Οικογένεια

Ο Πρωθυπουργός, στο χθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο, ανέφερε πολύ σωστά πως το κράτος δεν μπορεί να υποκαταστήσει την οικογένεια ως βασικό πυρήνα ανατροφής των παιδιών. Μπορεί μόνο αυστηροποιήσει τις ποινές για την παραμέληση των τελευταίων από τους γονείς τους στην προσπάθειά του να περιορίσει την έξαρση της βίας των ανηλίκων. Αυτό, όμως, είναι ένα μέτρο το οποίο από μόνο του δεν έχει πιθανότητες να φέρει την αλλαγή νοοτροπίας που φαίνεται ότι χρειαζόμαστε ως κοινωνία.

Οι αιτίες για την παραβατική και εν τέλει βαθιά αντικοινωνική συμπεριφορά αρκετών εφήβων σήμερα είναι πολλές. Από τον εγκλεισμό στα χρόνια της πανδημίας μέχρι την εμμονή τους με τα σόσιαλ μίντια και την ψευδαίσθηση πως η ζωή βρίσκεται στην οθόνη ενός υπολογιστή ή ενός κινητού και μοιάζει με βιντεογκέιμ. H πολιτεία – με συνεργασία των εμπλεκόμενων υπουργείων – έχει τα μέσα για αντιμετωπίσει τις συνέπειες του φαινομένου αλλά όχι τα εργαλεία για να το καταπολεμήσει στη ρίζα του. Αυτά τα έχει η οικογένεια. Βρίσκονται στον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει κάθε παιδί, στις αξίες που αποφασίζει κάθε γονιός να του εμφυσήσει.

Τα παιδιά αποκτούν ηθικό προσανατολισμό μέσω της σχέσης τους με τους γονείς τους ή τους κηδεμόνες τους, όπως επισημαίνουν όλοι οι ειδικοί. Εκείνοι τους διδάσκουν πρώτοι ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιες όχι, τι είναι σωστό και τι λάθος, τους μαθαίνουν να εμπιστεύονται τους ανθρώπους ή να είναι επιθετικά. Γι’ αυτό, ο ρόλος της οικογένειας στον περιορισμό της παραβατικότητας των ανηλίκων είναι εξαιρετικά κρίσιμος. Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όχι μόνο σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας αλλά και τι πολίτες διαπαιδαγωγούμε εμείς οι ίδιοι.