«Είναι άγχος το να είσαι ανάμεσα σε δύο πολιτικές αντιθέσεις»

Την ξεχασμένη κωμωδία «Η Δεξιά, η Αριστερά και ο κυρ-Παντελής» των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου παρουσιάζει αυτή τη σεζόν στο θέατρο Μικρό Παλλάς ο Σταμάτης Φασουλής. Ο καταξιωμένος καλλιτέχνης, με την ορμή που του χάρισε το περασμένο καλοκαίρι η θριαμβευτική του επιστροφή στην επιθεώρηση, στο νέο του εγχείρημα συστήνει στο κοινό ένα έργο το οποίο μιλάει για τη Δεξιά, την Αριστερά και όλα όσα βρίσκονται ανάμεσά τους, χωρίς να χάσει το χιούμορ του και τη διορατικότητά του.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ. «Αρχικά είχα ζητήσει το “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Ενώ είναι πολύ ωραίο έργο στο σινεμά και μου άρεσε, δεν ενθουσιάστηκα θεατρικά γιατί δεν έβρισκα εκεί να κάνω κάτι που να μην το έχω ξανακάνει. Θέλοντας να ανεβάσω Σακελλάριο, μαζί μου έδωσαν και το “Η Δεξιά, η Αριστερά και ο κυρ-Παντελής” κι εκεί ενθουσιάστηκα. Παρόλο που τεχνικά το “Οι Γερμανοί ξανάρχονται” μπορεί να είναι σπουδαιότερο έργο, αυτό για μένα είναι πιο σημαντικό τη δεδομένη στιγμή. Γιατί τα έργα θέλουν πάντα και την ώρα τους. Αυτό το έργο δεν ξέρω αν πριν από τη Μεταπολίτευση θα έπιανε. Μπορεί να μας κλείνανε το θέατρο. Ούτε στη χούντα θα μπορούσε να παιχτεί, ούτε στην περίοδο Παπάγου, ούτε στην περίοδο Καραμανλή. Ηταν δύσκολο να ανέβει αυτό το έργο γιατί το να αντιμετωπίζεις με γνήσιο κωμικό αίσθημα ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι επικίνδυνο. Νομίζω ότι είναι καιρός να γίνει, γιατί τα ξορκίζουμε τα πράγματα όταν μαζί με το κλάμα υπάρχει και ένα γέλιο για θέματα τόσο σημαντικά. Γίνονται πιο δικά μας και πιο βατά. Δεν είναι το φάντασμα μιας άλλης εποχής, αλλά είναι μια εποχή με όλα τα καλά και τα κακά της. Είναι και η ζωή μας. Είναι το παρελθόν μας», αναφέρει στα «Πρόσωπα» ο Σταμάτης Φασουλής που υπογράφει τη σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΩΜΩΔΙΑ. Το έργο παρουσιάζει την πορεία μιας οικογένειας που από την Απελευθέρωση περνάει στα Δεκεμβριανά και τελικά στη Συνθήκη της Βάρκιζας. Το κάνει όμως ισορροπώντας ανάμεσα στη σάτιρα και τον προβληματισμό, καταγράφοντας τις διαχρονικές αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας και φέρνοντας την επικαιρότητα της μεταπολεμικής εποχής στη σκηνή του θεάτρου. «Είχα να παίξω χρόνια κωμωδία και τώρα το ευχαριστιέμαι όσο τίποτα. Γιατί την είχα παρατήσει, δεν έχω καταλάβει. Με έθελγαν άλλα πράγματα. Πολλές φορές, με δύο εξαιρέσεις, με ενδιέφερε περισσότερο το έργο παρά ο ρόλος. Τώρα με ενδιέφεραν και το έργο και ο ρόλος πάρα πολύ. Είναι λίγο εγωιστικό, αλλά ήθελα κι εγώ ύστερα από 30 χρόνια να χαρώ μια κωμωδία, και μάλιστα ελληνική. Γιατί αυτούς τους ανθρώπους τούς ξέρω πάρα πολύ. Εχω και την ηλικία για να τους ξέρω. Ο τρόπος συμπεριφοράς μιας ολόκληρης εποχής δεν είναι μόνο η φρασεολογία που αλλάζει. Αλλάζει και η κίνηση, ο τρόπος που κοιτούσαν, που μίλαγαν για τον πόλεμο, για την πατρίδα. Ακόμα και οι καθημερινές κινήσεις. Υπάρχουν πάρα πολλά μικροπράγματα της εποχής που ακόμα και αν δεν την έχεις ζήσει, επειδή έχουμε δει ταινίες, πλημμυρίζει το θέατρο από τη μυρωδιά της. Οπότε μέσα στο πλέγμα της εποχής μπορείς να δεις αλλιώς και τα γεγονότα τα πολιτικά και τα συναισθηματικά. Δούλεψα με πολλή χαρά και συγκίνηση σε αυτό το έργο. Θυμήθηκα τους θείους μου, τη μητέρα μου, τον πατέρα μου, τον τρόπο που μιλάγανε, που πίνανε νερό, που βλέπανε, που δεν μιλάγανε, αλλά η σιωπή τους ήταν πλούσια σε λέξεις, παρόλο που δεν ακούγονταν», παραδέχεται ο σκηνοθέτης και ηθοποιός.