Το πολιτικό τοπίο αλλάζει και πάλι

Στις περιφερειακές εκλογές πέρυσι φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της κόπωσης από την κυβέρνηση. Οι ευρωεκλογές και οι έρευνες που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν ότι «κάτι τρέχει». Μια πρώτη εξήγηση είναι ότι συγκεκριμένες πολιτικές προκάλεσαν δυσαρέσκεια. Ο πληθωρισμός πάντα βλάπτει τις κυβερνήσεις άλλωστε…

Πιστεύω όμως πως συνέβη και κάτι άλλο. Το 41% πέρυσι δεν ήταν ψήφος που συνοδευόταν με ελπίδα και ενθουσιασμό. Για έναν σημαντικό αριθμό ψηφοφόρων ήταν μια ψυχρή επιλογή. Στην ουσία ένιωθαν ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση από τη στήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να μην ξαναγυρίσουμε σε εποχές αβεβαιότητας και οικονομικής μιζέριας.

Η αναγκαστική επιλογή όμως προκαλεί ψυχολογική πίεση. Οσοι ψήφισαν με αυτό το κριτήριο δεν είχαν διάθεση στη συνέχεια να συγχωρούν ό,τι δεν ήταν προς την κατεύθυνση που ο καθένας επιθυμούσε! Για τους συντηρητικούς ψηφοφόρους οι προσκλήσεις σε μετανάστες να δουλέψουν νόμιμα στην Ελλάδα και η θέσπιση του γάμου για ομόφυλα ζευγάρια ήταν ενοχλητικές αποφάσεις. Για τους ψηφοφόρους που δεν ένιωθαν ιδεολογική συγγένεια με τη ΝΔ αλλά υποστήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως ικανό διαχειριστή, η ακρίβεια και η αδυναμία αντιμετώπισής της ήταν σοβαρός λόγος για έκφραση διαμαρτυρίας. Η κυβέρνηση στον έναν χρόνο από τις εκλογές του ’23 δεν έκανε κάτι διαφορετικό από ό,τι έκανε τα πρώτα 4 χρόνια. Προχώρησε μεταρρυθμίσεις (Δικαιοσύνη, Παιδεία, επιστολική ψήφος), ακολούθησε μια ισορροπημένη οικονομική και εξωτερική πολιτική και συνέχισε να κρύβει κάτω από το χαλί θέματα όπως οι υποκλοπές ή να μη δείχνει αποφασισμένη να αναζητήσει ευθύνες για την απογοητευτική λειτουργία του κράτους (π.χ. στα Τέμπη). Το 2023 με αυτή την τακτική κέρδισε. Τον Ιούνιο όμως αρκετοί ψηφοφόροι ήθελαν να στείλουν μήνυμα ότι δεν αρκούνται στο «μη χείρον βέλτιστον».

Στην αντιπολίτευση η ορμή του Στέφανου Κασσελάκη μειώνεται καθώς δεν πέτυχε να ανεβάσει την απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ έρχονται αντιμέτωποι με μια αλήθεια. Δεν μπορείς να διεκδικήσεις την εξουσία χωρίς ισχυρή ηγετική προσωπικότητα επικεφαλής. Μιλάμε άλλωστε για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου!

Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αλλά μην ξεχνάμε ότι ο εκλογικός νόμος δεν είναι μόνο σύστημα που μοιράζει έδρες. Ορίζει το πολιτικό παιχνίδι. Με τον δικό μας νόμο, την κυβέρνηση μπορούν να διεκδικήσουν αυτοδύναμα κόμματα του 37% και πάνω. Η ΝΔ δύσκολα θα τα καταφέρει ξανά. Αν αποτύχει και δεν έχει γίνει η μεγάλη ανατροπή με ένα κεντροαριστερό κόμμα νικητή (απίθανο σενάριο), θα απαιτείται κυβέρνηση συνεργασίας… Αλλωστε μην ξεχνάμε ότι από το ’12 μέχρι το ’19 δεν είχαμε αυτοδύναμες κυβερνήσεις! Το πολιτικό τοπίο αλλάζει και πάλι. Είναι ενδιαφέρον ότι δεν φαίνεται να το αντιλαμβάνονται αυτό τα κόμματα. Στο ΠΑΣΟΚ δεν μιλάνε για νέες πολιτικές προτάσεις και κοινωνικές συμμαχίες αλλά για «αντιμητσοτακικά μέτωπα». Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι οι πολίτες με την ψήφο τους μπορεί να τους επιβάλουν να συγκυβερνήσουν μαζί του! Για να μην πάμε παραπέρα και πούμε ότι καθώς αλλάζουν με γοργό ρυθμό τα πράγματα, κανείς δεν εγγυάται ότι θα συγκατοικούν για πάντα στη ΝΔ η «δεξιά ψυχή» με τους «φιλελεύθερους εκσυγχρονιστές»!

Ο Xάρης Γούλιος είναι επικοινωνιολόγος, διευθυντής Marketing του Mega