Απειλές

Οι απειλές κατά της Κύπρου και άρα κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τον επικεφαλής της Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα θυμίζουν όχι απλώς μόνο πόσο ασύμμετρος είναι ο κίνδυνος αλλά και πόσο κοντά είμαστε σε αυτόν ή ειδικότερα και ακριβέστερα μέσα σε αυτόν. Η αέναη απειλή είναι εδώ και θέτει προ των ευθυνών του όλο τον δυτικό άξονα και όσους εγγράφονται στη σωστή μεριά της Ιστορίας. Προφανώς επιταχύνει και μια συζήτηση.

Πως η αποτροπή ως στρατηγική δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία. Πως τα σύνορα είναι πάνω απ’ όλα ευρωπαϊκά και πως εδώ δεν υπάρχει κατά μόνας αντιμετώπιση αλλά κοινό μέτωπο. Επιταχύνει τη συζήτηση και για κάτι ακόμη: πως παρά τα προβλήματά της η Ευρώπη έχει την υποχρέωση και τους αρμούς της να δυναμώσει και να διαμορφώσει όρους πλεύσης ενός κοινού και ισχυρού κράτος.

Η υποχρέωση δεν είναι απλώς απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία που τώρα τέθηκε στο στόχαστρο της Χεζμπολάχ. Η υποχρέωση είναι προς τις δυνάμεις εκείνες που αποτελούν οργανικό μέρος ενός κεκτημένου δημοκρατίας και φιλελεύθερων αξιών και που βάζουν κόκκινες γραμμές σε όσους τα αμφισβητούν. Είναι μια αξιακή υπεράσπιση, πέραν του γεωπολιτικού σκέλους ή αν θέλετε δύο πεδία απολύτως αλληλένδετα. Καμία ανοχή και κανένα μισόλογο σε τέτοιου είδους απειλές. Το Ισραήλ μπορεί να ελέγχεται για συμπεριφορές σήμερα, αλλά κανείς δεν δικαιώνει και μια ακραία απάντηση σε αυτό.