Παύλος Πολάκης

Αν πάντως οι εκπρόσωποι της συριζαϊκής ορθοδοξίας μπορούσαν να δουν για λίγο όσα τους συμβαίνουν σαν τρίτοι παρατηρητές, ίσως παραδέχονταν ότι το μόνο βαρύ πλήγμα που κατάφερε ο Κασσελάκης στο πρώην κόμμα του ήταν να αφαιρέσει από τον μέντορά του την αψάδα.

Παρότι ο τομεάρχης διαφάνειας δεν έχει αλλάξει ρεπερτόριο (συνεχίζει να εισηγείται επανακρατικοποίηση μιας τράπεζας και της ΔΕΗ ή να μέμφεται τη δεύτερη φορά στα αντιπολιτευτικά έδρανα, υποστηρίζοντας ότι οι ψηφοφόροι έφυγαν επειδή δεν τους κάλυπτε η «συστημική σοβαροφάνεια» της περιόδου 2019-2023), δεν κάνει πια αληθινή φασαρία. Μετά το κασσελακικό στίγμα δεν δίνει στον λαό του την ακατέργαστη ματσίλα που θέλει, αλλά έναν κομψευόμενο αντιστυστημικό υποψήφιο πρόεδρο – αυτόν που επιχείρησε να υποδυθεί στο ντιμπέιτ, ρίχνοντας μπαλοθιές με σιγαστήρα.

Η άνεση με την οποία διεκδικεί φέτος την ανώτατη κομματική καρέκλα δεν μαρτυρά μόνο πόσο βαθιά έχει επηρεάσει τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτει και το πραγματικό μέγεθος του κόμματος: είναι πλέον τόσο μικρό όσο κάθε περιθωριακή κοινοβουλευτική ομάδα που υπόσχεται – όπως αυτός – να επαναφέρει 13ο και 14ο μισθό ή ωρύεται πως η διαπλοκή απεργάζεται τη συρρίκνωσή της.

Οι συνομιλητές των 87 αντιλαμβάνονται ότι εκείνοι δεν ανησυχούν μήπως τους πάρει την ηγεσία. Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν είναι ο νικητής, θα αποκτήσει – με τη νομιμοποίηση των εναπομεινάντων μελών – το στάτους του άλλου πόλου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και θα εξακολουθήσει, στοιχηματίζουν λάτρεις των πολιτικών καβγάδων, να δίνει τον τόνο στη δημόσια παρουσία του κόμματος. Θα φροντίσει, δηλαδή, η κρίσιμη μάζα των κεντρώων εκλογέων κι οι μετριοπαθείς κεντροαριστεροί να μη σταματήσουν να αισθάνονται αποστροφή για αυτό.

Στην πραγματικότητα όμως δεν έχει πια τη δύναμη να βάλει τον ΣΥΡΙΖΑ ψηλά στις σκαλέτες των δελτίων ειδήσεων ή να τον κάνει trend στα σόσιαλ μίντια. Ποντάροντας στη μεταπολιτική και ιλουστρασιόν εκδοχή του πολιτικού του εαυτού πέρυσι, βοήθησε κι ο ίδιος την κοινή γνώμη να απομυθοποιήσει τον μπαμπούλα που φοβόταν την τελευταία τετραετία. Της έδειξε τα όρια του διαρκώς οργισμένου κόσμου του – και τα λάθη στα οποία κινδυνεύει να πέσει όποιος δηλώνει πως παίρνει το γιαταγάνι του κατά της αδιαφάνειας αλλά δεν τσεκάρει καν το πόθεν έσχες του αγνώστου που διαλέγει να στηρίξει για επικεφαλής του κόμματός του.

Ο Παύλος Πολάκης δεν έχει σήμερα κανένα ειδικό βάρος γιατί το πολακικώς πολιτεύεσθαι ξεπατικώθηκε με τέτοιο τρόπο από τον –  κατά τα λεγόμενά του – «εξωχώριο» που μπαναλοποιήθηκε. Το τέλος του μεγάλου, διχαστικού ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο προσδοκά ο Γεωργιάδης, έχει ήδη παιχτεί.