Μάζωξη

Η μάζωξη στα νέα του γραφεία σίγουρα τον ευχαρίστησε. Τα είχε όλα, άλλωστε. Καπνογόνα που φώτισαν το οπαδικό αίσθημα των ακολούθων του. Πούλμαν που μπήκαν για να θυμίσουν τις καλές εποχές του παλαιοκομματικού συστήματος. Συνθήματα που τόνωσαν τον ναρκισσισμό αυτού που χρειάζεται ένα τακτικό λουτρό στον λαό. Την υπόσχεση του ίδιου στους 1.500 περίπου οι οποίοι βρέθηκαν στην οδό Κυδωνίων πως «θα το πάμε δημοκρατικά μέχρι τέλους», αλλά και διαβεβαιώσεις πως τώρα «δεν υπάρχουν υποψήφιοι πρόεδροι (…) θα υπάρξουν μόνο στο Συνέδριο» – τι κι αν η προθεσμία για την κατάθεση υποψηφιοτήτων έληξε χθες;

Ο Στέφανος Κασσελάκης ντοπαρίστηκε τόσο με το πάθος του πλήθους που έφτασε να το πληροφορήσει ότι το 5% απ’ το 6% που πιάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στις μετρήσεις είναι δικό τους. Ας δεχθούμε για χάρη της κουβέντας πως εκείνοι που κατόρθωσε να μαζέψει στον Ταύρο ο έκπτωτος αρχηγός βαραίνουν περισσότερο από τους άλλους που κάθισαν στα βελούδινα καθίσματα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Ας δεχθούμε, δηλαδή, πως έχει όντως ένα 5% ο Κασσελάκης. Αυτό φτάνει για να παραμείνει ακριβώς εκεί όπου πέφτει ο κεντρικός προβολέας της πολιτικής σκηνής;

Κόμματα

Οι φίλοι του επιμένουν ότι συνεχίζει να έχει ρεύμα. Επικαλούνται τις δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες, τόσο οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ όσο και το σύνολο της κοινής γνώμης τον προτιμούν όταν καλούνται να διαλέξουν ανάμεσα σ’ αυτόν, τον Πολάκη, τον Φάμελλο, τον Φαραντούρη, τον Γκλέτσο και τον «κανένα».

Η ανάλυσή τους, βέβαια, παραβλέπει πολύ βολικά πως στη μοναδική εθνική κάλπη στην οποία δοκιμάστηκε το είδωλο της αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας με τους πολίτες μείωσε το ήδη πεσμένο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Ξεχνούν επίσης πως σε όλα τα γκάλοπ που μετρήθηκε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν εμφανίστηκε ποτέ σαν πρωθυπουργήσιμος – ενώ μετά βίας περνούσε τον Βελόπουλο και τον Νατσιό σε δημοτικότητα.

Με άλλα λόγια: το 5% που διατείνεται ότι έχει δεν είναι η μήτρα απ’ όπου θα γεννηθεί κάτι μεγαλύτερο. Είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων η βάση για ένα ακόμη προσωποκεντρικό κόμμα σαν αυτά που ιδρύονται τα τελευταία χρόνια για να ικανοποιηθεί ο πολιτικός εγωισμός των ιδρυτών τους. Κάποιοι τα λένε κόμματα μιας ή δυο χρήσεων, άλλοι Ι.Χ. Οσοι είχαν τέτοια και τα απέσυραν μπορούν να τον διαβεβαιώσουν ότι δεν κάνουν πολλά χιλιόμετρα όπως κι αν πειραχτούν οι εργοστασιακές τους ρυθμίσεις.