Απολογισμός του φετινού Αυθεντικού Μαραθωνίου

Επίτηδες άφησα να περάσουν τρεις εβδομάδες για να γράψω για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας που πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου και είχα την ευλογία να τρέξω και να τερματίσω κι εγώ. Hθελα να τσεκάρω τι θα έμενε πάνω πάνω στη μνήμη μου από εκείνη την ημέρα που πάντα είναι μοναδική για τους μαραθωνοδρόμους.

Θυμάμαι λοιπόν με ένα τεράστιο χαμόγελο τους δικούς μου ανθρώπους που με είδαν να περνάω στο 10ο χλμ. στη Νέα Μάκρη, τη αδελφή μου με την οικογένειά της στο ύψος της Ρηγίλλης όταν πια είχα μπει στην τελική ευθεία λίγο πριν την Ηρώδου Αττικού, την Πέρσα, τη Μαρία και τη Φρόσω που με περίμεναν στο Καλλιμάρμαρο, τις φωνές του κόσμου που πάντα «ντοπάρουν» τους αθλητές και βέβαια εκείνο το μοναδικό συναίσθημα που σε κυριεύει όταν περνάς τη γραμμή του τερματισμού έπειτα από 42.195 μέτρα και δεν περιγράφεται.

Στην Αθήνα είχα να τρέξω τρία χρόνια και μπορώ να πω ότι διαπιστώνω πρόοδο σε πολλά σημεία της διοργάνωσης. Δεν μπορώ ωστόσο να προσπεράσω τα αρνητικά με την ελπίδα του χρόνου οι αρμόδιοι να ασχοληθούν και να τα διορθώσουν.

Θεωρώ για παράδειγμα απαράδεκτο τα βαν της μεταφορικής στην εκκίνηση να βρίσκονται μόνο πριν από το σχετικό τσεκ για να μπεις στο μπλοκ όπου ανήκεις χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να βγεις και χωρίς να υπάρχουν εκτός αυτού του χώρου τουαλέτες. Προσωπικά έτρεχα τελευταία στιγμή να βρω τουαλέτα προτού δώσω τα πράγματά μου και αυτή δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση.

Εφτασε επίσης στα αφτιά μου ότι σε κάποια σημεία τροφοδοσίας είχαν τελειώσει μπανάνες και νερά μετά τις 6½ ώρες αγώνα, κάτι που αν συνέβη είναι αδιανόητο.

Και επιπλέον δεν είδα elite δρομείς από το εξωτερικό, γιατί προφανώς δεν υπήρχε το μπάτζετ να έρθουν. Ούτε τον πρόεδρο ή κάποιον από την AIMS (την Ενωση Διεθνών Μαραθωνίων και Αγώνων Αποστάσεων) είδα… Γιατί;

Σε κάθε περίπτωση θα μείνω στα θετικά με την ελπίδα του χρόνου όλα να είναι τέλεια!