Εως την κορυφή του Πύργου του Πειραιά

Ηταν ένας διαφορετικός αγώνας αυτός. Ωραίος και απαιτητικός. Γοητευτικός παρότι δύσκολος – και τελικά συναρπαστικός. Μιλάω για τον ιδιότυπο αγώνα που διεξήχθη στον Πύργο του Πειραιά στις 30 Μαΐου και ήμουν μεταξύ των τυχερών που έλαβαν μέρος.

Πολλοί βέβαια με θεωρούν τρελό αλλά σας διαβεβαιώ ότι ήταν υπέροχη εμπειρία. Η εκκίνηση δόθηκε στο ισόγειο του Piraeus Tower με τερματισμό την ταράτσα, στα 88 μέτρα ύψος από το έδαφος, ανεβαίνοντας 492 σκαλιά στους 23 ορόφους αυτού του επιβλητικού κτιρίου. Εκανα 4 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα να τερματίσω, εξουθενωμένος αλλά πανευτυχής.

Εννοείται οι τετρακέφαλοι στα γόνατα την «άκουσαν» διαστημικά και είδα τα πνευμόνια μου να… χορεύουν μπροστά στα μάτια μου έξω από το στήθος μου. Εχω λάβει μέρος και έχω τερματίσει σε 17 μαραθωνίους μέχρι σήμερα αλλά τέτοιο λαχάνιασμα δεν θυμάμαι ξανά… Από τον 12ο-13ο όροφο άρχισα να ζορίζομαι και να πατάω φρένο για να κερδίσω ανάσες προκειμένου να φτάσω στην ταράτσα.

Οταν έφτασα εκεί ψηλά, απόλαυσα την απερίγραπτη θέα και ένιωσα αυτό το μοναδικό συναίσθημα της ικανοποίησης που σε «αγκαλιάζει» κάθε φορά που βγάζεις μια δύσκολη προπόνηση ή πετυχαίνεις ρεκόρ ξεπερνώντας τον εαυτό σου.

Και μόνο για αυτό, άξιζε χωρίς αμφιβολία τον κόπο. Οπως πληροφορήθηκα, ανάλογα events πραγματοποιούνται συχνά στο εξωτερικό σε ουρανοξύστες. Στην Ελλάδα συνέβη για πρώτη φορά σε αυτό το πανέμορφο κτίριο που κοσμεί το λιμάνι και είναι το δεύτερο πιο ψηλό στη χώρα μας.

Λίγες ημέρες μετά έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του νέου Πύργου του Πειραιά που πήρε ζωή ύστερα από 50 ολόκληρα χρόνια. Για μισό αιώνα έστεκε εκεί σαν κοιμώμενος γίγαντας και επιτέλους ήρθε η ώρα να ξυπνήσει.

Αν με ρωτάτε, θα το ξαναέκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλλωστε αυτό είναι και το αλατοπίπερο στη ζωή. Να δοκιμάζεις νέες προκλήσεις και διαδρομές, πάντα κινούμενος, για να κερδίζεις καινούργιες κορυφές.

ΠόσΩ μάλλον όταν πρόκειται για την κορυφή ενός ουρανοξύστη…