Χωρίς άλλοθι

Την Τετάρτη η UEFA έδωσε λεπτομέρειες για τον νέο υβριδικό τρόπο με τον οποίο θα διεξαχθεί η κλήρωση του ανανεωμένου εκ βάθρων Τσάμπιονς Λιγκ. Ο αριθμός των ομάδων που θα συμμετάσχει θα είναι αυξημένος κατά τέσσερις, φτάνοντας τις 36. Και πάλι όμως η Ελλάδα θα είναι απούσα, όπως συνέβη και στα προηγούμενα τρία χρόνια.

Οπως συμβαίνει και με τα μεγάλα ραντεβού των εθνικών ομάδων την τελευταία δεκαετία, το Euro και το Παγκόσμιο Κύπελλο, παρά την εντυπωσιακή αύξηση των φιναλίστ.

Ο αποκλεισμός του ΠΑΟΚ για πολλοστή φορά στα προκριματικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, αλλά και οι ήττες άλλων εκπροσώπων μας από ομάδες που μέχρι πρόσφατα αγνοούσαμε την ύπαρξή τους, δεν αποτελούν συμπτώματα μιας εποχικής ποδοσφαιρικής ίωσης αλλά μιας βαριάς ασθένειας που έχει καθηλώσει στο κρεβάτι το ποδόσφαιρό μας.

Αν οι ομάδες μας αποκλείονταν από αντιπάλους του επιπέδου της Μάντσεστερ Σίτι, της Ρεάλ Μαδρίτης ή της Μπάγερν, θα είχαν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Δυστυχώς γι’ αυτές, αποκλείονται από κλαμπ που, αν μη τι άλλο, βρίσκονται στο ίδιο ή ακόμα και, σε κάποιες περιπτώσεις, χειρότερο αγωνιστικό επίπεδο απ’ αυτές. Η Μάλμε, για παράδειγμα, δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκρότημα που τρομάζει, που προκαλεί δέος. Ακόμα και η Κλάκσβικ από τα Νησιά Φερόες, με τους τόσους ερασιτέχνες στη σύνθεσή της, η αξία κάποιων εκ των οποίων δεν ξεπερνά τα 25.000 ευρώ, κατάφερε να τη νικήσει στο γήπεδό της με 3-2 στον προηγούμενο γύρο.

Η πηγή του προβλήματος είναι η γνώμη που έχουμε εμείς για το ποδόσφαιρό μας. Πιστεύουμε πως είναι κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που πραγματικά είναι. Τεράστιες ευθύνες για τη δημιουργία αυτού του παραμορφωτικού καθρέφτη έχει ο Τύπος για τον τρόπο που προσεγγίζει την πραγματικότητα. Οταν τα λιβανιστήρια έχουν αντικαταστήσει την κριτική, τότε είναι φυσικό να μην ταυτίζεται η εικόνα με την αλήθεια.

Από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησαν οι φετινοί αγώνες των προκριματικών στα ευρωπαϊκά Κύπελλα μετρούμε τους βαθμούς που συγκεντρώνουν οι ομάδες μας και μελετούμε την κατάταξη της χώρας μας στο ranking της UEFA. Μόνο απ’ αυτό μπορείς να καταλάβεις πόσο άσχετοι είμαστε με όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και τη θέση μας στο όλον του ποδοσφαίρου της Γηραιάς Ηπείρου. Μετράμε κάτι που στην ουσία δεν έχει ξεκινήσει. Και όταν ξαφνικά βρεθούμε ξανά στην 20ή θέση, θα ξύνουμε το κεφάλι μας από την αμηχανία.