Τρέχοντας σερί κάθε μέρα εδώ και επτά χρόνια

Ο Ελάχ Σιντίμπε τρέχει κάθε μέρα αδιαλείπτως από τις 15 Μαΐου 2017. Είτε βρέχει είτε έχει καύσωνα, και ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεται το σώμα του, έχει βγει για τρέξιμο χωρίς… ρεπό τις τελευταίες 2.760 και πλέον ημέρες. Ο Σιντίμπε ακτινοβολεί χαρά. Αυτό φαίνεται στα βίντεο που δημοσιεύει στο Instagram και στο YouTube σχετικά με το τρέξιμό του, τα οποία συνήθως ξεκινούν με τον ίδιο να λέει: «Πως πάει, όμορφοι άνθρωποί μου;».

Ωστόσο πριν από το 2017 το τρέξιμο δεν ήταν για εκείνον συνυφασμένο με τη χαρά. Το έτρεμε, επειδή όταν έπαιζε ποδόσφαιρο οι κόουτς το χρησιμοποιούσαν ως τιμωρία. Επαιζε επαγγελματικά μπάλα στο Μάλι, όπου μεγάλωσε. Οταν προσπάθησε να συνεχίσει την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα στην Αμερική, η έλλειψη αμερικανικής υπηκοότητας (την οποία, βέβαια, πλέον απέκτησε) είχε σταθεί εμπόδιο για τις ομάδες που τον έκλειναν. «Εφτασα σε ένα σημείο όπου ήμουν τόσο απογοητευμένος στη ζωή μου που πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω με τον εαυτό μου, επειδή πλέον η καριέρα μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο τελείωνε και δεν μπορούσα να βρω δουλειά» λέει. Με την κατάθλιψη προ των πυλών, ένιωθε την ανάγκη να κάνει κάτι που θα του πρόσφερε την αίσθηση ότι έχει τον έλεγχο. Σκέφτηκε: «Γιατί δεν δοκιμάζεις κάτι που φοβάσαι λίγο;» λέει. Αυτό το «κάτι» ήταν το τρέξιμο.

Ενιωθε ελεύθερος

Εβαλε στόχο να τρέχει για δέκα λεπτά την ημέρα επί δύο εβδομάδες. Αλλά ύστερα από αυτό δεν ήθελε να σταματήσει. «Ημουν τόσο χαρούμενος όταν βρισκόμουν εκεί έξω, γιατί σκεφτόμουν ότι είμαι εκεί για 10 λεπτά την ημέρα και έχω τον έλεγχο, χωρίς προπονητές να μου φωνάζουν ή να μου κουνάνε το δάχτυλο, και ότι μπορώ να σταματήσω όποτε γουστάρω» λέει. «Με έκανε να νιώσω ξανά ολοκληρωμένος».

Ο Σιντίμπε είχε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια στο Μάλι. «Το Μάλι είναι μια από τις φτωχότερες χώρες στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι τείνουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο», λέει. Αρχισε να το ξεχνάει αυτό όταν ήρθε στις ΗΠΑ, όπου συνέκρινε τον εαυτό του περισσότερο με τους άλλους. Το τρέξιμο τον έκανε να νιώσει ξανά ο εαυτός του. Το 2021 αποφάσισε να διασχίσει τρέχοντας τις ΗΠΑ για να συγκεντρώσει χρήματα για την οργάνωση Soles4Souls, η οποία παρέχει παπούτσια σε παιδιά που έχουν ανάγκη σε όλον τον κόσμο. Συγκέντρωσε 50.000 δολάρια. Του πήρε 84 ημέρες για να διανύσει 4.926 χλμ και φέρεται να είναι ο πρώτος μαύρος άνδρας που διέσχισε τις ΗΠΑ μόνος του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, πολλοί φώναζαν την αστυνομία βλέποντάς τον να τρέχει. Γνωρίζει ότι οι άνθρωποι συχνά έχουν προκαταλήψεις για το πώς μοιάζει ένας δρομέας -είτε όσον αφορά το σωματότυπο, είτε, στην προκειμένη περίπτωση, το χρώμα του δέρματος.

