Το μέλλον του τένις είναι εδώ

Στα 21 του χρόνια ο Κάρλος Αλκαράθ έχει ήδη να επιδείξει πιο σημαντικά επιτεύγματα από αυτά που είχαν σημειώσει οι Big-3 του παγκόσμιου τένις (Φέντερερ, Ναδάλ, Τζόκοβιτς) στην ίδια ηλικία. Στα 19 του έγινε ο νεότερος αθλητής που ανέβηκε στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης. Και μετά την κατάκτηση του τίτλου στο Ρολάν Γκαρός φέτος, έγινε ο νεότερος αθλητής που έχει κερδίσει ποτέ Γκραν Σλαμ και στις τρεις διαφορετικές επιφάνειες όπου παίζεται τένις: χώμα (Ρολάν Γκαρός), γρασίδι (Γουίμπλεντον), σκληρή επιφάνεια (US Open).

Τα κατάφερε, μάλιστα, πιο γρήγορα από κάθε άλλον στην ιστορία του αθλήματος. Του πήρε μόλις 13 Γκραν Σλαμ. Οι Ράφα Ναδάλ, Τζίμι Κόνορς, που είχαν το προηγούμενο ρεκόρ, είχαν παίξει σε 20 Γκραν Σλαμ πριν μπορέσουν να κερδίσουν τίτλους σε όλες τις επιφάνειες. Οι Φέντερερ και Τζόκοβιτς άργησαν ακόμα περισσότερο.

Οπότε, το μέλλον είναι πια εδώ. Η απάντηση στο ερώτημα αν και πότε θα ξαναδούμε τόσο κυρίαρχους τενίστες όσο οι περίφημοι Big-3 βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Ο Κάρλος Αλκαράθ είναι ο νέος βασιλιάς του αθλήματος. Τίποτα δεν δείχνει ικανό να του στερήσει την παντοκρατορία στο παγκόσμιο τένις.

Εκτός από τον εαυτό του. Το σώμα του και, κυρίως, το μυαλό του.

Από πολύ μικρός ο Κάρλος είχε καταφέρει να πείσει και τους πλέον δύσπιστους ότι οι ικανότητές του ήταν ξεχωριστές, το ταλέντο του μοναδικό και οι προοπτικές του τρομακτικές. Ταυτόχρονα όμως είχαν αρχίσει να γεννιούνται και κάποιες υποψίες ότι είναι εύθραυστος. Το κορμί του, πολύ πιο γρήγορο και δυνατό απ’ ό,τι συνήθως είναι τα κορμιά των 20χρονων τενιστών, έμοιαζε συχνά πυκνά να τον προδίδει.

Μετά την κατάκτηση του πρώτου του Γκραν Σλαμ τίτλου, του US Open 2022, τραυματίστηκε στους κοιλιακούς και έχασε τους τελικούς της ΑΤΡ εκείνη τη χρονιά. Κι όταν ήταν έτοιμος να επιστρέψει τον Γενάρη του 2023, έπαθε τράβηγμα στον οπίσθιο μηριαίο κι έχασε και το Αυστραλιανό Οπεν.

Συνήλθε, κέρδισε το Ιντιαν Γουέλς και στο Ρολάν Γκαρός έφτασε στον προημιτελικό για μια τιτανομαχία με τον Τζόκοβιτς. Εχασε το πρώτο σετ, κέρδισε το δεύτερο παίζοντας φανταστικό τένις, αλλά στο τρίτο οι κράμπες στα πόδια του ήταν αφόρητες και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει.

Υποσχέθηκε ότι θα έβρισκε τη λύση και πράγματι, λίγες εβδομάδες αργότερα, πήρε τη ρεβάνς από τον Τζόκοβιτς στον τελικό του Γουίμπλεντον, όπου κατέκτησε το δεύτερό του Γκραν Σλαμ. Αλλά αντί να εκτοξευτεί, φρέναρε ξανά.

