Ιδιωτικό {CR}και δημόσιο χρέος

Το παγκόσμιο χρέος μειώθηκε περίπου μία ποσοστιαία μονάδα, στο 237% του ΑΕΠ. Το παγκόσμιο ιδιωτικό χρέος μειώθηκε κατά 2,8 ποσοστιαίες μονάδες, στο 143%, κάτω από το επίπεδο του 2019, και υπεραντιστάθμισε την αύξηση του δημόσιου χρέους. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση για τη δημοσιονομική πολιτική του ΔΝΤ, το παγκόσμιο δημόσιο χρέος είναι υψηλό, αυξανόμενο και επικίνδυνο. Η εμπειρική ανάλυση επισημαίνει τις χαμηλές προοπτικές ανάπτυξης ως τον κύριο μοχλό της πτώσης του ιδιωτικού χρέους το 2023.

Ο τρόπος με τον οποίο τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις αντιδρούν στην τρέχουσα και την αναμενόμενη μελλοντική ανάπτυξη είναι πολύ σημαντικός για το ιδιωτικό χρέος, αφού δεδομένων των αδύναμων προοπτικών ανάπτυξης πολλές επιχειρήσεις και νοικοκυριά επιλέγουν να αποπληρώσουν το χρέος τους.

Δεδομένου ότι το χρέος είναι σταθερό σε ονομαστικούς όρους, ο πληθωρισμός μπορεί στην πραγματικότητα να διαβρώσει την πραγματική αξία του χρέους και να μειώσει τον λόγο του προς το ΑΕΠ – και το 2022 ο πληθωρισμός έφτασε σε επίπεδα πρωτοφανή.

Καθώς οι οικονομικές προοπτικές βελτιώνονται, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις είναι πιο διατεθειμένα να καταφύγουν στη χρηματοδότηση με χρέος. Τα τελευταία χρόνια οι επιδεινούμενες προοπτικές ανάπτυξης έχουν κάνει αυτή τη λογική να λειτουργεί αντίστροφα.

Αν και μειώνεται, το 2023 το παγκόσμιο χρέος των μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών και των νοικοκυριών αυξήθηκε σε περισσότερα από 150 τρισ. δολάρια. Οι κίνδυνοι χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και οι πολιτικές για τον μετριασμό και τη διαχείρισή τους καλύπτονται εκτενώς στην Εκθεση Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ο ρόλος της επιδείνωσης των προοπτικών ανάπτυξης στη μείωση του ιδιωτικού χρέους είναι μια υπενθύμιση του ατυχούς συνδυασμού υψηλού χρέους και χαμηλής ανάπτυξης που εντείνει την πρόκληση της εξισορρόπησης της δημοσιονομικής εξίσωσης. Η έκθεση για τις Παγκόσμιες Οικονομικές Προοπτικές του ΔΝΤ τονίζει ότι οι διαρθρωτικές πολιτικές είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης.

Το Ταμείο υποστηρίζει ότι στις περισσότερες χώρες απαιτούνται πλέον πρόσθετες προσπάθειες για τον περιορισμό των κινδύνων για τα δημόσια οικονομικά. Αλλά υποστηρίζει επίσης ότι η δημοσιονομική πολιτική διαδραματίζει κεντρικό ρόλο – για παράδειγμα, μέσω των δημόσιων επενδύσεων και πολιτικών που υποστηρίζουν την καινοτομία και την έρευνα – μεταξύ των διαρθρωτικών πολιτικών που πρέπει να εφαρμοστούν για την επίτευξη διαρκούς και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης.

Οι Vitor Gaspar, Carlos Gonçalves και Marcos Poplawski-Ribeiro είναι οικονομολόγοι του ΔΝΤ. Το άρθρο αποτελεί σύνοψη εκτενέστερης ανάλυσης που δημοσιεύεται στο blog του ΔΝΤ