Η επόμενη ημέρα

Η επόμενη ημέρα του μαραθωνίου είναι αντικειμενικά δύσκολη για όλους. Ειδικά για τους «πρωτάρηδες» είναι μέχρι και δυσάρεστη. Για τη Δευτέρα μιλάω, αυτή τη μέρα που ακολουθεί την Κυριακή και που όμως δεν είναι μια οποιαδήποτε Δευτέρα αλλά εκείνη έπειτα από αγώνα 42.195 μέτρων.

Οσες και όσοι τρέχετε για πρώτη φορά στον μαραθώνιο δρόμο αύριο, θα καταλάβετε τι εννοώ μεθαύριο. Οι υπόλοιποι που το έχετε ζήσει, ξέρετε.

Φυσικά όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι αλλά κανένας δεν είναι «μηχανή». Μετά τους 3-4 πρώτους μου μαραθωνίους, ήμουν να με κλαις. Πονούσα λες και είχα φάει ξύλο σε όλο το σώμα. Στους επόμενους, μάλλον συνήθισα και ήταν πιο γρήγορη η αποκατάσταση.

Εξακολουθώ όμως να αισθάνομαι πάντα αρκετά πιασμένος τις πρώτες ημέρες ενώ, ειδικά τη Δευτέρα, μου είναι πάρα πολύ επώδυνο να κατέβω σκαλιά. Το κόλπο για να τα καταφέρεις είναι να τα κατεβαίνεις ανάποδα. Φυσικά δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο σε μένα. Οι τετρακέφαλοι του μαραθωνοδρόμου πιέζονται πραγματικά πολύ, δοκιμάζονται και επιβαρύνονται ίσως περισσότερο από κάθε άλλο σημείο του μυϊκού μας συστήματος.

Αναρωτιόμουν κάποτε αν έτσι αισθάνονται και εκείνοι που κάνουν πρωταθλητισμό. «Πλάκα κάνεις; Λες και γυρνάω από μάχη στον πόλεμο είμαι», μου είχε πει ο Χριστόφορος Μερούσης όταν τον ρώτησα σχετικά ενώ βγάζαμε μια αναμνηστική φωτογραφία στο Καλλιμάρμαρο ύστερα από νίκη του στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου.

Οσες και όσοι λοιπόν τρέξετε στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, ετοιμαστείτε ψυχολογικά και για τις επόμενες δύσκολες ημέρες. Αυτό που σίγουρα είναι επιβεβλημένο να κάνετε για να βοηθήσετε το μυϊκό σας σύστημα, είναι να μην αδρανήσετε.

Το απόγευμα της Κυριακής περπατήστε, έστω για μισή ώρα. Και τις επόμενες ημέρες βάλτε τον εαυτό σας όσο το δυνατόν πιο πολύ σε κίνηση. Ετσι θα ξεπιαστείτε.

Ενα είναι βέβαιο, ότι πολύ σύντομα αυτοί οι πόνοι θα ξεχαστούν και το μόνο που θα θυμάστε θα είναι εκείνη η μοναδική στιγμή που περάσατε τη γραμμή του τερματισμού!