Long Run, αυτά τα μικρά «ταξίδια»

Για χρόνια το long run είναι η αγαπημένη μου προπόνηση. Απολαμβάνω να τρέχω, συνήθως τις Κυριακές, για 2-3 ώρες, ανάλογα με τα χιλιόμετρα που πρέπει να διανύσω. Πρωτίστως στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής και δευτερευόντως στη γνωστή διαδρομή του Υμηττού, έχω «καταπιεί» κυριολεκτικά αμέτρητα χιλιόμετρα.

Το long run είναι η πιο σημαντική προπόνηση στην προετοιμασία του μαραθωνοδρόμου. Το ιδανικό και τέλειο είναι να μην παραλείπεις ποτέ καμία από τις προπονήσεις που έχεις στο εβδομαδιαίο σου πρόγραμμα αλλά αν πρέπει σώνει και καλά κάτι να βγάλεις εκτός, δεν θα είναι το long run.

Δεν το λέω εγώ αυτό. Ρωτήστε όποια και όποιον προπονητή στίβου θέλετε να σας το επιβεβαιώσει. Ο δρομέας αντοχής πρώτα και πάνω από όλα οφείλει να διαθέτει αυτό που δηλώνει ο τίτλος του, καλή αντοχή! Τα πολλά χιλιόμετρα στα πόδια αποτελούν προϋπόθεση για τον μαραθωνοδρόμο. Ακόμα και εκείνοι οι προπονητές που επιλέγουν προπονητικά σχήματα με μικρότερο όγκο χιλιομέτρων σε σχέση με παλαιότερους συναδέλφους τους, το long run το διατηρούν στο πρόγραμμα ασυζητητί.

Προσωπικά τα long run τα βλέπω σαν μικρά «ταξίδια». Ειδικά στην παραλιακή, βλέποντας και μυρίζοντας θάλασσα σχεδόν στο σύνολο της διαδρομής, αυτά τα «ταξίδια» είναι κάθε φορά καταπληκτικά! Μου δίνουν και την ευκαιρία να γεμίζω με τις μελωδίες που αγαπώ τα αφτιά και την ψυχή μου, δραπετεύοντας από τους ήχους της καθημερινής ρουτίνας. Την περασμένη Κυριακή που έκανα 28αρι, κάποια στιγμή λίγο μετά το 20ο χλμ. αισθανόμουν σαν να βρίσκομαι σε αυτοκίνητο και οδηγώ για ώρες ακούγοντας την αγαπημένη μου play list.

Απολαμβάνω λοιπόν τα long run αν και χρόνο με το χρόνο, το σώμα μου χρειάζεται περισσότερο χρόνο αποκατάστασης. Ειδικά εκείνες τις Κυριακές που τυγχάνει να δουλεύω μετά, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Σε κάθε περίπτωση όμως τα αγαπώ και όταν θα έρθει η ώρα να σταματήσω να κάνω τις Κυριακές τόσα πολλά χιλιόμετρα, θα μου λείψουν.