Τρεντ

Στο ελληνικό Χ υπάρχει ένα νησί για το οποίο συζητάνε όλοι επειδή δεν υπάρχει: η Ψίμυθος. Μια χιουμοριστική ανάρτηση ήταν αρκετή για να περιγράψει η σοσιαλμιντιακή δημόσια σφαίρα – με την ίδια διάθεση τρολαρίσματος – τις διακοπές που θα ήθελε να κάνει στη νησιωτική Ελλάδα (αλλά πλέον δεν μπορεί, αφού για να φτάσει μια οικογένεια στα υπαρκτά νησιά του Αιγαίου, π.χ., χρειάζεται να δώσει ακόμη κι έναν βασικό μισθό σε ακτοπλοϊκά εισιτήρια).

Το αστείο έγινε τόσο αληθοφανές ώστε από τη μια εμφανίστηκαν απατεώνες που προσέφεραν φθηνά αεροπορικά για τον φανταστικό προορισμό, ενώ από την άλλη ο υπουργός που τιτιβίζει πιο γρήγορα κι απ’ τη σκιά του έσπευσε να προλάβει τα «fake-news» σχετικά με τα προβλήματα του νοσοκομείου του. Οπότε, νομιμοποιείται κανείς να αναρωτηθεί τι θα γινόταν αν το τρεντ επαναλαμβανόταν και για την ανύπαρκτη εγχώρια αντιπολίτευση.

Τι θα γινόταν, δηλαδή, αν οι χρήστες «φωτογράφιζαν» με τα σχόλιά τους τον ιδανικό αντιπολιτευόμενο, δίνοντας έτσι μια ιδέα για το πώς φαντάζονται το κόμμα και τον αρχηγό που θα τους έπειθαν ως εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Στάνταρντς

Γιατί η Ψίμυθος είναι σαν την ελληνική αντιπολίτευση: πολλοί την αναζητούν γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει. Σε μια τέτοια περίπτωση, βέβαια, το πολιτικό σύστημα μαζί με όσους θα διαλέξουν τον νέο αρχηγό του ΠΑΣΟΚ κι εκείνους που ίσως κληθούν να δώσουν τα κλειδιά του προεδρικού γραφείου της Κουμουνδούρου σε κάποιον άλλο θα έπρεπε να αντιληφθούν πού σταματάει η πλάκα και πού αρχίζουν οι σοβαρές παρατηρήσεις.

Μελετώντας, ας πούμε, τις αιτίες οι οποίες οδήγησαν στα ποσοστά τόσο της τελευταίας εθνικής κάλπης όσο και των ευρωεκλογών, στελέχη και κομματικές βάσεις ενδέχεται να συνειδητοποιήσουν ότι το εκλογικό σώμα που δεν έχει κομματικές ταυτίσεις έχει ήδη δηλώσει με τον τρόπο του τι δεν του αρέσει στην αντιπολίτευση σήμερα. Εξού κι ορισμένοι στο Κίνημα αποφάσισαν να δείξουν πως αποκωδικοποίησαν τα μηνύματα, ξεκινώντας τη διαδικασία εκλογής ηγεσίας.

Οι αντιφρονούντες του ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, ψάχνουν ακόμη τις μεθόδους – πολιτικές και καταστατικές – που θα τους επιτρέψουν να κλείσουν τη μεταπολιτική τους παρένθεση. Στο τέλος της ημέρας, όμως, όποιοι ψηφίζουν σε μια εσωκομματική αναμέτρηση είναι αυτοί που οφείλουν να αναλογιστούν πιο προσεκτικά τι ψάχνει το ευρύ κοινό, όχι μόνο τι ικανοποιεί τα δικά τους στάνταρντς, εφόσον επιθυμούν να ξαναγίνουν τα κόμματά τους ελκυστικά.