Παράδειγμα για τους άλλους

Κάποτε, όταν βρισκόταν στη Βοστώνη, ένας μαύρος άνδρας έτρεξε προς το μέρος του και του εξομολογήθηκε ότι ο Σιντίμπε τού έδωσε την αυτοπεποίθηση να αρχίσει να τρέχει. «Αρχισε να κλαίει και μου διηγήθηκε την ιστορία του» θυμάται. «Μου είπε: “Οταν σε είδα να τρέχεις, σκέφτηκα ότι μπορώ κι εγώ να βγω για τρέξιμο. Γιατί εκεί που ζω, στη γειτονιά μου, φοβόμουν να το κάνω. Ο κόσμος μπορεί να νόμιζε πως έκανα κάτι κακό… και ότι έτρεχα για να ξεφύγω”». Ο Σιντίμπε θυμάται να λέει στον άνδρα να προσπαθεί να φαίνεται καθαρά ότι είναι δρομέας – π.χ., να φοράει ένα πολύχρωμο μπλουζάκι για τρέξιμο και ένα αθλητικό καπέλο. Ωστόσο συνειδητοποιεί ότι δεν μπορούν όλοι να το κάνουν αυτό. «Λέμε ότι το τρέξιμο είναι πολύ προσιτό – το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα ζευγάρι παπούτσια. Αλλά όλοι ξέρουμε πως πάει πολύ παραπέρα από το να έχεις απλώς ένα ζευγάρι παπούτσια».

Τα περισσότερα χιλιόμετρα του Σιντίμπε έχουν διανυθεί σε ασφάλτινους δρόμους, τόσο στο τρέξιμό του σε όλη τη χώρα όσο και κοντά στο μέρος όπου ζει, στο Νιου Τζέρσι. Εχει τρέξει και τέσσερις μαραθώνιους. Διαπίστωσε όμως ότι το trail running – το οποίο απαιτεί την περιήγηση σε ποικιλία εδαφών – ήταν διασκεδαστικό με διαφορετικό τρόπο. Τρέχοντας και πηδώντας εμπόδια στο δάσος, λέει, «νιώθω σαν μικρό παιδί». Οταν καταγράφει τον εαυτό του να τρέχει σε μονοπάτια και παρακολουθεί τα βίντεο αργότερα, συνειδητοποιεί ότι κάνει χαρούμενους ήχους και βγάζει επιφωνήματα ενθουσιασμού καθώς τρέχει, όπως κάνουν τα παιδιά. «Φωνάζω “γιάχουυυυ!” ή γελάω δυνατά, δεν καταλαβαίνω καν ότι το κάνω εκείνη τη στιγμή» λέει.

Μια παρτίδα σκάκι

Κατά τη διάρκεια του τρεξίματος του Σιντίμπε διασχίζοντας τις ΗΠΑ κάποιος τού πρότεινε να τρέξει στον αγώνα 100 μιλίων του Leadville Trail. Τον έτρεξε το 2022 και στη συνέχεια έτρεξε στον αγώνα Western States 100 το 2023. Το να τρέχει αυτούς τους μεγάλους αγώνες trail ή υπερμαραθώνιους είναι ένα διαφορετικό είδος δοκιμασίας – είναι σαν να παίζει κανείς μια παρτίδα σκάκι με τον εαυτό του, λέει.

Ο Σιντίμπε λέει ότι αγαπάει την κοινότητα του trail running, όπου οι άνθρωποι υποστηρίζουν και προσέχουν ο ένας τον άλλον και είναι λιγότερο επικεντρωμένοι στο να τρέχουν ο ένας εναντίον του άλλου απ’ ό,τι συχνά οι δρομείς δρόμου. Αλλά σε αυτούς τους ορεινούς αγώνες οι μαύροι και άλλοι έγχρωμοι είναι ελάχιστοι. Στο Leadville δεν είδε ούτε έναν άλλο μαύρο στη διαδρομή. Ελπίζει ότι η παρουσία του σε αυτούς τους αγώνες trail θα δείξει σε άλλους έγχρωμους ότι μπορούν να ενταχθούν και αυτοί στο άθλημα. Αλλά δεν μπορούν όλοι να βρεθούν εύκολα σε ένα μονοπάτι για να τρέξουν, λέει ο Σιντίμπε. Οι άνθρωποι του το έχουν πει: «Θα ήθελα πολύ να τρέξω σε βουνά και μονοπάτια αλλά δεν ξέρω πού να πάω. Και επίσης, αν πάω εκεί, θα νιώσω ευπρόσδεκτος όταν φτάσω εκεί; Θα είναι περίεργο να με δουν στο δάσος; Ή θα με κοιτάνε με μισό μάτι; Είναι κάπως άβολο».

