Υπενθύμιση

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Μεταναστευτικό απειλεί την ευρωπαϊκή συνοχή. Οι πλούσιες χώρες του Βορρά, αυτές στις οποίες επιθυμούν να φτάσουν όσοι αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον περνώντας παράνομα τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, έχουν ξαναπροσπαθήσει να σπρώξουν το πρόβλημα κάτω απ’ το χαλί, να το σπρώξουν προς τις χώρες υποδοχής, δηλαδή. Οι δε χώρες της πρώτης γραμμής εκφράζουν σε κάθε ευκαιρία τις αντιρρήσεις τους σε πολιτικές που θέτουν σε κίνδυνο τόσο την εσωτερική τους ισορροπία – αφού δίνουν αφορμή στις δικές τους ακροδεξιές φωνές να κραυγάσουν και να ακουστούν – όσο και τις σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων.

Είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που η Γερμανία αποφασίζει να υιοθετήσει την ατζέντα των ακραίων του κομματικού της συστήματος και η Ουγγαρία του Ορμπαν προεδρεύει της ΕΕ. Αλλά κι η πρώτη που γίνεται φανερό πως το πολυδιαφημισμένο νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση δεν έχει ακουμπήσει καν τον πυρήνα του προβλήματος επειδή προβλέπει «υποχρεωτική αλληλεγγύη» κι όχι υποχρεωτική μετεγκατάσταση.

Η νέα κρίση που ετοιμάζεται να ξεσπάσει είναι μια υπενθύμιση του βαθύτερου προβλήματος της Ενωσης: της αδυναμίας της να καταλήξει σε αμοιβαία επωφελείς και δεσμευτικές συμφωνίες, αφού το εθνικό συμφέρον συνεχίζει να υπερτερεί ενός κοινού ευρωπαϊκού καλού. Αν η Ευρώπη δεν κατανοήσει ότι πρέπει κάποτε να μιλήσει με μια φωνή, ίσως φτάσει πάλι κοντά στο σημείο μηδέν. Η διαχείριση του Μεταναστευτικού σήμερα ενδέχεται να αποδειχθεί η τελευταία ευκαιρία της να πείσει τους πολίτες σε κάθε γωνιά της ότι όντως έχει διδαχθεί κάτι από το δύσκολο πρόσφατο παρελθόν της.