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΕ ΞΑΝΑΓΕΝΝΑΕΙ. Ο Σταμάτης Φασουλής ζωντανεύει τον κυρ-Παντελή, έναν χαρακτήρα που καθρεφτίζει τις πολιτικές μας προκαταλήψεις και τις κοινωνικές μας αγκυλώσεις, ζώντας μαζί με τη σύζυγό του (Ελένη Καστάνη), την κωμική ανάσα όλου του έργου. Η παρουσία του επί σκηνής εξελίσσεται σε μια προσωπική αναμέτρηση με τον ρόλο, κάτι που δεν μπορεί να μη συγκινήσει τους θεατές. «Μόλις διάβασα τον ρόλο, σαγηνεύτηκα, με έπιασε στο δίχτυ του. Δεν το θεώρησα πρόκληση αλλά κάλεσμα σε κάτι παλιό, δικό μου, που το είδα καταγεγραμμένο. Και βρήκα κι ένα κέφι περίεργο. Ενώ οργάνωσα τα πάντα, άρχισε να ξεμυτίζει κάτι άλλο που δεν είχα οργανώσει στον ρόλο και που υπερκάλυψε όλες τις προθέσεις μου. Γεννήθηκε κάτι καινούργιο που μ’ αρέσει πάρα πολύ. Καιρό πολύ είχα να το ζήσω, να αρχίσει να μιλάει ο ρόλος σε μένα και να μου επιβάλλει αυτός πράγματα και όχι εγώ. Γεννήθηκε κάτι μέσα μου που πάντα θα υπήρχε. Με βλέπω να κάνω κινήσεις τις οποίες δεν ήξερα ότι είμαι ικανός να τις κάνω. Να πηδάω γύρω γύρω. Δεν το είχα κάνει ποτέ στο θέατρο. Δεν ήξερα ότι είχε δυνατότητα τέτοια το κορμί μου, και μάλιστα σε αυτή την ηλικία. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Σε ξαναγεννάει», τονίζει.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ. Ολη η δυσάρεστη πραγματικότητα του ελληνικού λαού αντικατοπτρίζεται στους τέσσερις τοίχους του μικροαστικού σπιτιού του κυρ-Παντελή, που κι αυτό έχει μοιραστεί στα δύο. O κεντρικός ήρωας είναι καταδικασμένος να βρίσκεται στη μέση της οικογενειακής διαμάχης μεταξύ του δεξιού (Αλέξανδρος Καμιτσάκης) και του αριστερού (Γιώργος Βουρδάμης) γιου του, βιώνοντας όλες τις συμφορές στο πετσί του. «Οι ιδεολογίες επηρεάζουν τις μεγάλες στιγμές, αλλά τις συνειδητοποιούμε από τις μικρές στιγμές στο σπίτι μας. Γιατί το άλλο είναι κάτι αφηρημένο, ενώ η καθημερινότητα είναι ζωή. Είναι άγχος το να είσαι ανάμεσα σε δύο πολιτικές αντιθέσεις. Είναι βάρος. Αυτή τη στιγμή είμαι πολιτικά άστεγος. Είναι βάρος το να μην ξέρεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Αλλά πιστεύω ότι το αισθάνονται πολλοί Ελληνες αυτή τη στιγμή αυτό. Απόδειξη, όλα αυτά τα μικρά κόμματα που δεν τα είχαμε ποτέ. Δεν έχει κατασταλάξει ο κόσμος, δεν ξέρει τι να κάνει, πού να πάει. Είμαστε σε μια πολύ μεταβατική περίοδο, γιατί μαζί μας αλλάζει και ο κόσμος. Ο μικρόκοσμος της Ελλάδας είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον Τραμπ, στην Ουκρανία, στη Γάζα και σε όλη τη Μέση Ανατολή. Είναι ένα τρίγωνο του θανάτου. Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει, οπότε γι’ αυτό δεν θέλω να λέω θέσφατα. Είμαι αναποφάσιστος εντελώς», δηλώνει ο Σταμάτης Φασουλής.

ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΕΠΕΣΕ. «Νομίζω ότι με την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε η μετεμφυλιακή περίοδος», λέει για το δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς που πάντα απασχολούσε τη χώρα. «Δόξα τω Θεώ, τελείωσαν τα ψέματα και απ’ τη μια μεριά και απ’ την άλλη. Γιατί για τους άλλους, τους δεξιούς, ξέραμε τα πάντα και ήταν δίπλα μας. Η Αριστερά είχε ένα πέπλο μυστηρίου. Είχε το αβαντάζ του αδικημένου ή του διωκόμενου, του κατατρεγμένου, που ήταν πολύ θελκτικό για όλους μας. Τώρα έπεσε αυτό το πέπλο και είδαμε κι από ‘κεί τα πράγματα πώς είναι και δεν μπορώ να πω τα καλύτερα. Νομίζαμε ότι αυτό θα γινόταν το ’89 με την κατάρρευση του Τείχους, αλλά συνέβη τώρα».