Το όνειρο

Τον τελευταίο καιρό ένα επίμονο όνειρο με βιζιτάρει. Τα τέτοια ονείρατα, γεννήματα μιας κατ’ επίφαση εν υπνώσει μνήμης, που στην πραγματικότητα άγρυπνη σαν τον Κέρβερο παραφυλά, δεν πρέπει κανείς επιπόλαια να τα αντιπαρέρχεται, διότι θέλουν πάντα κάτι να ειπούν, να ‘μολοήσουν. Ενα όνειρο είναι καθοδηγητής, όχι για να προστατέψει προλέγοντας τα μέλλοντα ‒ αυτή η ικανότητα ανήκει στους θεούς ‒ μα για να μας συνετίσει λύνοντας τους γόρδιους δεσμούς ενός ζοφερού και σπανιότερα ευτυχισμένου, συμβάντος.

Βραδάκι ‒ λέει το όνειρο – και περπατώ στην προκυμαία του νησιού. Εκεί στο Στενό Πόρτας Γιαλού κοντά στη Δημαρχία, μαθές την πρώην κατοικία του ντόπιου ναυμάχου της ρούσικης αρμάδας Αντωνίου Ψαρρού και του Εξοχοτάτου Ρώσου Κόμη Ιβάν Βόινοβιτς, που ηράσθη σφόδρα το νησί προς τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, περιμένει μια μακριά σειρά από άντρες. Σπρώχνω τον μελτέμαρο ν’ ανοίξω δρόμο, να τους πλησιάσω. Ανάμεσά τους διακρίνω γνώριμες φυσιογνωμίες, παλιούς θαμώνες μιας περιώνυμης ταβέρνας, φευγάτους πια εδώ και πολύ καιρό. Μόλις με βλέπουν αναθαρρεύουν και μονόφωνα παρακαλούν.

‒ Ανοιξέ μας την ταβέρνα! Ανοιξέ μας, διψάμε για μια στάλα κρασί!

Ενας, ο καπτα-Γιακουμάκης με τ’ όνομα, ο πιο ανυπόμονος, που είχε χρηματίσει για κάποια φεγγάρια και δήμαρχος του νησιού, με κεντρίζει.

‒ Δε σου ζητάμε πράμα δύσκολο! Ν’ ανοίξεις, να σκαρφαλώσεις και πάλι εύγοδα εύγοδα τη σκάλα και ν’ ανεβείς σαν τον σκανίτη ώς τη στοίβα με τα βαρέλια, όπως παλιά. Μια έτσι θα κάμεις την κάννουλα, είπε στρίβοντας παραστατικά το χέρι του, και θα μας γεμίσεις τις μισές, που περιμένουν άδειες και παραπονεμένες απάνω στ’ αραχνιασμένο τεζιάκι, στα σκονισμένα τραπέζια. Ανοιξέ μας! Ανοιξέ μας, σου λέω!

Σαστισμένος ψάχνω τα κλειδιά της ταβέρνας στις τσέπες μου, μα δεν τα βρίσκω.

‒ Δεν έχω πια τα κλειδιά, άδικα με παρακαλάτε, τους απαντάω.

‒ Ανοιξέ μας, άνοιξέ μας!, συνεχίζουν να εκλιπαρούν χωρίς ν’ ακούνε τι τους λέω.

Κανείς τους δεν το κουνάει απ’ εκεί, όλοι περιμένουν με καθηλωμένα τα πόδια στις πλάκες του Γιαλού. Απομακρύνομαι οπισθοχωρώντας διακριτικά και πριν χαθώ μέσα στον λαβύρινθο της Χώρας από το Στενό του Μεγάλου Αϊ-Νικόλα ρίχνω μια τελευταία ματιά στο πλήθος συνειδητοποιώντας πόσο πολλοί είναι, η αρχή τους ξεκινά από την κλειστή πόρτα της παλιάς ταβέρνας και φτάνει ως το κύμα της άλλης άκρης του πέταλου του Γιαλού ‒  «ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ο θάνατος είχε ξεκάμει τόσο πολλούς». Το παρακλητικό βλέμμα τους με κυνηγά ακόμη κι όταν χώνομαι μες στα σοκάκια. Παραδέρνω ασκόπως για πολλήν ώρα μπροστά από τα μαγαζιά της έπαρσης όπου πουλούν ένα σωρό πανάκριβα σκατολοΐδια […].

Συλλογίζομαι ότι με τούτο το συμβάν έζησα αναμφίβολα μια σπουδαία στιγμή της ζωής μου, απ’ εκείνες τις ολίγες που όσο και να προσπαθεί το μυστήριο, ο Θεός κι η φύση των πραμάτω’ ‒ δήθεν αμέτοχοι ‒ να κρύψουν το μερτικό της συμμετοχής τους σ’ αυτές, δεν τα καταφέρνουν. Και νιώθω όπως τότε, χρόνια πριν, στη μέση του μονοπατιού της ζωής μου, όπου εγώ ο θαλασσινός από τα γεννοφάσκια μου, παραζαλισμένος από το μουρμουρητό της θαλάσσης, μα κι από τις σιωπές της, βρέθηκα να περιπλανιέμαι σ’ ένα σκοτεινό δάσος από καστανιές και βελανιδιές ψηλά στο αγέρωχο βουνό, που οι άνθρωποι εκείνου του τόπου το λένε Κόζιακα κι οι γεωγραφικοί χάρτες Πίνδο. Ολοι της παρέας έχουν σκορπιστεί τριγύρω μαζεύοντας κάστανα. Είναι Οχτώβρης, μήνας της συγκομιδής του άγριου καρπού και μένοντας μόνος κάτω από τις φθινοπωρινές, μα ακόμη πυκνές φυλλωσιές των αιωνόβιων δέντρων, έχω την ευκαιρία ν’ ακούσω για πρώτη φορά στη ζωή να ομιλεί η σιωπή του δάσους, που τη διακόπτει πότε πότε ο ήχος από τα ώριμα κάστανα και τα βελανίδια, καθώς πέφτουν από ψηλά, σταγόνες του χρόνου πάνω στο χώμα και στα ξερά φύλλα. Ηχος πρωτόγνωρος μέσα στην τέλεια άπνοια, συνταρακτικός κι αλλόκοσμος για έναν θαλασσινό σαν κι εμένα που ‘χει φαωμένη με το κουτάλι την αντάρα των κυμάτω’. Θυμίζει μονέδα, που πέφτει σε μπακιρένιο δίσκο, σταγόνα που στάζει τα δευτερόλεπτα από παλιό επιτραπέζιο ρολόι, κουρδιστό. Οπού ακαταπαύστως ξετυλίγει τρεχοπετάμενες τις στιγμές: Αρχή, λεπτά, ώρες, μήνες, χρόνια και Τέλος ‒ ύστερα πάλι Αρχή […].