Κώστας Καραμανλής

«Οπως λέει κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη ΝΔ είμαστε όλοι καραμανλικοί», είχε αναφέρει πρόσφατα ο Κώστας Τασούλας, κλείνοντας την ομιλία του σε μια εκδήλωση για τον ιδρυτή του κυβερνώντος κόμματος. Ο πρόεδρος της Βουλής δεν είχε επιστρατεύσει το γνωστό στους συνομιλητές του φλεγματικό του χιούμορ για να ελαφρύνει την εσωκομματική κατάσταση επειδή ο Κώστας Καραμανλής καθόταν στην πρώτη σειρά. Το είχε πει σοβαρά. Γιατί, όπως κάθε νεοδημοκράτης ξέρει, το επώνυμο που κουβαλάει ο πρώην πρωθυπουργός ακόμη γοητεύει την παραδοσιακή γαλάζια βάση. Για την ακρίβεια, της ασκεί τόση γοητεία ώστε εκείνος να της αρέσει περισσότερο επειδή λέγεται έτσι και λιγότερο γιατί υπήρξε ο πιο λαϊκότροπος αρχηγός της κεντροδεξιάς παράταξης.

Οι μυημένοι στα νεοδημοκρατικά παρασκήνια επιμένουν ότι καραμανλική φυλή, με την έννοια μιας οργανωμένης ομάδας η οποία κατευθύνεται από ένα του νεύμα, απουσιάζει από τη ΝΔ εδώ και πολλά χρόνια. Κι όμως, βουλευτές της συμπολίτευσης υποστηρίζουν ον δε ρέκορντ ότι μόνο αυτός μπορεί να επουλώσει τα τραύματα τα οποία άνοιξαν στο κομματικό σώμα από τη διαγραφή Σαμαρά. Οι σαμανικές ιδιότητες που του αποδίδονται έως και σήμερα, που έχει εγκαταλείψει μέχρι και τα ορεινά της Ολομέλειας, φαίνεται πως δεν τον καταπιέζουν πλέον. Το αντίθετο. Για τους θαυμαστές του, αισθάνεται υποχρεωμένος να απευθύνεται στους ψηφοφόρους της ΝΔ οι οποίοι εμφανίζονται αποστασιοποιημένοι από το κόμμα προκειμένου να τους αποτρέψει από μια μαζική έξοδο προς τα δεξιά της Δεξιάς. Για ποιο λόγο νιώθει έτσι; Επειδή, όπως επαναλαμβάνουν σχεδόν μονότονα, είναι ο φυσικός εκφραστής της κομματικής ενότητας. Με αυτή την επιχειρηματολογία αιτιολογούν τις πυκνές – ειδικά μετά το 28,31% των φετινών ευρωεκλογών – παρεμβάσεις του στον δημόσιο διάλογο.

Η τάση του να δίνει διαλέξεις στην ανάλγητη Ευρώπη ή σε όσους δεν διακρίνουν όπως ο ίδιος τη σκοτεινή πλευρά της Τουρκίας, εξηγείται κι αλλιώς. Κατά τα λεγόμενα ενός έμπειρου γαλάζιου κοινοβουλευτικού, «έχει μια αδιαμφισβήτητα μεγάλη αναλυτική ικανότητα. Του είναι πολύ εύκολο να εντοπίζει σχέσεις αιτίου – αιτιατού σε κάθε μικρό ή σημαντικό θέμα και να βρίσκει μια αξιόλογη λίστα πιθανών συνεπειών για οποιαδήποτε κίνησή του». «Οποιος έχει διαβάσει το βιβλίο που έγραψε για την εξωτερική πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου την περίοδο 1928-1932 αντιλαμβάνεται αυτές του τις δεξιότητες», σημειώνει προτού τονίσει ότι «τα στελέχη του κόμματος που συνεργάστηκαν στενά μαζί του όταν βρισκόταν στο Μέγαρο Μαξίμου θυμούνται πως τις χρησιμοποιούσε συχνά ως πρωθυπουργός».