Νηστεία, προσευχή, Ευρωβουλή

Με λίγη φαντασία μπορεί ήδη να το δει κανείς να ξεδιπλώνεται σαν σκηνή ταινίας του Νίκου Ζερβού. Σε μια ξένη χώρα, σε ένα τραπέζι, ένας άντρας μοντέλο που βρήκε τον Θεό με τέλειο μαύρισμα και μανουάλι στο χέρι, μαζί με μια γλυκιά κρεοπώλισσα με αθώο βλέμμα και κοφτερό μπαλτά, συναντούν έναν δημοσιογράφο που συνομιλεί μόνος με ένα βίντεο επαναλαμβάνοντας ότι είναι λαϊκό παιδί και μια όμορφη γυναίκα σε διαρκή πόζα, που προσβάλλει τους πάντες χαμογελώντας αυτάρεσκα.

Ολοι τους στο ίδιο μέρος, για την ίδια δουλειά, διαφορετικοί και κάπως εχθρικοί. Αλλά ταυτόχρονα και τόσο ίδιοι, ένα σετ κοινών ανθρωπότυπων. Στερεοτυπικοί κι αναγνωρίσιμοι σε βαθμό ανακουφιστικό, τόσο ελληνικοί όσο η νοσταλγία, ο καρσιλαμάς, ο φραπές, τα ντάτσουν με τα πεπόνια, το κατρούτσο που δεν πίνεται και τα πανηγύρια της Ικαρίας.

Είναι κι αυτό, ίσως, μια κάποια εξήγηση για την ανάδειξη από τις κάλπες αυτών των νέων αντιπροσώπων μας στην Ευρωβουλή. Μια ερμηνεία μόνο φαινομενικά πιο περίπλοκη από τη συνήθεια κάποιων ψηφοφόρων να βάζουν έναν σταυρό στο πρώτο από τα άγνωστα ονόματα μιας μακράς λίστας που βαριούνται να διαβάσουν (και δεν τους νοιάζει κιόλας).

Διότι, ναι, είναι απολύτως πραγματικό το φαινόμενο της (εκλογικής) τύχης να λέγεσαι π.χ. «Αναδιώτης» ή «Αλεξανδράκη», με το άλφα το όρθιο, το περήφανο, το κεφάλαιο. Αλλά ακόμη πιο πραγματικό είναι ότι αν λέγεσαι Αναδιώτης μπορείς να είσαι κάθε μέρα σε ένα δημόσιο βήμα, σε ένα πάνελ, μια εκπομπή για να μοιράζεσαι με τον λαό τη φώτιση του Κυρίου ημών και τη λεύκανση του οδοντιάτρου σου.

Ο νέος ευρωβουλευτής της Νίκης είναι, άλλωστε, μέρος αυτού που λέμε «σόουμπιζ» (τρομάρα μας). Στο βιογραφικό του βλέπουμε ότι ήταν ηθοποιός της τηλεόρασης, πανελίστας ψυχαγωγικών πρωινάδικων, ιδιοκτήτης καταστημάτων εστίασης, γυμναστής και μοντέλο, ενώ οι δεκάδες χιλιάδες ακόλουθοί του στα social media τον απολαμβάνουν να συνδυάζει άψογα το μαύρισμα, τη γράμμωση, την αποτρίχωση στο γυαλιστερό στήθος που ξεπροβάλλει από τα κολλητά ξεκούμπωτα πουκάμισα, τα παρεκκλήσια, τα εικονοστάσια, τους σταυρούς και τις ελληνικές σημαίες. Το αποτέλεσμα είναι, ομολογουμένως, διαστροφικά ελκυστικό, σαν να πετάξει κάποιος στο μπλέντερ το χριστιανικό περιοδικό «Εις τη Νίκη», μια glossy εβδομαδιαία με στήλη «κοσμικών» και την αισθητική του ελληνικού αντρικού instagram. Πατάς το κουμπί και βγαίνει έτσι, σαν σάλτσα φέτας, η εικονογράφηση του προσωπικού στόρι του νέου ευρωβουλευτή μας, ενός ανθρώπου που αναγνωρίζει και μας προειδοποιεί ότι όλο αυτό το λάιφσταϊλ έχει και έναν δάκτυλο σατανικό. Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, αγρυπνείτε και Αναδιώτη βλέπετε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν.

