Αντίο, «Ρόμπιν»…

Για τον Λιονέλ Μέσι δεν είναι ξεκάθαρο. Πιθανό είναι. Το πιθανότερο, δηλαδή. Εκλεισε τα 37 πριν από μερικές ημέρες. Αγωνίζεται στην εθνική ομάδα κοντά μια εικοσαετία. Εχει ήδη κατακτήσει ό,τι μπορεί να κατακτηθεί. Μοιάζει ο κύκλος να κλείνει. Και ένας τελικός Κόπα Αμέρικα στο Μαϊάμι, μπροστά στο νέο του πιστό κοινό, είναι μια χαρά ευκαιρία για last dance…

Ποιος θα υποδείξει όμως στον καλύτερο των καιρών μας την κατάλληλη στιγμή για να αποχωριστεί το εθνόσημο; Και ποιος δεν ελπίζει ότι μετά την 187η φορά – την Κυριακή κόντρα στην Κολομβία του Χάμες Ροντρίγκες – θα υπάρξει και 188η και 189η κ.λπ. «Γνωρίζω ότι αυτές είναι οι τελευταίες μάχες. Τις απολαμβάνω στο έπακρο. Πρέπει να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή» έλεγε προχθές.

Αλλά ίσως και ο ίδιος ακόμη να μην ξέρει. Μακάρι δηλαδή να μην ξέρει μιας και στην περίπτωσή του δεν ισχύει εκείνο το «παγωμένο» κλισέ πως «και στο ποδόσφαιρο ουδείς αναντικατάστατος» έστω αν και μια ήπειρο μακριά ο Λαμίν Γιαμάλ ξεσαλώνει στο Euro τραγουδώντας πως «όσο υπάρχουν τράπουλες θα βγαίνουνε ρηγάδες».

Αντίθετα για τον Ανχελ Ντι Μαρία είναι δεδομένο: Το ανακοίνωσε ο ίδιος μετά τον ημιτελικό με τον Καναδά. «Δεν είμαι έτοιμος για το τελευταία παιχνίδι» είπε. «Αλλά ήρθε η ώρα»… Για εκείνον οι συμμετοχές την Κυριακή γίνονται 145. Και όπως στην περίπτωση του Μέσι ισχύει ότι κατέκτησε τα πάντα με την Αργεντινή: Το Παγκόσμιο Νέων (2007), το χρυσό σε Ολυμπιακούς Αγώνες (2008), το Κόπα Αμέρικα (2021), το Φιναλίσιμα (2022), το Μουντιάλ (2023).

Εννοείται πως αν κάτω από τη μάσκα του Μπάτμαν κρύβεται ο Λίο, ο Ρόμπιν κυκλοφορεί στο ποδόσφαιρο με το ψευδώνυμο «Fideo» – μιας και λεπτός σαν «Φιδές» – και είναι σεσημασμένος. Ενας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Ο ίδιος που δεν έγινε έστω ο καλύτερος της γειτονιάς του. Δύο τετράγωνα μακριά γεννήθηκε στο Ροζάριο οκτώ μήνες πριν ο Μέσι. Τον πρόλαβε και σε αυτό…

«Νομίζω πως μπορώ να βγω έξω από την μπροστινή πόρτα. Τα έδωσα όλα για να βγω από την πόρτα αυτή. Ο Λίο μου είπε ότι ήθελαν να φτάσουν στον τελικό για μένα και αυτό με γέμισε με περηφάνια. Υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι που μένει. Είναι το τελείωμα στο όνειρο που θα επιθυμούσα» ψέλλισε και βούρκωσαν τα μάτια του. Ο τελικός ξημέρωμα Δευτέρας, δεν χάνεται με τίποτα. Και ας μας πάρει το πρωί.