή είναι ισότιμοι πολίτες. Οχι επειδή κάποια ετερόφυλα ζευγάρια αποδεικνύονται κακοποιητικά.