Δήθεν υπερπατριώτες

Το βράδυ της περιπέτειας των Ιμίων, το 1996, παρακολουθούσα στην τηλεόραση μια συνέντευξη του Θόδωρου Πάγκαλου, ενώ στο Αιγαίο κλιμακωνόταν μια πολεμική κρίση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πόλεμο. Οταν τελείωσε η συνέντευξη, σχεδόν μεσάνυχτα (ή περασμένα μεσάνυχτα, δεν θυμάμαι ακριβώς), κατέβηκα στο περίπτερο. Στο ασανσέρ, συνάντησα έναν γείτονά μου, ο οποίος, έμπλεος πατριωτικού πάθους, μου είπε ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία. Του εξήγησα ότι θα ήταν κουταμάρα μια σύρραξη, αλλά δεν με άκουγε. Κατά σύμπτωση, το άλλο πρωί τον ξανασυνάντησα. Είχε ήδη συντριβεί το ελληνικό ελικόπτερο με αποτέλεσμα τον θάνατο των τριών αξιωματικών που ήταν στο πλήρωμα. Με έκπληξη, άκουσα τον γείτονα που ήθελε να γίνει πόλεμος να ρωτά εμένα, τον δημοσιογράφο, που ξέρει πολλούς, αν έχω κάνα γνωστό, κανένα βύσμα, να μετατεθεί ο εγγονός του που έκανε θητεία στα νησιά.

Η ιστορία είναι πραγματική. Και δεν ξενίζει κανέναν, επειδή όλοι ξέρουμε καλά τι γίνεται με τον στρατό, τι σημαίνει βύσμα. Ξέρουμε ακόμα πόσο η έννοια του τζάμπα διαρρέει τη ζωή μας – ακόμα και οι βανδαλισμοί δημόσιας περιουσίας, έως πρόσφατα, σπανίως επέσυραν συνέπειες. Δεν έχει άδικο, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης που οργίζεται με τα κόμματα της Ακροδεξιάς (αλλά και με τη βαθιά ΝΔ στο εσωτερικό του κόμματος, και τον Αντώνη Σαμαρά, που τους βάζει σε μια άλλη κατηγορία, ενώ είναι στην ίδια): με όσους δηλαδή έχουν αρχίσει ξανά να απευθύνουν στον Πρωθυπουργό την κατηγορία της μειοδοσίας, επειδή ενδιαφέρεται να κλείσει την εκκρεμότητα με την Τουρκία στο Αιγαίο.

Για την ουσία της υπόθεσης, τα έχουμε πει πολλές φορές. Ο χρόνος δεν είναι μαζί μας, όπως έχει δείξει η πραγματικότητα – ούτε στο Αιγαίο ούτε πολύ περισσότερο στο Κυπριακό, όπου ο υπερπατριωτισμός στην ουσία παρέδωσε στο λεγόμενο ψευδοκράτος το 30% του εδάφους του νησιού, υπονομεύοντας την ομοσπονδιακή λύση που πρότειναν τα Ηνωμένα Εθνη και η διεθνής κοινότητα.

Ο Πρωθυπουργός, δικαίως, επιδιώκει να μην την πάθουμε και στο Αιγαίο όπως την πάθαμε στην Κύπρο – κι είναι θετικό ότι, σήμερα, είναι εφικτή η συνεννόηση με την Τουρκία του Ερντογάν. Βεβαίως, γνωρίζοντας το αρνητικό κλίμα στην Ελλάδα, και την πιθανότητα να βρει απέναντί του όλο το πολιτικό σύστημα (είναι εύκολη η ρητορική της πατριδοκαπηλίας), ο Πρωθυπουργός λέει ότι συζητάμε μόνο ένα ζήτημα, την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.

Αλλά για να συζητηθεί αυτό το ένα ζήτημα, χρειάζεται προηγουμένως να καθοριστούν οι ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας, που σήμερα δεν υπάρχουν επειδή δεν έχουν οριοθετηθεί σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Ελλάδα αναφέρεται στα κυριαρχικά της δικαιώματα – που παραβιάζονται –, τα οποία όμως μόνο δυνητικά υπάρχουν σε μη οριοθετημένες θαλάσσιες ζώνες. Πράγμα που σημαίνει ότι επείγει ο καθορισμός των εγχώριων υδάτων και η χάραξη των θαλάσσιων ζωνών.

Ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να κάνει το κορόιδο, όπως το έκαναν διάφοροι άλλοι στις δικές τους θητείες. Είναι σημαντικό ότι δεν αδρανεί, ότι έχει πέσει στη φωτιά και προσπαθεί να λύσει ένα ζωτικής σημασίας θέμα για τη χώρα – από το οποίο μπορεί και να καεί. Οι λογικοί άνθρωποι δεν θα επιτρέψουν να καεί, προασπίζοντας τις επιλογές της λογικής από τους δημαγωγούς του δήθεν υπερπατριωτισμού.