Προσβασιμότητα σε όλους

Το κόστος συμμετοχής σε τέτοιους αγώνες μπορεί να είναι, εξάλλου, αρκετές εκατοντάδες δολάρια, συν το κόστος διαμονής και μεταφοράς, γεγονός που τους καθιστά απρόσιτους για πολλούς. Ο Σιντίμπε ελπίζει να δει την κοινότητα του trail running να βελτιώνει την προσβασιμότητα για τους έγχρωμους, π.χ. με την κάλυψη του κόστους συμμετοχής σε αγώνες. Θα ήθελε να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα που θα προσκαλεί τους έγχρωμους να τρέξουν σε αγώνες βουνού, πληρώνοντας τα παπούτσια, τον εξοπλισμό τους, το αντίτιμο του αγώνα και τα έξοδα ταξιδιού.

Προς το παρόν έχει κάνει το τρέξιμο προσβάσιμο και σε άλλους με διαφορετικό τρόπο: έχει γίνει εθελοντής συνοδός ενός τυφλού δρομέα, μέσω της Achilles International. Εμαθε να τον οδηγεί κρατώντας ένα κορδόνι μεταξύ τους, και οι δυο τους έτρεξαν έναν μαραθώνιο κάτω από τέσσερις ώρες.

Διδάγματα ζωής

Από το σερί του, ο Σιντίμπε πήρε δύο βασικά μαθήματα: «”Είμαι πολύ πιο δυνατός από ό,τι νομίζω” και “Υπάρχει πάντα φως στην άκρη του τούνελ”» λέει. Το τρέξιμό του σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες του δίδαξε πως «θα υπάρξει μια μέρα που θα είσαι δυστυχισμένος, θα μπορείς μετά βίας να πάρεις τα πόδια σου, αλλά θα τα βγάλεις πέρα. Μετά ξημερώνει η επόμενη μέρα και συνειδητοποιείς ότι μπορείς να τα καταφέρεις και τότε» λέει. Τείνει να πιστεύει ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε βάλει στο μυαλό του. Ετσι, δεν ασχολείται με τις προκλήσεις του καθημερινού τρεξίματος. Αλλά μια δοκιμασία είναι να μπορεί να τρέχει ενώ ταξιδεύει. Οταν πέταξε για τη Νότια Αφρική, έκανε… στάση στη Γερμανία για 15 ώρες ώστε να μπορέσει να βγει έξω από το αεροδρόμιο και να τρέξει χωρίς να σπάσει το σερί ούτε μια μέρα. «Μια άλλη πρόκληση είναι να τρέχεις μετά από τραυματισμό, γιατί αυτό μπορεί να είναι επώδυνο και να στερήσει την απόλαυση της κίνησης του σώματός σου», λέει.

Δεν είναι σίγουρος πότε θα σταματήσει το σερί του. «Δίνω στον εαυτό μου την άδεια να σταματήσει οποιαδήποτε μέρα, μα δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό. Τη μέρα που θα σηκωθώ και θα νιώσω ότι έχω πια σιχαθεί εντελώς το τρέξιμο, τότε θα σταματήσω», καταλήγει. «Ισως εκείνη η μέρα να είναι θλιβερή, γιατί θα κλείσει ένας κύκλος. Αλλά πάλι δεν το νομίζω: το τρέξιμο μου έχει ήδη χαρίσει τόσο πολλά».