Μι εις την Νι

Πολλή σκόνη σήκωσε το πεζό γράμμα μι, με το οποίο σηματοδοτείται πλέον το πολυαναμενόμενο Μετρό της Θεσσαλονίκης. Κι αντί να μπουν στην συζήτηση γιωταχήδες, ταξιτζήδες, παρκαδόροι, ποδηλάτες με αμολητά τα τιμόνια, μάγκες με το τρίκυκλο, πατινέρ με τον μάλλινο σκούφο χειμώνα – καλοκαίρι, ξεσηκώθηκαν οι, κατά τ’ άλλα ασάλευτοι, γραφίστες, καθώς και οι απαραίτητοι κλειδοκυμβαλιστές των σόσιαλ μίντια, οϊμέ.  Ουδείς είναι ευχαριστημένος από το λογότυπο. Ε ψιτ παιδιά, μαζευτείτε κάπου αλλού να υπολογίσετε αν άξιζε τα λεφτά του και γιατί τα πήραν εκείνοι κι όχι εμείς. Εμάς το πεζό γράμμα μι μας αρέσει, με ή χωρίς τον υπαινιγμό «εις την ν» με τον οποίον μάλλον θα περάσει στην αιωνιότητα ο Ανδρουλάκης ο αυθεντικός, ο Μίμης.

Η εξέλιξη της μικρογράμματης γραμματοσειράς είναι όντως παμπάλαια, γεια στα χέρια των τελευταίων αντιγραφέων μοναχών και των πρώτων Δυτικών τυπογράφων, αν και εμένα από μικρή μου φαινόταν ότι όλο αυτό ήταν εφεύρεση της δασκάλας μου της κυρίας Ευτέρπης που μας έβαζε να χωρίζουμε στη μέση με το υποδεκάμετρο το διάστιχο μεταξύ των αράδων και εκεί μέσα να ζωγραφίζουμε τα «μικρά» της αλφαβήτου σαν να έχουμε καταπιεί αλφάδι. Μολονότι παραλάμβανα κάθε μέρα το γραπτό μου με μια κόκκινη διαγραφή από πάνω ως κάτω, μέσα μου ήξερα καλά ότι οι καλικαντζούρες μου είχαν χαρακτήρα σκίτσου και βάλε. Εβλεπα το λάμδα μικρό σαν καμηλοπάρδαλη που σκύβει να πιει νεράκι, το γάμα μικρό σαν πουγκί με λίρες που άρπαξαν ληστές, το δέλτα μικρό σαν το όγδοο μιας νότας που έμεινε χωρίς πεντάγραμμο, το ψι σαν τρίαινα που ψάχνει τον Ποσειδώνα της, και το ωμέγα σαν της μυλωνούς τον κω… όπως άκουγα να λένε κάτι θείοι μου. Και βασικά, αφήστε μας να παίξουμε και να χαρούμε χωρίς να μας μιζεριάζετε μ’ αυτές τις τάχαμου δημοσιονομικές ή καλλιτεχνικές ενστάσεις σας.

Κι αφού καταχράστηκα την υπομονή σας, ας προσθέσω κι αυτό. Εμένα, το αγαπημένο μου γράμμα είναι το φι, μικρό ή μεγάλο. Γιατί δεν υπάρχει πουθενά, σε καμία λατινογενή γλώσσα και κυρίως γιατί μοιάζει μ’ εκείνο το ψάθινο ξεσκονιστήρι που βαράγαμε τα χαλιά, παραδειγματικά κρεμασμένα στο μπαλκόνι.