Ενα πρωινό, δύο ιστορίες

Μία επίσκεψη στα Νοσοκομεία Παίδων (Αγλαΐα Κυριακού ή Αγία Σοφία) είναι αρκετή για να αποδομήσει όλες τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες και τις προσωπικές θυσίες όλων μας.

Είναι η δεύτερη φορά που ζητήθηκε να πάρουμε φάρμακα από το φαρμακείο, διότι δεν υπήρχαν στην αποθήκη του νοσοκομείου. Αν ζητήσεις από το νοσοκομείο τη συνταγή για το φαρμακείο, η απάντηση είναι ότι δεν επιτρέπεται όσο το παιδί νοσηλεύεται! Και τι γίνεται με τα φάρμακα που δίνονται μόνο με ειδική συνταγή; Πρέπει να γραφτούν σε άλλο ΑΜΚΑ!

Αφού λοιπόν ο γονέας προμηθεύσει το νοσοκομείο με φάρμακα για το παιδί, έρχεται η ώρα να πάρει ταξί ώστε να πάει στη δουλειά του. Μετρητά δεν υπάρχουν και τυχαίνει το ΑΤΜ να μην έχει χρήματα εκείνη τη στιγμή. Ομως υπάρχουν σήμερα τα POS και οι κάρτες.

Εξω από τα Παίδων, ουρά τα ταξί. Το ένα σε κατεβάζει αμέσως, μόλις ενημερώνεις ότι θα πληρώσεις με κάρτα. Το δεύτερο λέει αμέσως να πάρεις άλλο. Το τρίτο ότι ακόμα δεν έχει ανοίξει ο λογαριασμός για κάρτες. Το τέταρτο ότι έχει πέσει η μπαταρία του POS και δεν ξέρει αν μέχρι τον προορισμό θα μπορέσει να δεχτεί κάρτα.

Καταγγελία; Αν είναι επώνυμη και γίνει έλεγχος, το ταξί μπορεί να δείξει ότι είχε POS (απλά δεν ήθελε να το χρησιμοποιήσει) και να σε «τρέχει» για ψευδή καταγγελία. Αστυνομία πουθενά. Αλλά ποιος μπορεί να καλεί αστυνομίες, όταν ήδη έχει αργήσει δύο ώρες για να φτάσει στη δουλειά του; Απλά παίρνει ταξί μέσω εφαρμογής ή ραδιοταξί. Και ο οδηγός εκεί σου λέει ότι δεν μπορείς να τους κάνεις τίποτα.

Ευτυχώς που τα POS έγιναν υποχρεωτικά.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αυτά δεν αφορούν μόνο τα ταξί. Τα έχουμε ζήσει σχεδόν σε όλους τους κλάδους. Πιστεύουμε ότι αποτελούν τη μειοψηφία που αδικεί το σύνολο.