Εχουμε ραντεβού…

«Σε περιμένω να συζητήσουμε οι δυο μας προσωπικά στο γραφείο μου». Mε αυτό το γεμάτο υποσχέσεις μήνυμα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απηύθυνε κάλεσμα στους πολίτες, καθώς άνοιξε επί τρίωρο το γραφείο του, για να συζητήσει τα προβλήματα και τις αγωνίες τους, τις απόψεις και τις προσδοκίες τους, όπως ξεκάθαρα διαμήνυσε.

Αλήθεια, μπορεί κανείς, επί της αρχής, να διαφωνήσει με την ενέργεια; Είναι μήπως παράλογο για έναν πολιτικό αρχηγό να διευρύνει τους συνομιλητές του, πέρα από τα κομματικά του στελέχη ή τις οργανωμένες συζητήσεις με θεσμικούς εκπροσώπους και φορείς; Ασφαλώς όχι, είναι η απάντηση. Μια τέτοια στοχευμένη πρακτική σίγουρα θα εμπλούτιζε ή και θα άλλαζε προτεραιότητες και βεβαιότητες κομματικών θέσεων και επιλογών. Ενδεχομένως να διόρθωνε ή και να απέτρεπε λάθη. Πόσες φορές, άλλωστε, δεν έχουμε αγανακτήσει με τη σφοδρή σύγκρουση της πραγματικότητας που βιώνουμε με τα όσα επαγγέλλονται οι εφαρμοζόμενες πολιτικές; Αναμφίβολα, μια τέτοια πρακτική θα ήταν ωφέλιμη για όλους και θα κατέρριπτε κατηγορίες πως κάποιοι, ιδιαίτερα στην πολιτική, ζουν στον κόσμο τους. Αν ο σκοπός, βέβαια, είναι να ακούς και όχι να διαφημίσεις πως ακούς…

Oπως ακριβώς συμβαίνει και στις διδακτικές ιστορίες, όπου ο σοφός βασιλιάς, ενδεδυμένος με απλά ρούχα για να μην αναγνωριστεί, περιδιαβάζει στο βασίλειό του για να αποκτήσει μια αδιαμεσολάβητη γνώση των όσων πραγματικά αντιμετωπίζουν οι υπήκοοί του, για να μπορέσει στη συνέχεια να προχωρήσει στις διορθωτικές κινήσεις όπου χρειάζονται. Το κανονιστικό πλαίσιο σε αυτές τις ιστορίες βασίζεται σε τρεις παραδοχές: την ηθική αντίληψη της ευθύνης του ρόλου, την αξία της επίγνωσης που κατακτάται χωρίς τους παραμορφωτικούς και ιδιοτελείς φακούς των παρατρεχάμενων της εξουσίας και την αίσθηση του καθήκοντος που ενεργοποιεί τη βούληση για το κοινό καλό.

Ομως, στον σύγχρονο κόσμο η άσκηση της πολιτικής, χάρη στην επιστήμη και την τεχνολογία, διαθέτει πολλά εργαλεία έτσι ώστε το πώς, το ποιος, το πού και το γιατί να αποτυπώνονται με εξαιρετική ακρίβεια. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η απουσία γνώσης. Πιθανότατα ποτέ να μην ήταν η σημαντική συνθήκη που έλειπε. Εκείνο ίσως που είναι το κρίσιμο πρόβλημα είναι η βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης. Αυτή η διαλυτική και εμπεδωμένη καχυποψία, όχι παράλογα, που διαπερνά την πολιτική, τους θεσμούς, την οικονομία και την κοινωνία. Τα κίνητρα και οι σκοποί αμφισβητούνται. Κι εκεί τρέφεται και γιγαντώνεται ο λαϊκισμός. Και είναι ευθύνη των πολιτικών που τη διέρρηξαν και φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη να την αποκαταστήσουν, να πείσουν πως έχουν το σχέδιο, την πρόθεση και την ικανότητα να συνταιριάξουν τα ατομικά θέλω σε έναν συλλογικά αποδεκτό στόχο. Αυτή είναι η πιο δυσκολοκατάκτητη άσκηση που ορθολογικά χρειαζόμαστε, σε μια συγκυρία, μάλιστα, που τα δυσκολότερα ξαναέρχονται μπροστά μας. Και που δικαιολογίες του τύπου «δεν ξέραμε» δεν θα σταθούν ούτε δευτερόλεπτο.

Σε μια εποχή ασφυκτική για όλους η εμμονή στον «επικοινωνισμό», που για να τραφεί απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερες υπερβολές, με ραντεβού, TikTok και άλλες χαριτωμενιές, εξαντλεί κάθε απόθεμα εμπιστοσύνης και διογκώνει την παραίτηση και την οργή. Πολιτικές απαντήσεις και επικοινωνία ως διάδραση για τη συγκρότηση, την κατανόηση και την υιοθέτησή τους χρειάζονται. Αλλιώς η κατάληξη του ραντεβού θα είναι επώδυνη…

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy