Στη στερεοτυπική παρουσίαση αυτού που ιδίως στον αγγλοσαξονικό χώρο ονομάστηκε «γαλλική θεωρία» (French Theory), δηλαδή του ρεύματος σκέψης που σχετίστηκε με ονόματα όπως του Μισέλ Φουκό, του Ζακ Ντεριντά, του Ζιλ Ντελέζ, και που συχνά αναφέρεται από νεοσυντηρητικούς κύκλους ως αφετηρία των δεινών της «woke κουλτούρας», οι στοχαστές αυτοί παρουσιάζονται ως υπονομευτές της «δυτικής» φιλοσοφικής παράδοσης και του ορθολογισμού. Επιπλέον, σε μεγάλο βαθμό οι στοχαστές αυτοί – ας προσθέσουμε εδώ και την παράδοση του «δομικού μαρξισμού» σε μεγάλο βαθμό συσχετισμένη με το έργο του Λουί Αλτουσέρ – αντιμετωπίστηκαν ως κατεξοχήν εκπρόσωποι μιας ρήξης με μια αντίληψη της διαλεκτικής που προέρχεται από το έργο του Χέγκελ.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
- Η Άστον Βίλα προκρίθηκε και ο Ολυμπιακός παραμένει η μοναδική ομάδα που έφυγε με το «διπλό» από το «Villa Park» (vids)
- Τσερνόμπιλ 40 χρόνια μετά: Τα πρόσωπα κλειδιά της πυρηνικής καταστροφής που σημάδεψε τον κόσμο
- Ο Τραμπ απαντά για τις μυστήριες εξαφανίσεις επιστημόνων – Ανησυχίες για πιθανή απειλή στην εθνική ασφάλεια
