Καθαρή γλώσσα

Μας αρέσει να μιλάμε για την υπέρβαση των παλιών διαχωριστικών γραμμών, την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, την ανάγκη χρησιμοποίησης νέων κριτηρίων στην πολιτική ανάλυση, όπως συντηρητικός/φιλελεύθερος, εθνικιστής/κοσμοπολίτης κ.λπ. Και είναι αλήθεια ότι οι χθεσινές θριαμβευτικές δηλώσεις του εκπροσώπου του Πούτιν, ότι πολύ σύντομα τα ακροδεξιά κόμματα θα ξεπεράσουν τους υποστηρικτές της Ουκρανίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δείχνουν πως θα μπορούσαμε επίσης να χωρίσουμε σχηματικά τον κόσμο στους φιλοπουτινικούς ακροδεξιούς και τους αντιπουτινικούς φιλελεύθερους.

Την ίδια στιγμή, όμως, βλέπουμε τα συμβατικά σχήματα να αντιστέκονται. Στις σκανδιναβικές χώρες, οι αναλυτές μιλούν για υποχώρηση της Ακροδεξιάς και θρίαμβο της Αριστεράς. Ενας λόγος είναι η απροθυμία των ευρωσκεπτικιστών ψηφοφόρων να πάνε στις κάλπες. Ενας άλλος είναι ο αρνητικός απολογισμός των ακροδεξιών κομμάτων που έλαβαν μέρος σε κυβερνήσεις. Ενας τρίτος είναι η μαχητικότητα των υπερασπιστών της δημοκρατίας: ένα σουηδικό κανάλι αποκάλυψε ότι το ακροδεξιό Κόμμα των Δημοκρατών φιλοξενεί ένα εργοστάσιο από τρολ που τροφοδοτούν ανώνυμους υβριστικούς λογαριασμούς.

Με άλλα λόγια, η μάχη δεν είναι εκ των προτέρων χαμένη και τα εργαλεία δεν πρέπει αναγκαστικά να είναι καινοτόμα. Αυτό που χρειάζεται είναι καθαρή γλώσσα. Το απέδειξε ο Ραφαέλ Γκλικσμάν στη Γαλλία, που μάζεψε τα συντρίμμια των σοσιαλιστών και τους έφερε στο 14%, μια μονάδα πίσω από το δημιούργημα του Μακρόν, το οποίο ξεκίνησε ως υπέρβαση των παλιών σχημάτων για να καταλήξει να αποτελέσει ένα παραδοσιακό συντηρητικό σχήμα. Ο επικεφαλής της Place publique, αντιθέτως, δεν σταμάτησε να μιλάει και να μάχεται γι’ αυτά που πιστεύει, όσο «παλιομοδίτικα» κι αν ακούγονται: αλληλεγγύη, δημοκρατία, οικολογία.

Τα μαθήματα της Γαλλίας είναι χρήσιμα και για την Ελλάδα. Η Ακροδεξιά δεν αντιμετωπίζεται με υιοθέτηση των συνθημάτων της και αντιγραφή των μεθόδων της, αλλά με την αποκάλυψη των πλαστών της υποσχέσεων και την ανάδειξη των αντιφάσεών της. Η φιλελεύθερη Αριστερά δεν αναγεννάται με άνωθεν, άρα τεχνητές, συγκολλήσεις αποτυχημένων κομμάτων, αλλά με μια πρωτοβουλία από τη βάση που αναλαμβάνει ένα φρέσκο και άφθαρτο πρόσωπο.

To 18% που έλαβαν τα κόμματα στα δεξιά της ελληνικής Δεξιάς είναι στο μεγαλύτερό του μέρος ψήφος διαμαρτυρίας, όχι αλλαγής. Δεν ζητά μια άλλη κυβέρνηση όπως ισχυρίζεται ο Βελόπουλος, ζητά από την παρούσα κυβέρνηση να κατεβεί από το καλάμι και να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Το 27,7% που έλαβαν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, πάλι, είναι ένα τεχνητό άθροισμα, δεν συνιστά εναλλακτική κυβερνητική προοπτική. Η πρόταση του Τεμπονέρα και του Κοτσακά να συγκροτηθεί συντονιστικό όργανο «με τη συμμετοχή εκπροσώπησης από όλους τους πολιτικούς φορείς αναλογικά με τη δύναμη που κατέγραψαν» και στόχο τη «διαμόρφωση minimum συμφωνίας» είναι μια γραφειοκρατική κίνηση καταδικασμένη στην αποτυχία.

Οσο για το 60% στο οποίο έφτασε η αποχή, δεν συνιστά λόγο παραίτησης, αλλά επανεκκίνησης.