Διότι αυτός διεκδικεί πια να μας πείσει ότι μπορεί να υπάρχει μια ζωή ελεύθερη, χωρίς προγαμιαίο σεξ, χωρίς ανοιχτά ομοφυλόφιλους (μόνο κρυφά είναι το χριστιανικό), με άντρες που κάθε πρωί σηκώνονται, λένε την προσευχή τους, φοράνε την ενυδατική τους και το στενό τους το κοστούμι και τραβάνε στις Βρυξέλλες να βγάλουν τα προς το ζην, με τη σύζυγο να τους αποχαιρετά μένοντας σπίτι να μαγειρέψει για τα μωρά και τον κύρη της. Τι κι αν ομολογεί στα πάνελ ότι θα μάθει τώρα τη δουλειά για την οποία εξελέγη; Αδιάφορο. Αφού τόσον καιρό πρόσφερε με το να μας ομολογεί τις αμαρτίες του, σαν ένας άγιος Αυγουστίνος, που φεύγει μετανοημένος από τον έκλυτο βίο της Καρχηδόνας και βρίσκει τη σωτηρία στον Δημήτρη Νατσιό και την ψήφο σας.

Χριστιανικά μιλώντας πάντα, με όλη αυτή την εμπειρία της δημόσιας έκθεσης, ας ευχηθούμε να τείνει χείρα βοηθείας και στη νέα του συνάδελφο. Την κυρία Γαλάτω Αλεξανδράκη. Οι άλλες δεν τον χρειάζονται, τα καταφέρνουν και μόνες τους, ενώ την Αλεξανδράκη θα χρειαστεί μάλλον να την πείσει κάποιος πως η ελληνική τηλεόραση την έχει, απελπιστικά, ανάγκη, γι’ αυτό και ταξίδεψε ως τον Εβρο, για να τη δούμε κι εμείς κι οι ψηφοφόροι της για πρώτη φορά.

Δεν πειράζει που δεν ξέρει ίσως, ακόμη, τι θα κάνει στο νέο αξίωμα που εξελέγη ως πρώτη στη λίστα της Ελληνικής Λύσης. Σιγά το πρόβλημα κιόλας. Θα τα μάθει αυτά, όπως τα έμαθαν και τόσοι άλλοι που ούτε μαγαζί έχουν κρατήσει, ούτε ζώα έχουν μεγαλώσει, ούτε συκωταριά έχουν καθαρίσει, ούτε ξέρουμε αν έχουν κάνει και τίποτα άλλο στη ζωή τους – με το παρντόν κιόλας. Είναι σαν ένα κλείσιμο του ματιού της θείας δίκης ότι η νέα ευρωβουλευτής είναι κάποια από τους χιλιάδες ανθρώπους που μπαίνουν κάθε φορά, σε όλες τις εκλογές και σε όλα τα κόμματα, σε ένα ψηφοδέλτιο «για να βοηθήσουν» χωρίς να έχουν καμία άλλη παρουσία και κινητικότητα. Με απλά λόγια, πολιτεύονται χωρίς να πολιτεύονται, απλώς και μόνο για να καταφέρει να συμπληρώσει τη λίστα του το κόμμα που μπορεί να μην ψηφίζουν καν (ναι ναι, υπάρχουν διαπιστωμένα, πάντα, τέτοιες περιπτώσεις αλτρουισμού). Κι αφού ο Θεός του Νίκου Αναδιώτη ευλόγησε τους έλληνες ψηφοφόρους να εκλέξουν, επιτέλους, μια τέτοια περίπτωση, εμείς ας ευχηθούμε μόνο να κρατήσει την έδρα της κανονικά και να ασχοληθεί κι η ίδια προσωπικά με το έργο της, ώστε να το βιώσουμε όλοι μας σαν ένα νέο κοινωνικό πείραμα, όπως μας αξίζει. Κι η σωτηρία ας έρθει από την εσπερία. Ευλόγησον.