Ενας ωραίος άνθρωπος

Ο Γιάννης Μπουτάρης έκανε δύο θητείες στον δημαρχιακό θώκο της Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκειά τους, η πόλη άφησε πίσω της τη νοοτροπία του περίκλειστου αστικού κέντρου που νιώθει την ανάγκη να το αποκαλούν συμπρωτεύουσα. Ανοιξε σε όλους. Η εξωστρέφεια έγινε το κύριο χαρακτηριστικό της, κι έτσι επανασυνδέθηκε με το πλούσιο πολυεθνικό ιστορικό της παρελθόν, το παρελθόν κατά το οποίο υπήρξε μια κοσμοπολίτισσα πρωτεύουσα των Βαλκανίων.

Ηταν ένα ανοιχτό μυαλό και δεν σταμάτησε ποτέ να σκέφτεται έξω από τα κουτάκια. Ακόμη κι όταν τον κατηγορούσαν ως προδότη, άθεο ή φιλότουρκο. Δεν λογάριασε ποτέ το πολιτικό κόστος. Πήγαινε στα Gay Pride. Φόρεσε το αστέρι του Δαβίδ στο πέτο κατά τη διάρκεια της δεύτερης ορκωμοσίας του. Εργάστηκε σκληρά για τη δημιουργία του Μουσείου του Ολοκαυτώματος. Είδε μια ευκαιρία για τον τουρισμό στη σφυρηλάτηση στενότερων δεσμών με τη γειτονική Τουρκία κι έκανε μουσείο το σπίτι του Κεμάλ. Θεωρούσε μόνη λύση για το Μακεδονικό τις αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Αγνοούσε τις ταμπέλες, πολιτικές ή κοινωνικές. Δεν δίστασε να μιλήσει δημόσια για τον εθισμό του στο αλκοόλ – μοιράστηκε συγκλονιστικές λεπτομέρειες από την καθημερινότητά του χωρίς ποτέ να σκεφτεί ότι μπορεί να τσαλακώσει την εικόνα του. Το μήνυμα πως ο καθένας έχει τη δύναμη να ξεπεράσει μια εξάρτηση ήταν σημαντικότερο. Η ελληνική οινοποιία τού χρωστάει την ανάπτυξη μιας οινικής κουλτούρας άγνωστης πριν απ’ αυτόν στη χώρα μας, ενώ υπήρξε πρωτοπόρος της οικολογίας ιδρύοντας τον Αρκτούρο. Ο κυρ Γιάννης ήταν ένας ωραίος άνθρωπος. Ευγενικός και ριζοσπάστης ταυτόχρονα. Ευχάριστος αλλά και αφοσιωμένος σε ό,τι πίστευε. Μακάρι να εμφανιστούν κι άλλοι σαν κι εκείνον στην πολιτική μας σκηνή.