Αδυναμία

Γιατί; Επειδή συνόψισε το δράμα που ζουν ορισμένοι μέσα στο μελόδραμα το οποίο ανεβάζει το κόμμα. Ακόμη κι αν παρακολουθεί κανείς με ανακούφιση την πολιτική, εκλογική και δημοσκοπική απίσχναση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν γίνεται να μην αναγνωρίσει ότι η πραγματικότητα τον εκδικείται με μένος δυσανάλογο του τωρινού του στάτους – σαν να χτυπάει ένα πτώμα, δηλαδή.

Τα εσωκομματικά γεγονότα που ακολούθησαν το 17,83% έχουν πείσει και τον πιο δύσπιστο πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί πια απειλή ούτε για τους πολιτικούς του αντιπάλους ούτε για την ελληνική οικονομία. Οι χαρακτήρες οι οποίοι κάποτε φορούσαν τις φόρμες εκείνων που ετοιμάζονται να σπάσουν τους αρμούς της εξουσίας σήμερα έχουν αποκαλύψει τα όρια των δυνατοτήτων τους. Κι όχι μόνο.

Η παθητικότητα με την οποία άφηναν το κασσελακικό γκλίτερ να τους καλύψει δείχνει την αδυναμία τους να επανεφεύρουν – ή έστω να ανανεώσουν – το κόμμα τους με τρόπο που θα αντιλαμβάνεται τι θέλουν όποιοι αναζητούν μια αντιπολίτευση ικανή να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Οταν άκουσε τον Ζαχαριάδη ένας πολιτικός αναλυτής, αναρωτήθηκε αυθόρμητα «τι δηλώνει για εσένα αυτό;». Μια απάντηση στην απορία θα μπορούσε να είναι πως μάλλον φανερώνει ότι προτιμά ένα φρικτό τέλος για τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ παρά μια φρίκη χωρίς τέλος.