Μέχρι το τέλος της περσινής σεζόν δεν κέρδισε άλλον τίτλο και το πρόβλημα αυτή τη φορά δεν ήταν οι τραυματισμοί. Αρχισε να χάνει την αυτοσυγκέντρωσή του στη διάρκεια των αγώνων, αδυνατούσε να βρει τρόπο αντίδρασης όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως ήθελε, έμοιαζε να έχει χάσει ξαφνικά τη χαρά του για το τένις. Οι δικοί του άνθρωποι τον έβλεπαν στην προπόνηση σκυθρωπό, σπάνια να σκάει ένα χαμόγελο, και αναρωτιούνταν γιατί.

Η κατάσταση δεν βελτιώθηκε στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν. Στο Αυστραλιανό Οπεν έφτασε ως τα προημιτελικά, όπου έχασε ύστερα από κακή εμφάνιση από τον Ζβέρεφ. Στο Ιντιαν Γουέλς τον Μάρτιο έδειξε να συνέρχεται κερδίζοντας τον τίτλο και παίζοντας στα γνωστά του στάνταρντ, όμως αμέσως μετά τραυματίστηκε ξανά. Στο χέρι αυτή τη φορά. Καινούργιοι πόνοι, νέες ανησυχίες.

Δεν έπαιξε στο Μόντε Κάρλο, τη Βαρκελώνη και τη Ρώμη, στη Μαδρίτη ήταν αγχωμένος και ντεφορμέ, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί στα προημιτελικά, και πήγε στο Παρίσι για το Ρολάν Γκαρός γεμάτος αμφιβολίες. «Ακόμα νιώθω παράξενα, φοβάμαι να χτυπήσω δυνατά. Είναι όλα στο μυαλό μου» δήλωσε μετά τη νίκη του στον πρώτο αγώνα με τον Γουλφ.

Τελικά τα κατάφερε. Εφτασε στον τελικό νικώντας τον Σίνερ στον ημιτελικό και κέρδισε τον τίτλο επικρατώντας του Ζβέρεφ. Με πόνους πολλούς και πάλι. Με τις κράμπες να τον ταλαιπωρούν όλο και περισσότερο όσο το τουρνουά πλησίαζε προς το τέλος του. Αλλά αυτή τη φορά δεν πανικοβλήθηκε όπως πέρυσι στον προημιτελικό με τον Τζόκοβιτς. Εκείνη η εμπειρία τον βοήθησε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει.

Αποφάσισε ότι χωρίς πόνο δεν γίνεται τίποτα σε αυτή τη ζωή. Συμβιβάστηκε με αυτό, πίεσε τον εαυτό του, προσπάθησε να τελειώνει πιο γρήγορα τους πόντους και η δουλειά έγινε. Ανέβηκε στο πόντιουμ, πανηγύρισε το τρίτο του Γκραν Σλαμ, αποθεώθηκε από τους Παριζιάνους.

«Αισθάνομαι περισσότερο περήφανος γι’ αυτό τον τίτλο, απ’ όσο για τα δύο προηγούμενα Γκραν Σλαμ που κέρδισα. Γιατί τώρα ο δρόμος ήταν περισσότερο κακοτράχαλος.

Ο τελευταίος μήνας ήταν πάρα πολύ δύσκολος για μένα και την ομάδα μου» δήλωσε.

Και πρόσθεσε κάτι που δεν είχε ξαναπεί ποτέ ως τώρα: «Για να κερδίσεις στο Ρολάν Γκαρός πρέπει να χαίρεσαι όταν υποφέρεις». Ηταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι ο δρόμος που έχει επιλέξει στη ζωή του είναι γεμάτος κόπο, πόνο και δύσκολες στιγμές. Και πως για να τον διαβεί πρέπει να βρίσκει χαρά μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες ώστε να αντέξει και να πετύχει.

Ηταν η στιγμή που ο Κάρλος Αλκαράθ συνειδητοποίησε ότι δεν είναι πια το μέλλον του παγκόσμιου τένις. Είναι το παρόν του.