Η καταστροφή {LF}των δημοκρατιών

Ο Ζελένσκι ήταν στο Παρίσι, αλλά και στη Ρώμη, στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Τι πρέπει να κρατήσουμε από αυτές τις νέες επισκέψεις και κυρίως τι πήρε μαζί του αυτός που αντιστέκεται, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια, με ηρωισμό α λα Τσόρτσιλ, σε μια ανεξέλεγκτη επιθετικότητα; Εναγκαλισμούς αδελφοσύνης, αναμφισβήτητα. Σημάδια και δηλώσεις φιλίας. Υποσχέσεις για περισσότερα όπλα, ιδίως από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Αλλά ακόμα καμία εξουσιοδότηση να χτυπήσουν με αυτά τα όπλα βαθιά στις θέσεις από τις οποίες εκτοξεύονται οι πύραυλοι του ρωσικού στρατού. Τίποτα το καινούργιο όσον αφορά τη διαδικασία ένταξης στο ΝΑΤΟ, η οποία, αν είχε δρομολογηθεί, όπως ζητούσαν κάποιοι από εμάς, αμέσως μετά την πρώτη εισβολή στην Κριμαία το 2014, θα μπορούσε να είχε αποτρέψει αυτόν τον ατελείωτο πόλεμο και που, ακόμα και σήμερα, θα είχε πραγματικό αποτρεπτικό αποτέλεσμα. Και έπειτα, η εντύπωση της κόπωσης, της μελαγχολίας στην καλύτερη περίπτωση, και, κατά διαστήματα, του τέλους παιχνιδιού που απέπνεε όλη η περιοδεία.

Ξέρω ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Εχω παρατηρήσει αρκετά αυτόν τον άνθρωπο ώστε να ξέρω ότι βρίσκει πάντα στις αντιξοότητες τους πόρους που του επιτρέπουν να ανακάμψει και να διαψεύσει εκείνους που τον καταδίκασαν. Το πρόβλημα δεν είναι η Ουκρανία, αλλά εμείς. Είναι ο άνεμος της ηττοπάθειας που πνέει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και αυτή η συντριπτική υπεροχή του ρωσικού οπλισμού. Χρειάζεται να επαναλάβουμε, για άλλη μία φορά, ότι αυτή η ήττα θα ήταν δική μας ήττα; Ναι.

Γιατί όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο οι ΗΠΑ και η Ευρώπη καθυστερούν και υπεκφεύγουν – και τόσο περισσότερο μια νίκη του Πούτιν θα ήταν καταστροφή για τις δημοκρατίες και τον κόσμο. Θα ήταν μια επιτυχία για την Τεχεράνη, η οποία κρύβει όλο και λιγότερο τον άξονά της με τη Μόσχα. Θα ήταν μια ικανοποίηση για τον Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος ήταν επιφυλακτικός και σχεδόν ουδέτερος στην αρχή της σύγκρουσης, αλλά το 2024 ήρθε πολύ πιο κοντά στο Κρεμλίνο. Ο Ερντογάν, του οποίου τα drones έκαναν ευτυχισμένους τους Ουκρανούς κατά τους πρώτους μήνες των μαχών, έχει έκτοτε αποστασιοποιηθεί και θα έβλεπε την αποτυχία τους ως επιβεβαίωση της διαίσθησής του ότι ο καιρός της Δύσης και των αξιών της έχει παρέλθει.

Το Ισραήλ, το οποίο έχει επιτέλους συνειδητοποιήσει ότι η Ρωσία του Πούτιν και η Τουρκία του Ερντογάν είναι εχθροί του, θα μπορούσε να διαπιστώσει από μόνο του την αξία της φιλίας των εχθρών τους. Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που ήδη αγωνίζονται να καταλάβουν γιατί το Κατάρ – σύμμαχος του Ιράν και της Ρωσίας και, παρεμπιπτόντως, χρηματοδότης και χορηγός της Χαμάς – απέκτησε το ζηλευτό καθεστώς του «σημαντικού μη νατοϊκού συμμάχου» τον Μάρτιο του 2022, κατά την έναρξη της πλήρους εισβολής στην Ουκρανία, θα αναρωτιούνταν επίσης όλο και περισσότερο για τη στερεότητα της αμερικανικής συμμαχίας. Και έπειτα, υπάρχει η Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν, η επιθετικότητα της οποίας δικαίως τρομοκρατεί τον κόσμο και τα όπλα της φτάνουν κατά κοντέινερ στα ρωσικά σύνορα, άρα στις παρυφές της Ευρώπης. Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα σήμαινε, σε αυτό το σενάριο, την καταστροφή των δημοκρατιών.

Ο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί είναι γάλλος φιλόσοφος