Ο φίλος μου ο γιατρός

Το έχω ξαναγράψει και άλλοτε. Το ΕΑΚ «Εύα Χριστοδούλου» στο Μπαρουτάδικο του Αιγάλεω είναι κάτι σαν «δεύτερο σπίτι» μου. Εκεί βασικά προπονούμαι, εκεί φυγαδεύω τα όνειρά μου, εκεί καλλιεργώ τις ελπίδες μου για μια αξιοπρεπή συμμετοχή και κυρίως εκεί καταθέτω τον ιδρώτα και τα ψυχικά μου αποθέματα στις δύσκολες προετοιμασίες πριν από τους αγώνες.

Σε αυτόν τον μαγευτικό χώρο που συμπυκνώνει μνήμες από την πρόσφατη ιστορία του τόπου και την ανάδειξη πρωταθλητών στον στίβο και τη γυμναστική, έχω την ευκαιρία να συναναστραφώ και να γνωρίσω πολλούς δρομείς.

Δεν ξεχωρίζω κάποιον. Τους εκτιμώ όλους για τον χαρακτήρα και την αγωνιστικότητά τους. Και τους αγαπώ γιατί αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.

Σήμερα αποφάσισα να αφιερώσω τη στήλη στον γιατρό, συγγραφέα και δρομέα Νίκο Μαρκέα που με τιμά με τη φιλία του.

Τον βλέπω να τρέχει σχεδόν καθημερινά, με σταθερό τέμπο χειμώνα-καλοκαίρι, με βροχή ή με λιοπύρι. Δηλώνει και είναι φανατικός δρομέας. Δεν έχει βλέψεις αγωνιστικές. Τρέχει για την απόλαυση της ιδρωμένης φανέλας και ίσως γι’ αυτόν τον λόγο είναι πάντα όλος χαμόγελο.

«Οταν ήμουν δυνατός πριν από πολλά χρόνια, απογοητευόμουν με τα 10 χλμ. στην προπόνηση. Ηθελα περισσότερα και δυνατότερα. Τώρα είμαι ευχαριστημένος με δέκα μόνο αργούς γύρους. Κάνω και τον σταυρό μου» μου είχε πει ένα πρωινό.

Δεν υπερβάλλει. Κι ενώ έχει πατήσει τα εβδομήντα δύο, συνεχίζει να εργάζεται και να χειρουργεί.

«Τρέχω για να κρατώ καθαρό το μυαλό, να μην τρέμουν τα χέρια μου στο χειρουργείο και να έχω καλό προσανατολισμό» μου έχει εκμυστηρευθεί.

Καταλαβαίνω την άποψή του και επικροτώ τη στάση του.

Περισσότερο τον θαυμάζω γιατί παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός, με μια αυθεντική αγάπη για το τρέξιμο που κατά τη γνώμη μου είναι οδηγός για όλους τους αθλούμενους δρομείς.

Με έχει γοητεύσει και ως συγγραφέας. Τα βιβλία του για το τρέξιμο είναι «διαμάντια».

Στις 30 Ιουλίου έκλεισα τα 48 και μία ευχή έκανα από μέσα μου. Αν φτάσω τα 72, να τρέχω σαν τον Νίκο Μαρκέα…