Καλλιμάρμαρο

Η πρώτη (μου) φορά στο Παναθηναϊκό Στάδιο για αγώνα μπάσκετ αφορούσε τελικό Κυπέλλου: 2 Ιουνίου του ’79, η νίκη του δυνατού Παναθηναϊκού (79-72) μάλλον ανέλπιστη, καθόσον ο τότε Ολυμπιακός είχε τους ελληνοαμερικανούς παίκτες και σάρωνε στο διάβα του. Αξέχαστες εποχές. Με τον κόσμο να νιώθει πως πηγαίνει σε γιορτή, τους Πράσινους και τους Ερυθρόλευκους να κάθονται μαζί και ναι μεν η Αστυνομία πήρε μέτρα, τελικά όμως όλα κύλησαν χωρίς μεγάλες εντάσεις.

Το Καλλιμάρμαρο χρησιμοποιήθηκε περαιτέρω και για ελάχιστο διάστημα, έως ότου περάσει στις θύμησες των περισσοτέρων ως ένας πάλαι ποτέ αγωνιστικός χώρος που όμως δεν μπορεί να δώσει τίποτα παραπάνω στο δήθεν σύγχρονο «σήμερα». Κι όμως. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Αρκεί να έχεις όραμα, θέληση, πίστη πως μπορείς να δημιουργήσεις κάτι που θα μείνει στη μνήμη και θα λειτουργήσει ως κίνητρο προκειμένου να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να πας στην επόμενη πίστα. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κατάφερε να «μιλήσει» στον ψυχισμό των περισσοτέρων.

Ηταν μια νύχτα που γέμισε με φως. Τι κι αν λίγες ημέρες πριν από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις ο αέρας δεν ήταν ο καλύτερος σύμμαχος στα σουτ και τις προσπάθειες των παικτών; Είχε άραγε μεγάλη σημασία το τελικό αποτέλεσμα; Προφανώς και όχι. Η αφορμή ήταν το κάλεσμα για παρουσία σε ένα τουρνουά στη μνήμη του αξεπέραστου Παύλου Γιαννακόπουλου. Στην ουσία επρόκειτο για πρόσκληση σε πάρτι! Ναι, αυτό ήταν. Μικροί και μεγάλοι, θιασώτες του μπάσκετ ή άλλων αθλημάτων ένιωσαν ένα σκίρτημα που τους συνεπήρε. Δικαίως. Ουδείς πίστεψε πως σπατάλησε το σαββατόβραδό του για κάτι αμελητέο. Τουναντίον, το έζησαν, το χάρηκαν, το γιόρτασαν. Μόνο και μόνο να δεις τι συνέβη στα social με το «μπάσκετ ξανά στο Καλλιμάρμαρο» ή να κάνεις βόλτα στο πέλαγος του Διαδικτύου, θα αντιληφθείς πως και οι ξένοι αστέρες δεν έκαναν αγγαρεία αλλά ενθουσιάστηκαν με αυτούς τους αγώνες σε ολότελα διαφορετικές συνθήκες.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει κάνει λάθη. Προφανώς και τα παραδέχεται. Από όποια πλευρά, όμως, κι αν το δεις, η αναβίωση στιγμών αξέχαστων σε ένα γήπεδο ιστορικό για τους Ελληνες είναι κάτι που μοιάζει με γέφυρα που ενώνει το χθες και το σήμερα. Μήπως και το αύριο; Ας είμαστε υπομονετικοί. Ποιος μπορεί να πει ότι στη βραδιά του Σαββάτου σταματούν οι εκπλήξεις; Τα βήματα προς την έξοδο, περπατώντας στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, ήταν ένας επίλογος που σε έκανε να σκεφτείς το «μετά». Ή και το φωτεινό αύριο του Τριφυλλιού…