Σε ημέτερους, φυσικά!

Η κατάσταση έχει ως εξής: ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2013-2014 κατακεραύνωναν την κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για την κομματοκρατία, τις πελατειακές σχέσεις και τα μετακλητιλίκια. Οταν έγινε κυβέρνηση, το 2015, ξεπέρασε το ρεκόρ της προηγούμενης κυβέρνησης που είχε φτάσει τους 1.949 μετακλητούς, για να εκτινάξει ο ίδιος το 2019 τον αριθμό στους 2.739. Οσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, επέκρινε την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για αυτή την κατάσταση. Οταν ήρθε στην εξουσία, τι έκανε; Εκτίναξε χαλαρά τον αριθμό-ρεκόρ του ΣΥΡΙΖΑ στον νέο αριθμό-ρεκόρ των 3.317 μετακλητών σε θέσεις εκτός ΝΠΙΔ το 2023 (αύξηση σχεδόν 20%). Σήμερα ο αριθμός παραμένει εξίσου υψηλός: 3.247 μετακλητοί υπάλληλοι σε θέσεις πλην ΝΠΙΔ σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Απογραφής Μητρώου Ανθρώπινου Δυναμικού Ελληνικού Δημοσίου. Παρακάμπτονται οι διαδικασίες της δημόσιας διοίκησης και βολεύονται οι δικοί μας. Απλώς όχι μόνιμα.

Σε αυτές εδώ τις σελίδες έγραφα στις 12/10 ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Κεντρικού Ηλεκτρονικού Μητρώου Δημοσίων Συμβάσεων, από τα 8,25 δισ. ευρώ (αξία δημόσιων συμβάσεων που υπεγράφησαν στο πρώτο εξάμηνο του 2024) τα 1,25 δισ. ευρώ δόθηκαν με απευθείας αναθέσεις. Δεν έχουμε χρόνο για διαγωνιστικές διαδικασίες σε αυτή τη χώρα. Προτιμάμε να το μοιράζουμε το χρήμα άμεσα. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυξήσαμε μάλιστα και το όριο της απευθείας ανάθεσης: από 20.000 σε 30.000 ευρώ με νόμο του 2021.

Πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξει όλο αυτό αν αλλάξει και η κυβέρνηση; Τα παραδείγματα που αναφέρω παραπάνω νομίζω ότι καταδεικνύουν το αντίθετο. Η παραμονή των κομμάτων στην εξουσία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το αν μπορούν να συντηρήσουν αυτό το πελατειακό σύστημα. Προσωπικά με πιάνει απελπισία. Σχολιάζοντας όλα αυτά με έναν φίλο, όταν του ανέφερα ότι «κοίτα να δεις, μπορεί στο γυμνάσιο και στο λύκειο (αποφοιτήσαμε το 2019) να μην είχαμε ποτέ χαρτί ή σαπούνι στην τουαλέτα, να μην είχε το σχολείο αναλώσιμα ή πετρέλαιο θέρμανσης, αλλά είχε πανάκριβους διαδραστικούς πίνακες που κανείς από τους διδάσκοντες δεν ήξερε πώς να χρησιμοποιήσει και χωρίς να υπάρχει άνωθεν πλάνο ένταξής τους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Υπάρχει χρήμα, αλλά πάντα διοχετεύεται με συγκεκριμένο τρόπο», ο φίλος μού είπε ότι λαϊκίζω. Είναι όμως λαϊκισμός να διαπιστώνεις ότι λεφτά υπάρχουν απλώς όχι για αυτά που πρέπει αλλά για να μοιράζονται αναξιοκρατικά τριγύρω;

Στην πραγματικότητα, το μοίρασμα δημόσιου χρήματος σε «ημέτερους» δεν είναι απλώς μια πράξη κακοδιαχείρισης, αλλά μια στρατηγική επιλογή που κρατά την Ελλάδα δέσμια ενός φαύλου κύκλου αδικίας και στασιμότητας. Η ρήξη με αυτή την κουλτούρα δεν αποτελεί μόνο ζήτημα ηθικής ή μεταρρυθμιστικών εξαγγελιών (πήξαμε αλήθεια στις μεταρρυθμίσεις, αλλά τη ρίζα του κακού δεν την πειράζει κανείς), αλλά προϋπόθεση για τη θεσμική και κοινωνική αναγέννηση της χώρας. Ποιος θα αναλάβει να φτιάξει τα θεσμικά checks & balances για να σταματήσει το μοίρασμα χρημάτων σε ημέτερους; Αυτό ναι, θα ήταν μεταρρύθμιση. Αλλά στη χώρα που χειροκροτάμε εδώ και 5 χρόνια, επειδή πλέουν μπορούμε (το 2024) να κάνουμε μια αίτηση ηλεκτρονικά αντί να πάμε στο ΚΕΠ, μάλλον ζητάω πολλά.