Μάχη

Ο ένας, αυτός που δεν αμφισβητείται το ταλέντο στο networking, περιοδεύει εκεί όπου συνυποψήφιοί του στον πρώτο γύρο έπιασαν καλά ποσοστά – ταξιδεύει από τον Πύργο Ηλείας μέχρι τη Λάρισα, από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας που ψήφισε Κατρίνη δαγκωτό μέχρι την πρωτεύουσα του Κάμπου όπου άλλοτε δικά του στελέχη φρόντισαν να αναδειχθεί πρώτος ο Δούκας, δηλαδή. Ο άλλος έχει στρέψει την προσοχή του στο μέρος στο οποίο – σύμφωνα με τον εκλογολογικό κανόνα που λέει ότι το τοπικιστικό στοιχείο να παίζει κρίσιμο ρόλο στην έκβαση μιας αναμέτρησης – θα έπρεπε να υπάρχει ένα κάστρο του αλλά δεν υπάρχει, την Αττική.

Παράλληλα, αλληλοκατηγορούνται για το ποιος φταίει που δεν θα τηλεμαχήσουν (τι κι αν δεν χρειάζεται να έχει εντρυφήσει κανείς στα μάνιουαλ των επικοινωνιολόγων για να φανταστεί ποιον συμφέρει να αποφύγει οποιοδήποτε λάθος σε λάιβ μετάδοση;), ενώ στο παρασκήνιο τα επιτελεία τους αναζητούν συμμαχίες. Συνήθως οι δεύτεροι γύροι είναι μάχη μηχανισμών, επιμένουν γνώστες της μεθοδολογίας των εκλογών από τη βάση κι η μέχρι τώρα εμπειρία επαληθεύει την παρατήρησή τους. Η 13η Οκτωβρίου θα είναι μόνο αυτό, άραγε;

Κακά

Υπάρχουν πολιτικοί αναλυτές οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η διαφορά των οκτώ μονάδων ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο της προηγούμενης Κυριακής δεν είναι ασφαλής. Το επιχείρημά τους συνοψίζεται στο γνωστό τσιτάτο «κάθε κάλπη είναι άδεια».

Εφόσον έχουν δίκιο, οι αναποφάσιστοι θα ζυγίσουν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα κάθε υποψηφιότητας. Θα αναλογιστούν, με άλλα λόγια, αν ο νυν πρόεδρος είναι θελκτική πρόταση για τους ψηφοφόρους που έχουν εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ ή μήπως οι πράσινες επιδόσεις σε δύο σερί εθνικές εκλογές, συνυπολογιζόμενες με τις απώλειες ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύουν πως έχει αγγίξει το ταβάνι του.

Αλλά κι αν ο δήμαρχος μπορεί να αντιστρέψει τα συμπεράσματα που έχουν βγάλει για εκείνον πολλοί απ’ όσους δεν τον είδαν σαν την πρώτη τους επιλογή για την περιπόθητη αλλαγή ηγεσίας στο Κίνημα – σε ολόκληρη την προεκλογική περίοδο, ένα ποσοστό της τάξεως του 60%, τόσο στο ευρύ κοινό όσο και στους ψηφοφόρους του κόμματος, τασσόταν υπέρ της εκλογής ενός νέου αρχηγού.

Εντάξει, η ρεαλιστική προσέγγιση θέλει την παραπάνω κρίσιμη μάζα να καλείται να διαλέξει το μικρότερο από δύο κακά. Αυτό, όμως, κάνουν πίσω απ’ τα παραβάν και οι ορθολογιστές και οι αισιόδοξοι.