Συμβιβασμοί

Οι αλλαγές προσώπων στην κυβέρνηση εξελήφθησαν ως μονόδρομος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ηταν ο εύκολος τρόπος να δείξει το συντομότερο ότι δίνει μια πρώτη «απάντηση» ύστερα από την εκλογική αποτυχία. Σωστά παραδέχθηκε και ο ίδιος ότι το 41% δεν υπάρχει πια. Τώρα υπάρχει το 28% της ευρωκάλπης. Γιατί όσο κι αν δεν θα άλλαζαν με τίποτα οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί μέσα από τις ευρωπαϊκές εκλογές, επρόκειτο για άλλη μία εθνική αναμέτρηση και όλοι ήξεραν ότι στο μυαλό των πολιτών θα μείνει αυτό το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα. Μήπως δεν είχε γίνει ακριβώς το ίδιο με τους δύο γύρους των αυτοδιοικητικών εκλογών; Το λάθος όμως ήταν οι προσδοκίες τις οποίες καλλιέργησε η ίδια η κυβέρνηση για τον ανασχηματισμό, όταν εκείνο στο οποίο ήθελε εξαρχής να ποντάρει ήταν στην πραγματικότητα οι συμβολισμοί πίσω από τα πρόσωπα – τις εξόδους, τις εισόδους και τις μετακινήσεις – σε ό,τι αφορά την προτεραιοποίηση των πολιτικών της επόμενης περιόδου.

Με απλά λόγια, αν ο Μητσοτάκης επεδίωκε ουσιαστική, δραστική παρέμβαση στο κυβερνητικό σχήμα και άρα στη λειτουργία του θα κινούταν διαφορετικά. Με ορίζοντα τριετίας πια – κατά τις διαβεβαιώσεις του – για τις επόμενες εθνικές εκλογές, θα ξεκλείδωνε, για παράδειγμα, μια σειρά από δομικές αλλαγές, όπως συγχωνεύσεις υπουργείων (δέχθηκε πάντως τέτοιες εισηγήσεις), οι οποίες θα έφερναν νέα προσέγγιση σε συγκεκριμένα χαρτοφυλάκια. Μόνο που κάτι τέτοιο θα απειλούσε με ευρύτερες αναταράξεις. Θα «πείραζε» επίσης την κορυφή σε μια σειρά από υπουργεία, που θεωρούνται πυλώνες της καθημερινότητας, όπως το Οικονομικών, το Υγείας, το Δικαιοσύνης. Επιπλέον δεν θα λογάριαζε πικρίες, τάσεις και ψιθύρους εντός της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, αλλά θα έψαχνε εκ νέου τον συνδυασμό «πολιτικών» και «τεχνοκρατικών» χαρακτηριστικών στην κυβερνητική μηχανή.

Για τα δικά του δεδομένα ήταν όντως ένας «μεγάλος» ανασχηματισμός, αλλά μόνο αριθμητικά. Επί της ουσίας προτιμήθηκαν σε αυτή την πρώτη μετεκλογική φάση κινήσεις τήρησης εσωτερικών ισορροπιών και συμβιβασμοί. Με το «στοίχημα» της αποτελεσματικότητας ακόμα ανοιχτό. Οπως είναι και η απειλή της λεγόμενης «κατάρας» της δεύτερης τετραετίας.