Ενα πάρτι

Σαββατόβραδο. Στη διπλανή πολυκατοικία έχουν πάρτι γενεθλίων. Με πολύ κόσμο. Λες και χώρεσαν ολόκληρο κλαμπ μέσα στο διαμέρισμα. Αλλά δεν πήραν μόνο τον κόσμο του κλαμπ, εγκατέστησαν και τα ηχεία. Και η μουσική, ειδικά αυτή που θα παίξει μετά τα μεσάνυχτα, όταν το κέφι παίρνει φωτιά, σου επιτρέπει να κάνεις ασφαλείς υποθέσεις για την ηλικία των συμμετεχόντων στο γλεντοκόπι. Οταν, ας πούμε, ακούς λαϊκοπόπ, αντιλαμβάνεσαι ότι αντιμετωπίζεις μικρές ηλικίες και το πάρτι θα τελειώσει με την άφιξη του περιπολικού. Αν ακούσεις Olympians και «πόσο μ’ αρέσει ο τρόπος που χτυπάει η καρδιά σου», έχεις ανέβει αρκετά στην ηλικιακή κλίμακα και ελπίζεις σε σύντομη εκτόνωση του κεφιού, συνοδευόμενη από καμιά κρίση υπέρτασης ή ένα έμφραγμα. Εκεί δεν πάει περιπολικό, αλλά ασθενοφόρο. Στην περίπτωση που παίξει το «A casa di’ Irine», έχεις αλλάξει πίστα, βρίσκεται στο ανώτατο ηλικιακό γκρουπ. Το πάρτι θα τελειώσει νωρίς, ενδεχομένως με την άφιξη της νεκροφόρας.

Εγώ είμαι άτυχος, έχοντας απέναντί μου το πρώτο ηλικιακό γκρουπ με νέους ανθρώπους. Οχι πιτσιρίκια, αλλά κάπου ανάμεσα στα τριάντα και στα σαράντα. Το καταλαβαίνεις και από τις διαπεραστικές φωνές των γυναικών που νομίζουν ότι τραγουδάνε. Είναι ο ήχος που δεν αντέχεται. Καλύτερα κλάμα μωρού παρά γυναίκες που τσιρίζουν πάνω σε ήχους σουξέ. Χίλιες φορές να τραγουδάνε Μάλαμα με αναπτήρα στο χέρι, παρά αυτό το πράγμα. Στο πάρτι των γειτόνων, λοιπόν, ακούν λαϊκοπόπ, αυτή την υβριδική μείξη βαλκανικών και αραβικών ήχων που απευθύνεται στο ανατολικό τμήμα της μεσογειακής Λεκάνης. Δεν αναγνωρίζω κανένα τραγούδι, μου φαίνονται όλα ίδια. Είναι μία που λέει κάτι για το Παρίσι και το Μιλάνο.

Και διάφορες άλλες φωνές που λένε για έρωτες, απιστίες, καυτά κορμιά και ωραία γούστα. Αναρωτιέμαι αν όλο αυτό, με τα τραγούδια του γλεντιού, είναι κατάπτωση ή εξέλιξη. Εξαρτάται από ποια ηλικία το βλέπεις. Ο νέος θα σου πει ότι είναι εξέλιξη, ο μεγαλύτερος θα σου μιλήσει για έκπτωση. Ενδέχεται, δηλαδή, τα τραγούδια να μας φαίνονται ηλίθια επειδή αδυνατούμε να κατανοήσουμε και να προσαρμοστούμε στην εποχή. Ειλικρινά δεν ξέρω. Α, ήρθε το περιπολικό!

Οι αρχές της διακήρυξης

Τα πενηντάχρονα του ΠΑΣΟΚ καλύφθηκαν, σε μεγάλο βαθμό, από την απολογιστική ύλη για τον μισό αιώνα από τη Μεταπολίτευση. Ούτως ή άλλως, το ισχυρότερο αποτύπωμα σε αυτήν την περίοδο είναι του ΠΑΣΟΚ. Αυτές τις μέρες γράφονται πολλά, ο Τύπος φιλοξενεί εκτενή αφιερώματα, ενώ η επέτειος θα εορταστεί στο Ζάππειο με ομιλίες των πρώην προέδρων, υποθέτω μπροστά από μία μεγάλη φωτογραφία του Ανδρέα. Ασφαλώς και η εκδήλωση θα έχει ενδιαφέρον, ειδικά παρακολουθώντας την ισορροπία, πάνω στις λέξεις, των πρώην προέδρων για την πορεία του κόμματος από εδώ και στο εξής. Επίσης όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι θα έχουν κάτι σχετικό να πουν με αναρτήσεις ή δηλώσεις – πιο έξυπνη η Διαμαντοπούλου που έκλεισε την αίθουσα από την οποία έγινε η ιδρυτική διακήρυξη. Υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο. Και αν βρεθείτε μπροστά του κλείστε την τηλεόραση. Ετσι και κάποιος πει ότι «οι βασικές αρχές της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη παραμένουν επίκαιρες», πιάστε το τηλεκοντρόλ.

Η νέα χρονιά

Ολοι το γνωρίζουμε. Η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου είναι η πραγματική Πρωτοχρονιά. Είναι η άφιξη του καταραμένου «από Σεπτέμβριο» που, όταν το εκστομίζεις τον Ιούνιο, νομίζεις ότι βρίσκεται μία αιωνιότητα μακριά. Από ένα σημείο και μετά κοιτάζεις προς τα Χριστούγεννα, μετά κάνεις Κούλουμα, περιμένεις το Πάσχα και ύστερα πάλι το καλοκαίρι. Είσαι το χάμστερ πάνω στη ρόδα του. Αλλά για να σας παρηγορήσω, θα σας θυμίσω ότι η νέα περίοδος προβλέπεται συναρπαστική. Κατά πάσα πιθανότητα θα έχουμε ακόμα ένα νέο κόμμα από τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλαγές στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και αν επανεκλεγεί η ίδια ηγεσία. Κουβέντα για την Προεδρία της Δημοκρατίας και φυσικά το διαρκές ξύσιμο της κυβέρνησης που, με τα νύχια της, αφαιρεί κομμάτια από το δέρμα της. Και όπως θα έλεγε γνωστός ποδοσφαιρικός παράγοντας, «δέστε τις ζώνες σας και απολαύστε το».