Αξιώσεις

Oι ρεαλιστές επισημαίνουν ότι όλοι έκαναν το καθήκον τους. Οι κυνικοί απαντούν ότι όλοι έπαιξαν τους ρόλους τους. Και οι υποκριτές, ή οι αδαείς, καταγγέλλουν ότι όλοι στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

Ποιοι είναι «όλοι»; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που παρουσίασε στον πρόεδρο της Γερμανικής Δημοκρατίας την πάγια και επίσημη θέση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων σύμφωνα με την οποία το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παραμένει ανοιχτό. Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που έθεσε επίσης το ζήτημα, ως όφειλε εκ της θέσεώς της, ανεξαρτήτως του αν συμφωνεί ή διαφωνεί με την ουσία του. Και ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, που απάντησε ότι για τη Γερμανία το θέμα είναι νομικώς λήξαν.

Τι τους προσάπτουν οι επικριτές τους; Η σκληρή Δεξιά και η σκληρή Αριστερά κατηγόρησαν τους δύο πρώτους για «χλιαρότητα» (λες και έπρεπε μαζί με το θέμα των αποζημιώσεων να αστράψουν στον συνομιλητή τους και κάνα δυο χαστούκια) και τον γερμανό πρόεδρο για «προκλητικότητα» (λες και έπρεπε να διαψεύσει για χάρη τους την επίσημη θέση της χώρας του). Οι ακροκεντρώοι, πάλι, έψεξαν τους δικούς μας για προσβολή του καλεσμένου τους (λες και έπρεπε να κρύψουν ότι η Αθήνα εξακολουθεί, καλώς ή κακώς, να διεκδικεί τις αποζημιώσεις), μην παραλείποντας να αναφερθούν στα υποτιθέμενα ευτελή «κίνητρα» της Προέδρου της Δημοκρατίας…

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Oτι, πρώτον, μετά τα «go back madame Merkel» και τις άλλες φαιδρότητες, οι ελληνογερμανικές σχέσεις είναι πολύ καλές και δεν επηρεάζονται, ούτε θα έπρεπε να επηρεάζονται, από αυτά που έκαναν οι Ναζί στην Ελλάδα πριν από οκτώ δεκαετίες. Οτι, δεύτερον, η Ιστορία δεν διαγράφεται, ούτε θα έπρεπε να διαγράφεται, κι αυτό δεν αφορά φυσικά μόνο την Ελλάδα. Ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας υπενθύμισε πρόσφατα με συνέντευξή του στους Financial Times ότι οι αξιώσεις της χώρας του για τα ναζιστικά εγκλήματα παραμένουν και μπορεί να ικανοποιηθούν με διάφορους τρόπους: καταβολή ενός χρηματικού ποσού για την αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων, γερμανικές επενδύσεις στη στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών, ακόμη και ανέγερση ενός πολωνικού μνημείου στο Βερολίνο. Ο Ολαφ Σολτς προσφέρει 200 εκατομμύρια ευρώ, οι Πολωνοί λένε ότι είναι λίγα, τέλος πάντων γίνεται συζήτηση.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, θα ήταν μάλλον ρεαλιστικότερο να αφήσει τους μαξιμαλισμούς και να επικεντρωθεί στο ζήτημα του κατοχικού δανείου, τις αναγκαστικές πιστώσεις δηλαδή που επιβλήθηκαν από τις αρχές κατοχής, υπερέβαιναν κατά πολύ τα «νόμιμα έξοδά» τους που η χώρα μας ήταν υποχρεωμένη να καλύψει με βάση την Τέταρτη Σύμβαση της Χάγης και συνομολογήθηκαν το 1942 ερήμην της Ελλάδας, ανάμεσα στο Γ’ Ράιχ και τη Βασιλική Ιταλική κυβέρνηση.

Οποια κυβέρνηση βέβαια τολμήσει να κάνει μια τέτοια «υποχώρηση» την άλλη μέρα θα πέσει.