«Στον Νότο, εκεί που η αγάπη κάνει κρότο»

«Εκεί στον Νότο, που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο…». Κάποτε, στα αμέτρητα ταξίδια και στις δημοσιογραφικές αποστολές, σιγοψιθύριζε το υπέροχο και αισθαντικό τραγούδι του Λαυρέντη, του χάιδευε την ψυχή στα δύσκολα, όπως έλεγε.

Είχε τον δικό του Νότο και τον λαχταρούσε πριν ακόμα «κρεμάσει τα παπούτσια» της πολύχρονης καριέρας του.

«Να είμαι στο Βραχάτι που λατρεύω, να βλέπω τη θάλασσα, να κολυμπάω, να μένω ώρες με την αλμύρα πάνω μου, να μη με νοιάζει τίποτα…».

Το έλεγε χαμογελαστός – όπως πάντα –, γέμιζε το στόμα του κι η ψυχή του, έλαμπε ολόκληρος.

Μισό αιώνα σκάλιζε το μετερίζι της δημοσιογραφίας ο Παύλος Γερακάρης, γύρισε τον κόσμο πάντα στην πρώτη γραμμή των γεγονότων και κουβαλούσε πάντα τα ακαταμάχητα όπλα του: το χαμόγελο, την έμφυτη ευγένεια κι ένα μοναδικό ήθος ακόμα και τότε που τον λοιδορούσαν οι haters. Ξέρετε, αυτοί που μπαίνουν σε κάθε κείμενο για να φτύσουν χολή και μίσος, εθελοντές του μηδενός και του τίποτα…

«Στο Βραχάτι τα ξεχνάω όλα…» επέμενε και υπενθύμιζε πόσο ευτυχισμένος ήταν εκεί ο Μίκης, που κάποτε του είχε πει πόσο γελαστό παιδί είναι!

Αλλά έμελλε εκεί στον Νότο, που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο, να τον πάρει η αγαπημένη του θάλασσα για πάντα. Αλμοδοβαρικό τέλος που θα συγκλόνιζε όλους τους ποιητάδες του κόσμου!

Ναι, τον πήρε η θάλασσα την ίδια μέρα (4 Σεπτεμβρίου) που χαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο ένας από τους αγαπημένους του παίκτες, ο σπουδαίος ιταλός αμυντικός, ο Τζατσίντο Φακέτι.

Εχει σημασία αν παρουσίασε – με τον δικό του ήπιο τρόπο – εκατοντάδες αθλητικές εκπομπές, αν έγραψε χιλιάδες λέξεις στις εφημερίδες που δούλεψε, αν κάλυψε αμέτρητες διεθνείς διοργανώσεις; Αυτά ήταν τα δικά του στολίδια, φυλαγμένα με ιερότητα στην ψυχή του. Και δεν κόμπασε ποτέ για αυτά, δεν… ψήλωσε το μπόι του, δεν τα πρόβαλε για να κερδίσει χειροκρότημα. Δεν το είχε ανάγκη γιατί ήταν απολύτως ισορροπημένος μέσα του.

Σε αυτό δεν έμοιασε της… θάλασσας. Εκείνη κάπου κάπου αγρίευε, φούσκωνε, μούγκριζε, εκείνος ποτέ. Ηταν πάντα «λαδιά», μια θάλασσα να την πιεις στο ποτήρι!

Κι αν – πιο παλιά – ένιωθε να σκάει από την πίεση, πήγαινε στην ταβέρνα του Βασίλη εκεί στη γειτονιά του, τον Κορυδαλλό, έπινε με τους συναδέλφους ένα ποτήρι κρασί και χαμογελούσε ξανά.

Ηταν γενικά παιδί στον Νότο, εκεί που η αγάπη κάνει κρότο, ως άνθρωπος έμπλεος από αυτή την αγάπη.

Παρότι είχε… πειρατικό αίμα, αφού ήταν πρόγονός του ο περίφημος πειρατής της Μάνης Λυμπεράκης Γερακάρης (Οίτυλο), υπερνίκησε η πραότητά του. Ετσι γεννήθηκε – εκεί στον Κορυδαλλό που υπεραγαπούσε –, έτσι ήταν σαν άνθρωπος, έτσι πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή. Με ήθος, αξιοπρέπεια, ηρεμία και ευγένεια, ενώ πάντα τον χαρακτήριζαν η δοτικότητα προς όλους – αλλά όλους – και η γενναιοδωρία των συναισθημάτων του.

Α, και η μεγάλη αγάπη στον αθλητισμό και στην πατρίδα. Κάποτε, πριν από είκοσι επτά χρόνια, το 1997, όταν ο Αντόνιο Σάμαρανκ ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα θα διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, λιποθύμησε από συγκίνηση! Κι όταν συνήλθε, θυμήθηκε την αγαπημένη φράση ενός παλιότερου συναδέλφου στην «Αθλητική Ηχώ», του Κώστα Κυριαζή:

«Κλαίμε όλοι!»

Ζούσε και ανέπνεε με αυτό το όνειρο: να γυρίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην πατρίδα τους και, μέσω αυτών, να βρουν δουλειά οι αθλητικοί συντάκτες τους οποίους πάντα φρόντιζε. Διετέλεσε επί χρόνια πρόεδρος του ΠΣΑΤ, μόχθησε για τον Σύνδεσμο.

Είπαμε, Νότος το τρίγωνο της ζωής του: Οίτυλο, Κορυδαλλός, Βραχάτι. Κι αυτό το τελευταίο, το αποκούμπι του, έμελλε να του πάρει τη ζωή. Η θάλασσα δηλαδή, αυτή που λάτρευε.

Αν έπρεπε να βρεθεί μία και μόνο λέξη για τον Παύλο Γερακάρη, θα ήταν αυτή: αγλαός. Φωτεινός, λαμπρός, ακτινοβόλος. Γιατί παντού έλαμπε, ακόμα και χωρίς τα κοστούμια και τις γραβάτες που λάτρευε. Ο άνθρωπος λάμπει, όχι τα ρούχα…

Ποτέ – στα σχεδόν πενήντα χρόνια κοινής δράσης – δεν είδαμε σκυθρωπό, εκνευρισμένο, επιθετικό ή αναιδή τον πρόεδρό μας, αυτόν τον φάρο ευγένειας και δοτικότητας. Ηξερε να μη μεταδίδει αρνητισμό, να μην προβληματίζει τους συνομιλητές του.

Αλλά τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από τον τίτλο που κατέκτησε: ήταν ΚΥΡΙΟΣ κι αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν άνθρωπο και ασφαλώς η ύψιστη διάκριση. Ναι, κύριος σε όλα κι έτσι άφησε το στίγμα του σε τούτη την πλάση. Ολα τα υπόλοιπα, όσα και να έχει κατακτήσει κάποιος, έχουν μικρότερη, λιγότερη σημασία. Αυτό είναι η υπέρτατη χάρη, όχι αστεία!

ΚΥΡΙΟΣ έζησε αυτός ο φωτεινός άνθρωπος, με τον ίδιο τρόπο έφυγε ο Παύλος με τη γιγάντια και καθαρή ψυχή. Ενας – διάολε –, ένας, δεν θα μπορούσε να πει κάτι διαφορετικό για τα 75 χρόνια της ζωής του.

Αλλιώς τα ονειρευόταν, είναι η αλήθεια, αλλά τον άρπαξαν οι αιώνιες θάλασσες για να τον ταξιδέψουν αλλού, ένθα ουκ έστι πόνος, λύπη, στεναγμός.

Ο στεναγμός έμεινε για τους υπόλοιπους που είδαν ένα διαμάντι να χάνεται στη θάλασσα.

Ομως οι ψυχές μένουν και φωτίζουν χαλεπούς καιρούς και σκοτεινούς δρόμους.

Και δεν είναι ερώτημα, ίσως είναι και ανακούφιση.

Ποια πόλη, ποια χώρα, ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα…